ทะลุมิติไปเป็นนางบำเรอของตัวร้ายโรคจิต

ตอนที่1 นักเขียนไส้แห้ง

ต๊อกแต๊กๆ

เสียงคีย์บอร์ดดังพร้อมกับนิ้วเรียวรัวลงบนแป้นพิมพ์เพราะกำลังเขียนฉากอย่างว่าในนิยายอย่างดุเดือด ภายในห้องเช่าแคบๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟจางๆ และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แสงสีฟ้าจากหน้าจอโน๊ตบุ๊คสะท้อนลงบนใบหน้าซีดเซียวของ 'พาฝัน' นักเขียนนิยายออนไลน์สายดาร์กแนวSMเรทผู้ใหญ่ หญิงสาวผู้ทุ่มเททั้งชีวิตจิตใจให้กับงานเขียน

แม้ในชีวิตจริงพาฝันจะไม่มีประสบการณ์เรื่องอย่างว่าก็เถอะ แต่ด้วยจินตนาการอันล้ำเลิศและการศึกษาหาข้อมูลผ่านโลกอินเทอร์เน็ต เธอก็สามารถรังสรรค์ตัวละครและฉากรักที่เร่าร้อนจนนักอ่านต่างพากันติดงอมแงมได้ไม่ยาก

พาฝันไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมาลงเอยในสภาพนี้ เธอใช้ชีวิตอยู่กับหน้าจอโน๊ตบุ๊คแทบจะยี่สิบสี่ชั่วโมง รู้ตัวอีกทีอายุก็ล่วงเข้าเลขสามแล้ว ความฝันในวัยเยาว์ถูกแทนที่ด้วยการขายวิญญาณ เพราะเขียนนิยายรักโรแมนติกแล้วมันไม่รุ่ง เธอจึงหันมาเขียนนิยายแนวรักผู้ใหญ่แทน และติดเหรียญแค่ตอนละ 3 บาทเพื่อเลี้ยงชีพตัวเอง แม้รายได้ต่อเดือนจะไม่มากมายเท่าไหร่ แต่ก็ดีกว่าออกไปหางานประจำทำ เพราะอย่างน้อยเธอก็ได้ทำงานที่ตัวเองชอบ

 ร่างกายที่เคยสดใสซูบผอมลงเพราะดื่มกาแฟแทนน้ำและนอนไม่เป็นเวลา บ่อยครั้งที่เธอรู้สึกหน้ามืดเหมือนจะเป็นลม แต่พาฝันกลับเลือกที่จะเพิกเฉยต่อสัญญาณเตือนของร่างกาย ไม่ยอมไปหาหมอเสียที เพราะเธอกลัวว่าจะทำให้เธอเสียเงินและเสียเวลาในการเขียนนิยายน่ะสิ

พอคิดว่าเขียนอีกตอนเดียวก็จะพัก แต่พอเครื่อง ติดก็จุ่มหน้าอยู่กับโน๊ตบุ๊คจนแทบหมดวัน เพื่อนหรือก็ไม่มี แฟนอย่าไปพูดถึงเลยดีกว่า 

“อีกแค่ตอนเดียว ก็จะหยุดพักแล้ว....โอ๊ย! แต่มันก็ยากจริงๆ นั่นแหละ ที่ต้องเขียนให้ตัวร้ายมีนิสัยบิดเบี้ยวขนาดนี้!...ต้องโดนนักอ่านด่าอีกแน่ๆ เลย"

ปากบางบ่นพึมพำกับตัวละครในนิยายของเธอเอง  แม้เธอจะปั้นแต่งให้ราเชนทร์โหดเหี้ยมเพียงใด แต่เสน่ห์ร้ายลึกที่เธอเติมลงไปกลับทำให้เขากลายเป็นตัวละครที่ได้รับคะแนนนิยมถล่มทลายจากนักอ่านอย่างคาดไม่ถึง

เธอยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ก่อนจะยกนิ้วชี้ดันแว่นตาทรงกลมที่เลื่อนตกลงมาให้เข้าที่ แล้วก้มหน้าก้มตาเขียนนิยายต่อไปจนเข็มนาฬิกาชี้ที่เลขสิบสอง ความล้าถาโถมเข้าใส่จนเธอต้องนวดระหว่างคิ้วเพื่อคลายความปวดตุบ

“ในที่สุด... ครบยี่สิบตอนแล้ว! เหลืออีกแค่สิบตอน ฉันก็จะเป็นอิสระจากนิยายเรื่องนี้สักที!”

