แม่เลี้ยงสาวเจ้าเสน่ห์ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

“แล้วจะเหลือไอ้สองชิ้นนั้นไว้ทำไมครับคนสวย” ธามไทพูดขึ้นเมื่อสาวสวยเลื้อยคลานขึ้นมาหาเขาบนเตียงอย่างกับนางแมวยั่วสวาทและรู้เลยว่าดาราสาวไม่ธรรมดา“เอาไว้ให้ไทถอดค่ะ อ่า..” รัชนกตอบชายหนุ่มแล้วนั่งคร่อมต้นขาแกร่งวางมือลงบนแผงอกหนั่นแน่นลูบไล้ไปมาแผ่วเบาบดคลึงสะโพกลงบนกล้วยยักษ์ของเขาช้าๆสูดปากครางออกมาด้วยความสยิวธามไทยกมือขึ้นไปบีบสองเต้าของเธอและรู้ว่ามันไม่ธรรมชาติแต่เขาไม่สนใจเพราะแค่แลกเปลี่ยนความสุขกันเท่านั้นจึงขยำขยี้บี้ยอดอกของเธอที่แข็งเป็นไตก่อนจะผละมือออกข้างหนึ่งสอดเข้าไปในกางเกงในแล้วแล้วกดติ่งเสียวขยี้ด้วยปลายนิ้วรัวแล้วแทรกนิ้วเรียวยาวไปตามร่องสวาทรัวเร็วๆ“อ้ะ อ้า อู้วว..” สาวสวยร้องครางออกมาด้วยความเสียวเมื่อนิ้วยาวของเขาสอดเข้าไปในร่องสวาทดึงนิ้วเข้าออกไม่หยุดก่อนจะแทรกนิ้วที่สองเข้าไปคว้านหมุนวนกลางร่องสวาทเธอก็โยกใส่นิ้วยาวเร็วขึ้น“หืมม เครื่องคุณร้อนเร็วจัง” ชายหนุ่มจุ่มจ้วงน้ำยาวทั้งสองเข้าออกรัวเร็วจะน้ำรักของเธอฉ่ำแฉะและเธอก็พร้อมจะสู้ศึกกับเขาแล้ว“แจ้ะๆๆ แจ้ะๆๆ..”“เร็วอีกค่ะไท อ่า อู้วว์ อ้าา..” สาวสวยส่ายสะโพกตามนิ้วเรียวที่สอดเข้าออกลึกสุดนิ้วรัวกระหน่ำเ

“โอ้ยมิลค์เธอทำบุญมาด้วยอะไรนะถึงได้เจอแจ็คพอตแบบนี้อ่ะ” สมาพรก็อิจฉาเพื่อนที่คว้าหนุ่มหล่อพ่อรวยกล้วยใหญ่ไปกิน“ฉันอยากให้ถึงคืนนี้เร็วๆจริงๆ” รัชนกพูดกับเพื่อนอย่างมีความสุขและคิดว่าจะใช้เสน่ห์ของตัวเองมัดใจหนุ่มหล่อพ่อรวกล้วยใหญ่อย่างธามไทให้อยู่หมัด“งั้นตอนนี้ซื้อของฝากก่อนเถอะย่ะ” มินตราบอกเพื่อนตอนนี้ยังเหลืออีกอยายชิ้นที่เธอรับหิ้วให้เพื่อนดาราด้วยกัน“โอเคๆ..” รัชนกลุกขึ้นเดินตามเพื่อนๆไปที่ร้านกระเป๋าแบรนด์ดังที่ลีลาวีถือแมมเบอร์การ์ดซึ่งไม่มีใครมีเงินก็ซื้อได้ต้องสะสมชิ้นเล็กชิ้นน้อยมาก่อนกว่าจะได้ชิ้นใหญ่ไม่ใช่ว่ามาซื้อชิ้นใหญ่ตูมเดียวเลยไม่ได้แน่นอนขนาดคนดังระดับโลกยังต้องรอคิวธามไทไปรับลูกชายที่โรงเรียนเสร็จก็กลับเพนท์เฮ้าส์ก่อนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วพาลูกชายขึ้นไปว่ายน้ำออกกำลังกายที่เพนท์เฮาส์ของลุคส์ซึ่งชายหนุ่มจะมีกิจกรรมกับลูกชายในวันหยุดและช่วงเย็นหากเขาไม่มีงานที่ต้องปรึกษากับพ่อและต้องดูกระดานหุ้นที่ผันผวนขึ้นๆลงๆจนน่าปวดหัวหากพลาดเขาอาจจะขาดทุนยับเยินเพราะมีประสบการมาแล้วยกเว้นหุ้นที่เขาซื้อไว้เก็งกำไรระยะยาวก็ไม่ต้องเป็นห่วงยังไงก็มีโป๊กเกอร์คอยดูให้“แด๊ดดี้

