บททั้งหมดของ สตรีที่พยัคฆ์อยากซ่อนเร้น: บทที่ 21 - บทที่ 30

ผ้าม่านรถม้าขยับไหวตามแรงขับเคลื่อน รถม้าหรูหราของจวนอ๋องเคลื่อนตัวออกจากตรอกชิงกุ้ยเดินทางไปตามถนนเฉียนเฉิง ท้องฟ้าภายนอกเริ่มลดความร้อนแรงลง ยามนี้ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเวลายามเซิน (15.00 - 17.00 น.) แล้วภายในรถม้าอันกว้างขวาง บรรยากาศกลับเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ อี้เฉินตัวน้อยหลังจากกินเป็ดพะโล้และอาหารมงคลจนอิ่มหนำสำราญ ยามนี้ก็นอนหลับปุ๋ย ศีรษะกลมทุยหนุนตักท่านลุงพ่อบ้านหลี่อย่างแสนสบาย ส่วนคนอื่นกลับไม่มีเสียงใดเอ่ยออกมา ราวกับกลัวว่าจะรบกวนเวลานอนของเจ้าเด็กตัวน้อยแต่ท่ามกลางความเงียบนั้น เจิ้นเป่ยอ๋องเซียวจิ้งเหยียนยังคงนั่งแผ่นหลังเหยียดตรง วรกายสูงใหญ่กำยำราวกับรูปสลักเหล็กกล้าไม่ขยับเขยื้อนแม้เพียงกระเบียดนิ้วเดียว นัยน์ตาสีนิลประดุจก้นบึ้งเหวลึกทอดมองตรงมาที่ร่างบอบบางของเยว่หลันอย่างไม่วางตา แววตาของเขาคุกคาม คาดคั้น และเปี่ยมไปด้วยรังสีกดดันราวกับต้องการจะรีดเค้นเอาความจริงทั้งหมดออกมาจากปากนางให้จงได้เยว่หลันที่นั่งอยู่อีกฝั่งพยายามก้มหน้าต่ำ หลบเลี่ยงการสบสายตากับบุรุษตรงหน้าอย่างสุดความสามารถ ในใจของนางร่ำร้องระแวดระวังภัย... ‘หน้าตาเขาช่างโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว ดุด

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงทองแรกแห่งอรุณรุ่งเพิ่งจะจับขอบฟ้า ทว่าจวงเยว่หลันกลับตื่นขึ้นมาจัดการตนเองจนเสร็จสรรพเรียบร้อยแล้ว ดรุณีน้อยฝีเท้าแผ่วเบาก้าวขาผ่านห้องนอน นางไม่ลืมลอบมองก้อนแป้งน้อยอี้เฉินที่ยามนี้กำลังนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาอย่างมีความสุข หลับสบายจนส่งเสียงหายใจสม่ำเสมอ แววตาของพี่สาวอย่างเยว่หลันฉายความอ่อนโยนจาง ๆ นางไม่ได้เอ่ยปากปลุกเขาเพราะอยากให้เจ้าตัวเล็กได้นอนเต็มอิ่ม หลังจากขยับผ้าห่มคลุมถึงอกให้น้องชายแล้ว เยว่หลันก็รีบก้าวเท้าออกจากเรือนพัก มุ่งหน้าไปสมทบกับท่านลุงพ่อบ้านหลี่จ้งทันทีเนื่องจากวันนี้เป็นวันต้นเดือน งานการจัดการบัญชีซื้อของกินของใช้จำเป็นเข้าจวนอ๋องประจำเดือนมีจำนวนมากโข ทำให้ทั้งหมดต้องออกเดินทางจากจวนตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อไม่ให้เสียเวลาบรรยากาศยามเช้าในตลาดหมิงเต่อคึกคักและพลุกพล่านไปด้วยผู้คน สองข้างทางเต็มไปด้วยแผงขายผักสดสีเขียวชอุ่ม อาหารคาวหวานโชยควันฉุย และของสดจากป่าดี ๆ ที่ถูกคัดสรรมาจากยอดเขาสูงเมืองอวิ๋นโจวมีไม่น้อยนอกเหนือจากนี้ยังมีเหล่านายพรานร่างกำยำนับสิบชีวิตเดินทางลงจากเขาเพื่อนำพวกหนังสัตว์เนื้อดี หนังหมีป่า และขนจิ้งจอกหิมะมาว

