สตรีที่พยัคฆ์อยากซ่อนเร้น

แคว้นต้าจิ่ง...

แผ่นดินอันยิ่งใหญ่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์เซียวขึ้นชื่อเรื่องความมั่งคั่งและอุดมสมบูรณ์จากบุญญาธิการของฮ่องเต้เจี้ยนอู่หรือพระนามเดิมคือ เซียวเทียนอี้ ด้วยอานิสงส์จากเทือกเขาหิมะแดนเหนือที่ละลายกลายเป็นแม่น้ำสายใหญ่ถึงสามสาย ไหลหล่อเลี้ยงสิบหัวเมืองทั่วแคว้นให้ชุ่มฉ่ำเขียวชอุ่มตลอดทั้งปี ไพร่ฟ้าเบิกบานใจต่างแซ่ซ้องสรรเสริญถึงพระบารมีที่ทำให้บ้านเมืองสงบร่มเย็น ไร้ซึ่งไฟสงครามจากแคว้นเพื่อนบ้านมารุกราน

ทว่า... ภายใต้ฉากหน้าอันสงบร่มเย็นจนรอยยิ้มเปี่ยมสุขของราษฎรเปื้อนหน้าตลอดปี ใครเล่าจะล่วงรู้ว่า ‘สงคราม’ ที่แท้จริงไม่ได้อยู่ตรงชายแดน แต่อยู่หลังกำแพงสีชาดของวังหลวง โดยเฉพาะในตำหนักขององค์ชายรอง ‘เซียวมู่หาน’ ที่บัดนี้กำลังอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด!

“ดื่มมันเข้าไปเสีย เจินชิงหลี... ถือว่านี่คือความเมตตาครั้งสุดท้ายที่ข้าจะมอบให้สตรีจิตใจคับแคบเยี่ยงเจ้า”

สุราผสมพิษร้อนจอกเล็กถูกยื่นมาตรงหน้า น้ำเสียงของสวามีที่นางเคยรักและเทิดทูนเหนือหัวช่างโหดเหี้ยมและเย็นชา เจินชิงหลี ทรุดกายอยู่บนพื้นหินอ่อนที่เย็นเฉียบ ชุดพระชายาเอกสีแดงสดที่เคยงดงาม บัดนี้ยับเยินและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีคล้ำที่ไหลรินออกมาจากหว่างขา... เลือดของสายเลือดมังกรที่ไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลก

ข้อหาที่นางได้รับคือ ‘ริษยาจนหน้ามืด ปองร้ายทายาทในครรภ์ของตนเอง เพียงเพราะไม่อยากให้ชายารองนำไปเลี้ยงดู’

ช่างน่าขันสิ้นดี! สวรรค์เบื้องบนย่อมรู้ดีที่สุดว่าใครกันแน่ที่ลงมือสังหารเด็กคนนี้!

เพียงเพราะนางเจ็บปวดจนกระอักเลือด เมื่อรู้ว่าเซียวมู่หานจะยกบุตรชายคนแรกของนางไปให้ ‘เสิ่นลั่วเหยา’ ชายารองผู้เป็นอดีตนางโลมเลี้ยงดู เรื่องราวแดงไปถึงพระกรรณของฝ่าบาท ทำให้เซียวมู่หานถูกตำหนิอย่างรุนแรงต่อหน้าธารกำนัล องค์ชายรองผู้รักหน้าตายิ่งชีพ โกรธเกรี้ยวจนขาดสติ เขากลับมายังตำหนัก ระบายโทสะทั้งหมดด้วยการทุบตีนางอย่างทารุณ... กระทั่งบุตรในครรภ์ของนางไหลทะลักออกมาเป็นลิ่มเลือด!

แต่เพื่อปกปิดความผิดของตนเอง เขากลับยัดเยียดสุราพิษจอกนี้ และตราหน้านางว่าเป็นมารดาที่โหดเหี้ยม! จึงประทานความตายให้

ทว่าความอำมหิตของเซียวมู่หานไม่ได้จบลงเพียงแค่นั้น

แทนที่เขาจะให้นางตายอย่างเงียบงันในตำหนัก เขากลับสั่งให้องครักษ์ลากร่างที่หายใจรวยรินและเต็มไปด้วยเลือดของนางขึ้นรถม้า แล้วนำร่างที่เกือบสิ้นใจออกมากองอยู่เบื้องหน้าประตูจวน ‘เสนาบดีกรมคลัง’ ตระกูลเจินอันยิ่งใหญ่ของบิดานาง!

“เบิกตาดูให้ดี ชิงหลี... ดูจุดจบของตระกูลที่ทะเยอทะยานของเจ้า!”

เจินชิงหลีเบิกตากว้างจนหางตาแทบฉีกขาด เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ท่ามกลางแสงคบเพลิงที่ลุกโชน จวนตระกูลเจินที่เคยโอ่อ่าบัดนี้กลายเป็นลานประหาร! บิดา มารดา พี่ชาย ญาติพี่น้อง ไปจนถึงบ่าวรับใช้ กำลังถูกกองทหารจับคุกเข่าเรียงราย เสียงกรีดร้องขอชีวิตดังระงมไปทั่ว ทว่าคมดาบกลับตวัดลงมาอย่างเลือดเย็น ศพแล้วศพเล่าล้มระเนระนาด เลือดสีข้นไหลนองย้อมพื้นหินหน้าจวนจนกลายเป็นแอ่งโลหิต

“ลั่วเหยาค้นพบจดหมายลับในหีบสมบัติของเจ้า” เซียวมู่หานเอ่ยกลั้วหัวเราะ ขณะที่เสิ่นลั่วเหยาเดินเข้ามายืนเคียงข้างเขาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย “บิดาของเจ้ามักใหญ่ใฝ่สูง สมคบคิดกับกบฏ ลักลอบยักยอกเงินในท้องพระคลังไปสนับสนุนกองกำลังเถื่อน ข้าจึงจำเป็นต้องใช้อำนาจเด็ดขาด สั่งประหารก่อนค่อยกราบทูลทีหลัง เพื่อถอนรากถอนโคนพวกกบฏให้สิ้นซาก!”

“ไม่... ไม่จริง! บิดาข้าถูกใส่ร้าย! พวกเจ้ามันเดรัจฉาน!” เจินชิงหลีกรีดร้องสุดเสียง น้ำตาแห่งความ

เสิ่นลั่วเหยาป้องปากหัวเราะเบาๆ “จดหมายนั่นเป็นของจริงหรือไม่ ผู้ตรวจการแผ่นดินย่อมรู้ดีที่สุดเพคะ พระชายาเจิน”

สิ้นคำพูดของชายารอง บุรุษผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากเงามืด เขาสวมชุดขุนนางขั้นสอง มือข้างหนึ่งถือกระบี่อาญาสิทธิ์ที่หยาดหยดไปด้วยเลือดของคนตระกูลเจิน... ผู้ตรวจการแผ่นดิน ‘จวงห้าวอวี่’ ขุนนางตงฉินผู้ขึ้นชื่อเรื่องความยุติธรรมในการตรวจสอบทุจริตของขุนนาง บัดนี้กลับกลายเป็นสุนัขรับใช้ที่ลงมือเข่นฆ่าคนสามร้อยชีวิตที่ถูกให้ร้ายเพื่อแลกกับความดีความชอบจากองค์ชายรอง!