พาฝันรีบกดอัปโหลดตอนล่าสุดลงเว็บไซต์ทันทีโดยไม่อยู่รออ่านคอมเมนต์เหมือนทุกวัน ความง่วงงุนทำให้เธออยากจะทิ้งตัวลงนอนเสียเดี๋ยวนี้

“ขอให้พรุ่งนี้ตื่นมาแล้วนิยายติดหน้าหลักทีเถอะสาธุ...”

เธอยืดกายเต็มความสูงก้าวฉับ ๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงนอนเล็ก ๆ ดึงผ้าห่มคลุมจนถึงลำคอ แล้วเอาหน้าซุกลงกับหมอนใบโปรด ไม่นานพาฝันก็พาตัวเองจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทรา ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้ม ประดับอยู่คล้ายกับว่ากำลังฝันดีอย่างไรอย่างนั้น

 

พาฝันพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง เธอได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยเจือในอากาศ

“อืม...ทำไมมันนุ่มจังปกติเตียงแข็งยิ่งกว่าอะไรดี”

แต่แล้วจู่ ๆ หญิงสาวก็เด้งตัวเองขึ้นมาจากเตียง เส้นผมฟูฟ่องไม่เป็นทรง คล้ายว่าตัวจะหนักกว่าปกติอยู่เล็กน้อย

 นัยน์ตากลมโตกวาดตามองรอบ ๆ ห้องนอนกว้างที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหราด้วยความมึนงง เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูมีราคาแพงลิบลิ่ว  ก่อนจะก้มมองดูตัวเองเมื่อคืนนี้เธอจำได้ว่าตัวเองใส่ชุดนอนย้วย ๆ ทำไมตื่นมาแล้วมันกลายเป็นชุดนอนผ้าซาตินแนบร่างกายแบบนี้ล่ะ ผิวพรรณที่เคยมองเห็นเส้นเลือดและเหลือง กลับกลายเป็นผิวขาวอมชมพูดูสุขภาพดี

อีกอย่างหนึ่งห้องนอนนี้มันดูคุ้นตาชอบกล เหมือนเคยเห็นจากไหนมาก่อน แต่พาฝันจำได้ว่าตั้งแต่เธอเรียนจบ เธอเอาแต่เขียนนิยายอยู่ในห้องเช่าเท่ารูหนูมาหลายปี ไม่เคยออกไปเที่ยวที่ไหน

ไม่มีทางที่เธอจะเคยนอนห้องแบบนี้แน่ ๆ แล้วมันเป็นห้องนอนของใครกัน?

พาฝันลุกขึ้นจากเตียงมองซ้ายมองขวา ความสับสนปนหวาดกลัวทำให้เธอรีบพุ่งตัวไปยังกระจกบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง ภาพที่สะท้อนออกมาทำให้พาฝันต้องยกมือขึ้นอุดปากเพื่อกลั้นเสียงกรีดร้อง มันคือภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง

ที่ไม่ใช่ตัวของเธอ

หญิงสาวในกระจกมีใบหน้าสวยล้ำ มีความอ่อนหวานและความเซ็กซี่รวมกัน เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนยาวถึงกลางหลัง นัยน์ตากลมโตรับกับจมูกรั้น ๆ มีเสน่ห์เฉพาะตัว ผิวขาวอมชมพู รูปร่างเพรียวบางทว่ามีส่วนเว้าส่วนโค้งที่ชัดเจน  หน้าอกอวบอิ่มได้รูปพอดี ไม่เล็กหรือใหญ่เกินไป ผิดกับเธอที่ร่างผอมแห้งเพราะเอาแต่กินอาหารไร้ประโยชน์ กลิ่นหอมจางๆ ที่เธอได้กลิ่นเมื่อครู่ ไม่ใช่กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มราคาถูก แต่มันคือกลิ่นกายสาวที่ถูกประโคมด้วยครีมบำรุงราคาแพง

“อย่าบอกนะว่า... ผู้หญิงคนนี้คือ...”