เยว่หลันได้ฟังพลันขบขัน ไม่นึกว่าเรื่องราวจะใหญ่โตเพียงนี้เชียว นับว่านางประเมินสตรีอย่างเสิ่นลั่วเหยาเอาไว้ไม่ผิดเลย นางสมควรหาสุราดี ๆ ไปฝากท่านลุงหมอเทวดาฝางเจิ้งเสียหน่อยแล้ว สำหรับยาดี ๆ ที่ให้นางทำงานสำเร็จ“นี่แม่หนู...เจ้าหัวเราะอะไรขนาดนั้น เดี๋ยวก็จุกท้องหรอก” เถ้าแก่ร้านสุราหวังจูทักนางพลางยิ้มตามไปกับนางไปด้วย จนเยว่หลันเพิ่งรู้สึกตัว “ก็น่าขบขันนี่เจ้าคะ...เมื่อวานข้าไปส่งของขวัญได้ร่วมงานด้วยเล็กน้อย ได้ยินว่ามีเรื่องมีราวแต่ไม่แน่ชัดนัก วันนี้เถ้าแก่หอชุนเฟิงคนงามทำให้ข้าเยว่หลันได้เปิดหูเปิดตาแล้วเจ้าค่ะ” เถ้าแก่เจ้าของหอชุนเฟิงได้รับคำเยินยอพลันเขินอายม้วนต้วน เอ่ยกับนางอย่างเป็นกันเอง “ข้าว่าเจ้าใบหน้าคุ้นตาเหมือนคุณหนูบ้านใดสักบ้าน แต่เอาเถอะถือว่าเรามีวาสนาต่อกัน หากตกทุกข์ได้ยากไปหาข้าที่หอชุนเฟิงได้”เถ้าแก่เนี้ยหอชุนเฟิงชอบใบหน้าของนางนัก งดงามล่มเมืองราวกับสตรีเจียงหนาน ได้แต่เสียดายที่นางเป็นแค่ข้ารับใช้ในจวนขุนนาง“ถ้าข้าไปหาท่านจริง ๆ ท่านจะมีงานให้ข้าทำหรือไม่” แน่นอนว่าหากจบเรื่องนางย่อมต้องหาลู่ทางและหาขาทองคำเกาะเอาไว้บ้าง อย่างน้อยก็เพื่อการค้าในอนาคต

“แค่ก แค่ก! อึก...”เสียงไอคอกแคกของเยว่หลันดังขึ้นทำลายความเงียบสงัดรอบโต๊ะในพริบตา ดรุณีน้อยแสร้งทำเป็นสำลักโจ๊กจนหน้าดำหน้าแดง ดวงตากลมโตชุ่มน้ำตารีบหลบสายตาคมกริบของบุรุษตรงหน้าพัลวัน มือบางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับมุมปากเพื่อประวิงเวลาในสมองอันชาญฉลาด คล้ายกำลังหมุนคิดหาข้อแก้ต่างให้ตนเองรอดพ้นจากตาข่ายการจับผิดทว่า... ท่าทางตื่นตระหนกแสร้งทำที่ดูจงใจจนเกินไปนั้น กลับยิ่งส่อพิรุธให้พยัคฆ์แดนเหนือเห็นอย่างทะลุปรุโปร่งเซียวจิ้งเหยียนที่นั่งแผ่นหลังเหยียดตรงหาได้ขยับวรกายหนีไม่ นัยน์ตาสีนิลประดุจก้นบึ้งเหวลึกฉายแววรู้ทัน ทว่ามุมปากหยักลึกกลับแฝงความขบขันจาง ๆ ก่อนที่นางจะทันได้ตั้งตัว ฝ่ามือหนาและสากระคายจากการจับอาวุธกรำศึกมานานปีกลับยื่นเข้ามาลูบหลังให้นางอย่างเบามือ กระแสความอบอุ่นแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าสีฟ้าคราม ท่วงท่าของเขาแฝงเร้นไปด้วยความห่วงใยระคนทะนุถนอม ทว่าใบหน้าหล่อเหลาปานหยกสลักกลับยังคงนิ่งสนิท ใบหน้าเฉยชาไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ“ดื่มชาเสีย... เจ้าช่างอ่อนหัดนัก ยามคิดจะโป้ปดต่อหน้าข้า”น้ำเสียงเข้มราบเรียบเอ่ยขึ้น พร้อมกับพระหัตถ์แกร่งที่ยื่นถ้วยชาร้อนส่งควันฉุยมาให้ตรงหน้า เ

“เร่เข้ามาฟัง...เมืองหลัวอันเกิดเหตุร้าย”“เร่เข้ามา...เร่เข้ามา!!!” “หลัวอันเกิดเหตุปล้นชิงครั้งใหญ่ ไม่รู้โจรจากที่ใด ยังไม่แน่ชัดแต่พวกเขาปล้นชิงสินค้าสำคัญ ข้าวสาร เกลือ ผ้าไหม และเมล็ดธัญพืช ตอนนี้เมืองหลวงเสบียงขาดแคลน เสบียงในเมืองหลวงยังได้ประมาณหนึ่งเดือน ทุกคนโปรดเก็บเสบียงให้ดี”เสียงรัวตีฆ้องทองเหลืองใบใหญ่ดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากทางหัวตรอกถนนเทียนเฉิง ทิศทางที่เชื่อมต่อโดยตรงกับเขตที่พำนักของเหล่าขุนนางชั้นสูง น้ำเสียงที่แผดตะโกนก้องตามหลังมานั้น กลับหาใช่เสียงเหยียดหยามประจานเรื่องราวชู้รักมุดมุ้งอันเน่าเฟะของสองแม่ลูกตระกูลจวงอย่างที่ผู้คนในตลาดหมิงเต่อกำลังตั้งตารอคอย แม้ข่าวจากหน้าจวนจะมาไว แต่การกระทำหลังจากนั้นต่างหากเล่าที่สนุกสนานยิ่งนักแต่สิ่งที่คาดหวังนั้นผิดถนัด แม้แต่เยว่หลันยังขมวดคิ้วพลางคิดว่านี่มันคืออะไรกันแน่ขบวนประกาศเดินลับไปจากนั้นม้าเร็วจากประตูจูเซวี่ย และประตูเฉาหยางต่างควบขี่มุ่งตรงไปทิศเดียวกัน ทำให้ตลาดริมน้ำชิงเหอเกิดความโกลาหลขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะมีข่าวระลอกใหม่จากม้าเร็วคราวนี้แจ้งข่าวสั้นกระชับและรวดเร็วกว่าเดิม“แจ้งเหตุร้า