เมื่อเพื่อนกลับไปแล้วคุณหญิงนันทิดาก็ไปดูห้องนอนของลูกชายที่รีโนเวททำใหม่ทั้งหมดให้คงสภาพเดิมทุกอย่างขนาดผ้าม่าน ผู้ปูเตียงก็สั่งตัดใช้สีเดิมที่ลูกชายชอบ“พรุ่งนี้คุณแม่จะมายังไงจำรัสก็ไปดูแลทำความสะอาดเรือนขาวด้วยนะจำรัส” คุณหญิงนันทิดาบอกแม่บ้านตลอดเวลาสามปีที่เทียนหอมมาเรียนที่กรุงเทพพักอยู่เรือนขาวเธอก็ไม่ได้ย่างกลายไปยกเว้นตอนแม่สามีมาเท่านั้นและให้จำรัสดูแล“สมพรช่วยปูลมทำแล้วค่ะ” จำรัสตอบเจ้านายหลังเธอไปดูความสะอาดที่เรือนขาวตามปกติก็เห็นทุกอย่างเรียบร้อยดีเพราะเทียนหอมกับจำรัสนอนที่ห้องนั่งเล่นพอเช้ามาก็เก็บที่นอนไปไว้ในห้องนอนยกเว้นเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวที่เก็บไว้ในห้องนอนตั้งแต่คุยกับสามีในครั้งนั้นแล้วนันทิดาก็ทำใจเมื่อเทียนหอมจะต้องมาอยู่ที่เรือนขาวและห่างจากแม่สามีแล้วมาอยู่ในสายตาของเธอก็ทำให้อคติลดลงไปเพราะเทียนหอมไม่ได้ประจบสามีของเธอหรือตัวเธอเอง เด็กสาวเจียมเนื้อเจียมตัวทำให้เธอลดอคติใจที่มีต่อเทียนหอมหลังจากที่ลูกชายคนเล็กไปเรียนต่อที่อังกฤษเธอก็เรียกใช้เทียนหอมบ้างหลังๆก็พาไปช่วยงานที่มูลนิธิและเด็กสาวก็ไม่เคยกล่าวอ้างอวดตัวว่าเป็นหลานคุณปรียามลมักจะบอก

