บททั้งหมดของ แม่เลี้ยงสาวเจ้าเสน่ห์: บทที่ 51 - บทที่ 60

“พ่อช้างน้อยอะไรคะน้องเทรย์” เทียนหอมถามน้องเทรย์ด้วยความอยากรู้ว่าทำไมธามไทถึงห้ามลูกไม่ให้พูดถึงพ่อช้างน้อยของเขา“เชื่อฉันเถอะปูลม เธอไม่ต้องอยากรู้มันหรอก” ชายหนุ่มบอกเทียนหอมเบาๆ“แต่ปูอยากรู้” หญิงสาวสวนกลับยิ่งพูดแบบนี้เธอก็ยิ่งอยากรู้ว่าน้องเทรย์พูดถึงอะไร“ตามใจ” ในเมื่อเขาบอกแล้วไม่เชื่อก็ตามใจ“ว่าไงคะน้องเทรย์ พี่ปูอยากรู้เรื่องพ่อช้างน้อยกับลูกช้างน้อยแล้วค่ะ” เทียนหอมมองชายหนุ่มอย่างเป็นต่อยังไงน้องเทรย์ต้องเล่าให้เธอฟังแน่นอน“ก็พ่อช้างน้อยของแด๊ดดี้เวลามันหลับก็ตัวเล็กแล้วเมื่อวานเทรย์อาบน้ำกับแด๊ดดี้ก็เห็นมันตัวใหญ่เบ้อเริ่มเลยครับ” เทรย์พูดเจื้อแจ้วจนเทียนหอมสะดุดตรงที่อาบน้ำเมื่อวานแต่ยังไม่สะกิดใจว่าน้องเทรย์พูดถึงพ่อช้างน้อยหมายถึงอะไร“เทรย์แด๊ดว่า..”“แล้วยังไงต่อครับน้องเทรย์” เทียนหอมมองชายหนุ่มที่กลอกตาไปมา“แล้วแด๊ดดี้บอกว่าพ่อช้างน้อยของแด๊ดดี้มันหิวครับ”“อย่าบอกนะว่าพ่อช้างน้อย..” เทียนหอมหันไปมองพ่อของน้องเทรย์ที่มีพ่อช้างน้อยแล้วมองไปกลางกายของธามไททำให้ชายหนุ่มหนีบขาราวกับว่าช้างน้อยของเขามันจะโผล่ออกมา“ฉันบอกแล้วว่าเธอไม่ได้อยากรู้จักมันหรอกจริงมั้ยป

เมื่อเตรียมตัวพร้อมแล้วก็ได้เวลาสามคคนพ่อแม่ลูกก็เดินลงไปห้องประชุมที่อยู่ชั้นถัดลงไปซึ่งมีทั้งห้องเล็กห้องใหญ่และห้องรับรองลูกค้าของบริษัทที่มาติดต่องาน“สวัสดีครับทุกท่าน” วิกรมเดินนำภรรยากับลูกชายเข้าไปในห้องประชุมและทักทายผู้บริหารแผนกต่างๆและวริษาที่ดำรงตำแหน่งประธานฝ่ายบริหารส่วนวิทิตดำรงตำแหน่งประธานคณะผู้บริหารมาร่วมประชุมกันครบทุกตำแหน่งธามไทกยกมือไหว้ทุกคนอย่างนอบน้อมเพราะเด็กกว่าผู้บริหารทุกท่านที่อายุสี่ปีขึ้นไปแต่ละคนก็ทำงานมานานก่อนจะเดินไปคุยกับอาทั้งสอง“น้องเทรย์เป็นไงบ้างลูก” วริษาถามถึงหลานชายที่ไปโรงเรียนวันแรก“ก็น่าจะอยู่ได้ครับ”“อาบอกตาว่านให้ดูน้องแล้วล่ะ” วิทิตบอกหลานชายเพราะรณกรก็เรียนโรงเรียนเดียวกัน“ขอบคุณครับอานาวี” ชายหนุ่มขอบคุณอาหนุ่ม“เรื่องงานก็ไม่ต้องกังวลหรอกตาไท อาเชื่อว่าถ้าทุกคนเห็นผลงานของหลานแล้วทุกคนต้องยอมรับฝีมือแน่” วริษาพูดกับหลานชายที่ทำงานกับบริษัทใหญ่ในนิวยอร์กก่อนจะหลับมาและผลงานที่ธามไทเป็นตัวตั้งตัวตีผลิตคราฟท์เบียร์ในประเทศเพื่อนบ้านผ่านพ่อเมื่อสองปีก่อนและตอนนี้ก็เปิดตลาดคราฟท์เบียร์เป็นผลสำเร็จส่งออกขายหลายประเทศ“ใช่แล้วตาไท เ

