All Chapters of สตรีที่พยัคฆ์อยากซ่อนเร้น: Chapter 11 - Chapter 20

ภายในห้องนอนแคบท้ายจวนของเจิ้นเป่ยอ๋อง บรรยากาศพลันเย็นยะเยือกขึ้นมาจนผิวเนื้อสั่นระริก เจินชิงหลีในร่างของจวงเยว่หลันรู้สึกได้ถึงก้อนเนื้อในอกซ้ายที่เต้นรัวราวกับกลองรบ กลิ่นอายสังหารและแรงกดดันอันมหาศาลจากบุรุษร่างสูงใหญ่เบื้องหน้าบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราของเด็กสาววัยสิบห้าหนาวยังคงนิ่งสนิทดุจผิวน้ำในสระ นางใช้ความนิ่งสงบสะกดกลั้นความตื่นตระหนก และสยบทุกความเคลื่อนไหวเพื่อไม่ให้พยัคฆ์ร้ายแดนเหนือจับพิรุธได้เสี้ยวอึดใจต่อมา ดวงตากลมโตที่เคยนิ่งสนิทพลันสั่นระริก หยาดน้ำตาเม็ดโตเอ่อคลอขึ้นมาราวกับเม็ดไข่มุก ก่อนจะหลั่งรินอาบแก้มซีดเซียว สะอื้นไห้จนไหล่บางสั่นเทา นางแสร้งบีบน้ำตาตาใสราวกับกระต่ายน้อยไร้เดียงสาและหวาดกลัวต่อชะตากรรม ยิ่งบวกกับใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราของเจ้าของร่าง ยิ่งขับให้ดูน่าสงสารและเห็นใจมากยิ่งขึ้น“ท่านอ๋องโปรดเมตตาด้วยเพคะ...” เสียงหวานสั่นเครือกลั้นสะอื้นราวกับนางเกรงว่าน้องชายจะตื่น นั่นยิ่งทำให้คนที่ได้พบเห็นถึงกับสูดหายใจลึก ๆ เกรงว่าจะใจอ่อนง่าย ๆ นางเริ่มเอ่ยความจริงเพียงครึ่งเดียวที่ถูกร้อยเรียงขึ้นเพื่อหลอกลวงพยัคฆ์แห่งแดนเหนือ

สายลมยามเย็นพัดผ่านสระบัวอันกว้างใหญ่ระลอกแล้วระลอกเล่า ส่งผลให้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกบัวหลวงโชยอบอวลไปทั่วศาลากลางน้ำ ทว่าบรรยากาศระหว่างสตรีทั้งสามกลับไม่ได้ร่มรื่นตามทัศนียภาพ เสิ่นลั่วเหยาเยื้องกรายไปนั่งลงบนตั่งไม้แกะสลักอย่างหรูหรากลางศาลา นางปัดชายชุดคลุมผ้าไหมเนื้อละเอียดสีชมพูกลีบบัวอย่างแช่มช้อย ก่อนจะตวัดสายตาคมจิกมองมายังดรุณีน้อยที่ยืนประคองถาดน้ำชาอยู่ไม่ไกล“สาวใช้... มานี่ซิ ยกชามาให้ข้ากับฮูหยินจวงหน่อย” เสิ่นลั่วเหยาเอ่ยเสียงเรียบ จงใจเน้นคำว่าฮูหยินจวงเพื่อเอาใจเหมยเจียวเหยียน และเพื่อกดหัวบุตรีอดีตภรรยาเอกให้จมลงไปในก้นบึ้งของความต่ำต้อย แต่ถ้อยคำเหล่านั้นเยว่หลันกลับไม่ได้ขุ่นเคือง ทั้งออกจากเวทนาสงสารสตรีที่เคยอยู่ต่ำมาตลอดชีวิต จนแสดงให้คนอื่นเห็นว่าตนเองนั้นดีเด่นสูงส่งกว่าผู้ใดเยว่หลันก้าวเดินอย่างเชื่องช้า แสร้งก้มหน้าต่ำนอบน้อมดุจบ่าวรับใช้ผู้เจียมตน นางคุกเข่าลงข้างตั่งไม้ ประคองถ้วยชาเคลือบกระเบื้องขาวชั้นดีที่มีน้ำชาร้อนจัดควันลอยฉุยขึ้นส่งให้สตรีตรงหน้า ทว่าในเสี้ยวชั่วอึดใจถัดมาที่ปลายนิ้วของเสิ่นลั่วเหยาจะแตะสัมผัสถ้วยชา ชายารองผู้สูงศักดิ์กลับเหยียดย