ในที่สุดพาฝันก็นึกออกแล้วว่าผู้หญิงตรงหน้านี้คือใคร!

ผู้หญิงคนนี้คือพาฝัน เมียบำเรอของราเชนทร์ ตัวร้ายโรคจิตที่เธอเป็นคนสร้างขึ้นมาเองกับมือ!

สาเหตุที่ชื่อเหมือนกันก็เพราะตอนที่เขียนพล็อต เธอเกิดอาการขี้เกียจคิดชื่อตัวประกอบ เลยใส่ชื่อตัวเองลงไปแบบส่งๆ โดยวางบทบาทให้ผู้หญิงคนนี้เป็นเพียงที่รองรับอารมณ์ของราเชนทร์ และจะถูกเขาเขี่ยทิ้งอย่างไม่ใยดีในตอนกลางเรื่องหลังจากที่เขาหมดความสนใจ

“ตาย ตายแน่ ๆ ทำไมฉันถึงมาอยู่ในร่างเมียบำเรอของเขากัน”

สติของนักเขียนสาวเริ่มกระเจิดกระเจิง เธอเดินวนไปวนมาในห้องหรูพลางทึ้งผมตัวเองจนยุ่งเหยิง

“หรือว่าฝันไป?...ใช่แล้วต้องฝันแน่ ๆ ทำงานหนักเกินไปจนหลอน ถ้าฉันนอนต่ออีกรอบ พอตื่นมาฉันก็จะกลับไปอยู่ในห้องเช่าเหมือนเดิม ใช่! มันต้องเป็นแบบนั้น!”

เธอพุ่งตัวกลับไปที่เตียง ข่มตาหลับอย่างเอาเป็นเอาตาย เพื่อกลับสู่โลกความแห่งความเป็นจริง

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป...

สองชั่วโมงผ่านไป...

เธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง แต่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพดานห้องยังคงประดับด้วยโคมไฟระย้าหรูหรา และกลิ่นน้ำหอมแบนด์ดังก็ยังไม่จางหายไป

"สิ่งศักดิ์สิทธิ์ได้โปรดช่วยลูกด้วย!" ความทรงจำเกี่ยวกับนิยายที่เธอเขียนไหลบ่าเข้ามาในสมอง ในช่วงเวลาตามพล็อตเรื่องตอนนี้ เธอคือสมบัติส่วนตัวที่เขาซื้อมาไว้เพื่อระบายอารมณ์โดยเฉพาะ!

หญิงสาวกลิ้งตัวไปมาบนเตียงอย่างสิ้นหวัง ความคิดบ้าๆ เริ่มผุดขึ้นมาในหัว หรือจะลองกระโดดหน้าต่างดูดี? บางทีแรงกระแทกอาจจะทำให้จิตวิญญาณเธอกระเด็นกลับเข้าร่างเดิม

“ไม่เอาดีกว่า... ถ้ากระโดดไปแล้วตายจริงขึ้นมาจะทำยังไงล่ะพาฝัน เอ๊ย!” เธอยกมือขยี้หัวตัวเองจนฟูยิ่งกว่าเดิม “ถ้าวิญญาณฉันอยู่ที่นี่แล้วร่างจริงที่โลกนู้นไม่เน่าคาห้องเช่าแล้วหรือ? แล้วใครจะจัดงานศพให้ฉัน!”

พาฝันริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น ได้แต่ภาวนาขอให้มันเป็นแค่ความฝันของเธอก็พอ

“ฮือ ๆ แล้วถ้ามันเป็นเรื่องจริงขึ้นมา ฉันจะทำยังไงต่อจากนี้ดีเนี่ย!”