“ขอบใจมาก เดี๋ยวฉันกับคุณนาวิกจะไปรับตาไทยังไงก็ฝากเธอด้วยนะมีอะไรขัดข้องก็โทรหาฉันได้ จำรัสก็ช่วยปูลมดูแลด้วยล่ะ” คุณหญิงยื่นแฟ้มรายละเอียดของงานเลี้ยงให้เทียนหอมไม่ใช่ว่าเธอไม่ไว้ใจแม่บ้านแต่ไม่อยากผิดพลาดอย่างน้อยช่วยกันดูแลเป็นหูเป็นตาเพื่องานจะได้ออกมาดีที่สุด“ค่ะ/ค่ะคุณหญิง” จำรัสกับเทียนหอมรับคำพร้อมกัน“งั้นปูขอตัวไปดูงานก่อนนะคะ”“เดี๋ยวฉันตามไปนะปูลม” จำรัสบอกเด็กสาวและเธอคิดว่าปูลมทำได้“ค่ะป้าจำรัส” ปูลมยิ้มให้ทั้งสองก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องนั่งเล่นของคุณหญิงนันทิดาลงไปหน้าบ้านก็สวนกับวีรยาที่แต่งตัวสวยน่ารักเตรียมตัวไปรับพี่ชาย“สวัสดีค่ะพี่ปูลมจะรีบไปไหนคะ” วีรยายกมือไหว้เทียนหอม“พี่จะไปดูพี่ๆเขาจัดเตรียมงานให้คุณหญิงค่ะ”“อ่อ,งั้นแยมไปหาคุณหญิงป้าก่อนนะคะ” วีรยายิ้มให้เทียนหอมก่อนจะเข้าไปหาผู้เป็นป้าในบ้านเทียนหอมก็ลงไปสอบถามพูดคุยกับพี่ๆทีมออแกไนซ์ที่มาตกแต่งประดับไฟและทำซุ้มอาหารจัดโต้ะเก้าอี้คลุมด้วยผ้าคลุมสีครีมเต็มสนามเพื่อต้อนรับแขกในเย็นนี้ หญิงสาวดูแลงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยแม้แสงแดดจะแรงจนแก้มแดงเป็นลูกตำลึงเทียนหอมก็ไม่หวั่นว่าผิวจะเสียเหมือนสาวๆท

“ของน้องเทรย์เหรอครับ” วีรยาถามหลานชายเพราะกล่องทองคำฝังเพชรของแท้แน่นอน“ครับ, ปู่แฟรงค์บอกว่าเทรย์อยากไปที่ไหนก็ได้ในโลกนี้แค่มีการ์ดในกล่องใบนี้ครับ” เทรย์ยืนยันว่าปู่แฟรงค์ของเขามี่เครื่องบินจริง“ของจริงใช่มั้ยคะคุณหญิงป้า” วีรยาถามป้าที่มองของในมือหลานชาย“ของจริงจ้ะน้องแยม ป้าว่าน้องเทรย์ไม่โกหกหรอก” คุณหญิงนันทิดาตอบหลานสาวเธอคิดว่าลูกชายไม่น่าจะสอนลูกให้เป็นเด็กโกหกและของใช้ของหลานชายแต่ละชิ้นก็ราคาแพงไม่ว่าจะเป็นกระเป๋าเป้ เสื้อ กางเกง รองเท้าและตุ๊กตาเกมกดที่หยิบออกมาวางล้วนแต่ของแพงทั้งนั้นและลูกชายของเธอก็ไม่ได้ขอเงินเพิ่มจากที่สามีโอนให้“เทรย์ไม่ได้โกหกครับ เทรย์ไม่อยากเป็นเด็กเลี้ยงแกะ” เด็กน้อยพูดขึ้นเพราะตัวเองพูดเรื่องจริง“แล้วปู่แฟรงค์ของน้องเทรย์เป็นใครกันลูก” คุณหญิงนันทิดาถามหลานชายที่กล้าพูดคุยกับเธอและยิ้มแย้มขึ้น“ปู่แฟรงค์เป็นแด๊ดดี้ของลุงลุคส์และย่าซานดร้าก็เป็นมัมของลุงลุคส์ครับ และเป็นปู่กับย่าของเทรย์ด้วยครับ” เทรย์ตอบย่าตามที่เขารู้มาตั้งแต่จำความได้ก็เรียกปู่แฟรงค์ย่าซานดร้ามาตลอด“โอเคลูก ตกลงว่าปู่แฟรงค์กับย่าซานดร้าเป็นปู่ย่าของน้องเทรย ว่าแต่น้องเ