“ประเดี๋ยวเถอะเยว่หลัน! เจ้าหยุดฝีเท้าของเจ้าเลยนะ!”เสียงแหบพร่าทว่าทรงพลังของพ่อบ้านชราดังขัดขึ้น พร้อมกับร่างท้วมที่ก้าวฉับ ๆ มาดักหน้าดรุณีน้อยที่กำลังจะเดินเลยผ่านประตูร้านค้าไป จวงเยว่หลันชะงักฝีเท้า ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราฉีกยิ้มเจื่อนฉายแววเกรงใจ นางมองหน้าพ่อบ้านชราสลับกับป้ายร้านผ้าไหมจินซิ่วเบื้องหน้าพลางเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม“ท่านลุงพ่อบ้าน... ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่าว่าไม่จำเป็นต้องซื้อหาชุดใหม่เลย ชุดผ้าเนื้อนุ่มที่ท่านลุงเคยซื้อให้คราวก่อนยามนี้ก็ยังใหม่เอี่ยม เงินทองของจวนอ๋องหาได้ลอยมาจากฟ้า ข้าไม่อยากให้สิ้นเปลืองโดยใช่เหตุหรอกเจ้าค่ะ” เยว่หลันนั้นถือคติเงินทองผู้อื่นมิได้ใช้คล่องสะดวกมือเหมือนของตนเองนักหรอก ดังนั้นนางไม่กล้าให้พวกเขาจ่ายเงินให้นางโดยไม่จำเป็นต่อให้ต้องโดนผู้ใดเหยียดหยามนางก็ไม่อับอาย เพราะสิ่งเดียวที่ทำให้นางลืมตาได้อีกครั้งคือความแค้นพ่อบ้านชราได้ฟังพลันถลึงตาใส่เด็กสาวตัวน้อยทันที ทว่าแววตาหาได้มีความโกรธเกรี้ยวไม่ กลับมีแต่ความเอ็นดูระคนดื้อดึงในทีที่นางขัดใจ “ไม่ได้! เจ้าจะมางกอะไรเอาป่านนี้! ยามนี้เจ้าอยู่ใต้ร่มเงาของผู้ใด? จวนเจิ้นเป่ยอ๋องเชียวนะ

สถานการณ์หน้าประตูจวนผู้ตรวจการแผ่นดินตึงเครียดจนแทบบีบคั้นน้ำออกมาได้ เสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าขุนนางและฮูหยินที่มาร่วมงานดังระงมไม่ขาดสาย เหมยเจียวเหยียนหน้าซีดสลับเขียว อ้าปากค้างอึกอักจนน้ำลายเหนียวกลืนลงคอ เหมยเจียวเหยียนลนลานจนทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะรั้งตัวพ่อบ้านผู้เป็นใหญ่แห่งจวนเจิ้นเป่ยอ๋องไว้ได้อย่างไร จึงได้แต่หันไปถลึงตาสั่งให้บ่าวรับใช้คนสนิทรีบแล่นไปตามนายท่านจวงห้าวอวี่ด้านในมาช่วยแก้ไขสถานการณ์วิกฤตนี้ทันทีทว่า... พ่อบ้านจวนอ๋องหาใช่คนที่จะยอมยืนรอให้ผู้ใดมาโขกสับ ยามเมื่อเพลิงโทสะลุกโชน ข้ารับใช้เก่าแก่ที่ติดตามไปรับใช้ถึงแดนเหนือก็ไม่รั้งรออีกต่อไป เขาขยับกายเตรียมรั้งเยว่หลันและจูงมืออี้เฉินหันหลังหมุนตัวกลับทันที“เดี๋ยวเจ้าค่ะท่านพ่อบ้าน...” เหมยเจียวเหยียนพยายามขวางทางเอาไว้ หากปล่อยให้พ่อบ้านกลับไปนางจบเห่แน่แต่พ่อบ้านหรือจะสนใจเขาหันหลังขวับทันที แต่ขณะที่กำลังจะก้าวเดินต่อไปเสียงหนึ่งหยุดเท้าของทั้งหมดเอาไว้“ท่านพ่อบ้าน โปรดช้าก่อน...”เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจสายหนึ่งดังแทรกขัดม่านหมอกความโกลาหลขึ้นมา พร้อมกับการปรากฏกายขององค์ชายรอง ‘เซียวมู่หาน’ ที่ก้

สายลมยามบ่ายพัดผ่านแมกไม้ในจวนตระกูลจวงจนใบไม้ส่งเสียงสวบสาบ ทว่าบรรยากาศรอบกายของคุณหนูรองจวงจูเซี่ยนกลับร้อนรุ่มดุจมีกองไฟสุมอยู่กลางอก ดรุณีน้อยในชุดผ้าไหมเมฆาสีแดงชาดเยื้องกรายกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกมาจากโถงจัดเลี้ยงด้วยความเดือดดาล นัยน์ตาคู่สวยตวัดมองซ้ายขวาอย่างลนลานเมื่อพบว่าเบื้องหน้ามีเพียงความว่างเปล่า ไร้เงาร่างของบุรุษสูงศักดิ์และสตรีแพศยาที่นางจงเกลียดจงชัง“เจ้าเห็นหรือไม่! นางไปทางไหน!” จูเซี่ยนตวาดเสียงต่ำ เค้นถามสาวใช้คนสนิทที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมาด้านหลัง คลาดกันครู่เดียวกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของคนทั้งสอง ทั้งองค์ชายรองและเยว่หลัน ต่างหายไปราวกับล่องหนได้“มะ... ไม่เห็นเลยเจ้าค่ะคุณหนูใหญ่” สาวใช้ละล่ำละลักตอบ พลางสอดส่องสายตาไปทั่ว “หรือ... หรือจะเป็นทางด้านสระน้ำขนาดใหญ่ทางทิศตะวันตกเจ้าคะ?”“แล้วเจ้ามัวยืนทำตัวเซ่ออะไรอยู่เล่า! รีบให้คนของเราแยกย้ายออกไปดูสิ!” จูเซี่ยนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน มือบางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อผ้าไหม“อย่าเปิดโอกาสให้นางและองค์ชายรองได้อยู่ด้วยกันตามลำพังเด็ดขาด! ข้ารู้ดีว่านางสารเลวไร้แซ่นั่นคิดจะใช้องค์ชายรองเป็นสะพานเพื่อปีนป่ายขึ้นสู่ที่สู