“คือเรื่องของน้องเทรย์ค่ะ เขาถูกเพื่อนล้อว่าไม่มีแม่ และครูเพิ่งรู้เมื่อเช้าก็ได้เรียกเด็กๆทุกคนมาตักเตือนแล้วค่ะ”“อะไรนะครับ มีเรื่องอย่างนี้เกิดขึ้นด้วยเหรอครับ” ธามไทถามครูเพราะลูกชายไม่บอกเขา“ค่ะ ครูต้องขอโทษคุณธามไทด้วยนะคะที่ดูแลน้องเทรย์ได้ไม่ดีตามที่รับปากคุณธามไท วันพรุ่งครูนัดผู้ปกครองของเด็กๆทุกคนที่เกี่ยวข้องมาด้วยค่ะเพื่อจะให้เด็กทุกคนขอโทษน้องเทรย์และผู้ปกครองจะได้รู้และช่วยตักเตือนบุตรหลานของตัวเอง ครูต้องขอโทษคุณธามไทอีกครั้งนะคะ” ครูประจำชั้นของน้องเทรย์ขอโทษพ่อของน้องเทรย์เพราะตัวเธอบกพร่องหน้าที่“ไม่เป็นไรครับคุณครูแมว เดี๋ยวผมขอคุยกับลูกชายก่อนนะครับ ขอบคุณมากนะครับที่โทรมาแจ้งผม”“ครูต้องขอบคุณคุณธามไทมากกว่าค่ะที่ไม่โกรธและเอาเรื่องครูที่ดูแลนักเรียนทุกคนได้ไม่ดี เดี๋ยวครูจะฝากจดหมายเชิญน้องเทรย์ไปให้คุณธามไทนะคะ ครูขอรบกวนแค่นี้นะคะ ขอบคุณค่ะ สวัสดีค่ะ” ครูแมวขอบคุณพ่อของลูกศิษย์อีกครั้งที่ไม่เอาเรื่องเธอกับโรงเรียน“สวัสดีครับคุณครูแมว” ธามไทวางสายจากครูประจำชั้นของลูกชายแล้วเอนตัวพิงพนักพิงยกมือขึ้นคลึงขมับเบาๆคิดเรื่องที่เกิดขึ้นกับลูกชายที่ไม่ยอมบอกว่าถูก

“เอ่อ..” เทียนหอมลืมตาขึ้นอย่างงตื่นตระหนกด้วยความกลัวและตกใจมากจนเกือบช็อกจึงนอนนิ่งๆไม่ขยับเขยื้อนจนได้ยินเสียงของธามไทเรียกจึงลืมตาขึ้น“ปูลมเจ็บตรงไหนบ้าง”“พี่ปูลมเจ็บมั้ยครับ” เทรย์ถามพี่ปูลมด้วยควาเป็นห่วงตาแดงก่ำน้ำตาจะหยดแหล่มิหยดแหล่“มะ ไม่เป็นไรจ้ะ พี่ปูไม่เป็นไร” เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรมากระแทกแผ่นหลังจึงเอี้ยวตัวเพื่อไม่ให้ล้มทับน้องเทรย์จึงทำให้ร่างอวบของน้องเทรย์ทับเธอเต็มแรงจนจุกหน้ามืดตาลายวิงเวียนจนเธอต้องหลับตาและได้ยินเสียงธามไทเรียก “น้องเทรย์เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ” หญิงสาวถามน้องเทรย์ด้วยความเป็นห่วง“เทรย์ไม่เจ็บ ไม่เป็นอะไรเลยครับ พี่ปูลมเจ็บตรงไหนครับ ฮืออๆ” เทรย์นั่งลงข้างพี่ปูลมน้ำตาไหล“เจ็บหลังค่ะ”“อย่าเพิ่งขยับตัว เผื่อกระดูกหักค่อยๆขยับตัวเจ็บตรงไหนก็บอกฉัน” ธามไทสนใจแค่ลูกชายกับเทียนหอมเขาได้ยินเสียงผู้คนต่างก็บอกให้เรียกรถพยาบาลจึงดูแลเทียนหอมกับลูกชายไม่สนใจคนที่ขี่บิ๊กไบค์เทียนหอมกทำตามที่ธามไทบอกจึงขยับมือแขนและขาแล้วยกมือขึ้นก่อนจะชันเข่าขึ้นเมื่อไม่เจ็บหญิงสาวก็ลุกขึ้นโดยชายหนุ่มประคองลุก“เจ็บหลังมากมั้ย เดี๋ยวฉันจะพาไปโรงพยาบาล เทรย์ไปเปิดประตูใ

“ฝีกงานเหรอ” ธามไทพูดคนเดียวทำไม“ครับปูลมจะไปฝึกงานกับผมที่ช่องสองครับ”“ช่องสอง คุณตามทำงานที่ช่องสอง”“ครับผมเป็นช่างภาพอยู่ช่องสองครับ ตอนนี้ก็จะเน้นถ่ายละครมากกว่าภาพนิ่งครับ” ธานิตทำให้ธามไททึ่งเพราะช่างภาพไม่ได้เป็นกันง่ายๆต้องมีพรสวรรค์ที่จะจัดหามุมกล้องและแสงสีและองค์ประกอบหลายอย่างเพื่อให้ภาพออกมาสวยงามและการถ่ายละครก็ยิ่งต้องใช้จินตนาการเยอะเพื่อให้งานออกมาสมจริง“งั้นก็รู้จักไอ้ เอ่อ นายวริท”“เจ้านายผมเองครับ คุณป้างเพิ่งมารับผิดชอบงานฝ่ายผลิตเมื่อสามเดือนก่อนและตอนนี้ผมกำลังถ่ายละครให้คุณป้างอยู่ครับ”“ผมจะรอชมผลงานนะครับ”“ขอบคุณครับ แต่ว่านางเอกละครเรื่องนี้คุณแซนด์ก็รู้จักจะแวะไปดูก็ได้นะครับ” ธานิตพูดยิ้มๆ“ใครกัน”“คุณชาช่าครับ”“อ่อ,ผมแค่รู้จักครับไม่ได้สนิทเจอกันแค่สองสามครั้งเท่านั้น” เขาก็แปลกใจที่นักข่าวเขียนเหมือนกับเขาเจอกับดวงหทัยบ่อยทั้งที่เจอกันในงานการกุศลเท่านั้นและเขาก็ไม่ได้แก้ข่าวเพราะมันไม่เป็นความจริง“อ้าว..” ธานิตร้องอ้าวเพราะดวงหทัยพูดในกองถ่ายว่ารู้จักสนิทสนมกับธามไท“มีอะไรเหรอครับ”“ไม่มีครับ สงสัยปูลมจะตื่นแล้วครับ” ธานิตเห็นแฟนสาวกับเพื่อนทั