สตรีที่พยัคฆ์อยากซ่อนเร้น의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

แคว้นต้าจิ่ง...แผ่นดินอันยิ่งใหญ่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์เซียวขึ้นชื่อเรื่องความมั่งคั่งและอุดมสมบูรณ์จากบุญญาธิการของฮ่องเต้เจี้ยนอู่หรือพระนามเดิมคือ เซียวเทียนอี้ ด้วยอานิสงส์จากเทือกเขาหิมะแดนเหนือที่ละลายกลายเป็นแม่น้ำสายใหญ่ถึงสามสาย ไหลหล่อเลี้ยงสิบหัวเมืองทั่วแคว้นให้ชุ่มฉ่ำเขียวชอุ่มตลอดทั้งปี ไพร่ฟ้าเบิกบานใจต่างแซ่ซ้องสรรเสริญถึงพระบารมีที่ทำให้บ้านเมืองสงบร่มเย็น ไร้ซึ่งไฟสงครามจากแคว้นเพื่อนบ้านมารุกรานทว่า... ภายใต้ฉากหน้าอันสงบร่มเย็นจนรอยยิ้มเปี่ยมสุขของราษฎรเปื้อนหน้าตลอดปี ใครเล่าจะล่วงรู้ว่า ‘สงคราม’ ที่แท้จริงไม่ได้อยู่ตรงชายแดน แต่อยู่หลังกำแพงสีชาดของวังหลวง โดยเฉพาะในตำหนักขององค์ชายรอง ‘เซียวมู่หาน’ ที่บัดนี้กำลังอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด!“ดื่มมันเข้าไปเสีย เจินชิงหลี... ถือว่านี่คือความเมตตาครั้งสุดท้ายที่ข้าจะมอบให้สตรีจิตใจคับแคบเยี่ยงเจ้า”สุราผสมพิษร้อนจอกเล็กถูกยื่นมาตรงหน้า น้ำเสียงของสวามีที่นางเคยรักและเทิดทูนเหนือหัวช่างโหดเหี้ยมและเย็นชา เจินชิงหลี ทรุดกายอยู่บนพื้นหินอ่อนที่เย็นเฉียบ ชุดพระชายาเอกสีแดงสดที่เคยงดงาม บัดนี้ยับเยินและเปรอะเปื้อนไปด้

ฮี้!!!เสียงม้าศึกสีนิลตัวเขื่องร้องคำรามก้องฝ่าพายุฝนที่เทกระหน่ำ สองขาหน้าของมันตะกุยขึ้นสู่อากาศสูงลิ่ว เงาทะมึนทาบทับลงบนร่างเล็กบอบบางที่ยืนขวางทาง กีบเท้าที่หุ้มด้วยเกราะเหล็กตวัดกระแทกลงมาเฉียดหน้าผากของ ‘จวงเยว่หลัน’ ไปเพียงแค่ชุ่นเดียว!น้ำโคลนสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้างดงามที่บัดนี้ซีดเผือด ทว่าดวงตาหงส์คู่นั้นกลับไม่กะพริบลงเลยแม้แต่น้อย นางยืนหยัดกอดร่างของน้องชายวัยห้าขวบเอาไว้แน่น ท่ามกลางวงล้อมของกองทัพม้าเกราะเหล็กนับพันที่แผ่รังสีฆ่าฟันจนคนปกติแทบหยุดหายใจวิญญาณของเจินชิงหลีในร่างนี้ยังคงจดจำภาพมารดาของเจ้าของร่างที่ถูกดาบแทงทะลุอกได้อย่างติดตา เวินซินฉือยอมสละชีวิตเพื่อถ่วงเวลานักฆ่า ให้นางพาน้องชายอย่าง ‘จวงอี้เฉิน’ หนีรอดมาได้ทว่าสิ่งหนึ่งที่สะกิดใจเจินชิงหลีอย่างรุนแรง คือเส้นทางที่สตรีผู้นั้นเลือกใช้หลบหนี!ในความทรงจำของเด็กสาววัยสิบห้าปี เวินซินฉือคิดพาลูกทั้งสองเดินทางกลับบ้านเกิดเจียงหนาน หลังถูกสามีหย่าขาดและได้รับข้อหาคบชู้ แต่หากออกจากเมืองหลวงจิ่งอันผ่าน ‘ประตูเสวียนอู่’ ซึ่งอยู่ทางทิศเหนือ!เหตุใดจึงเป็นทิศเหนือ? ทั้งที่บ้านเกิดของเวินซินฉือคือเมืองเจ

ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาประหนึ่งศีรษะถูกบีบรัดด้วยปลอกเหล็กเอาไว้ทรมานนักโทษ ร่างกายบอบช้ำราวกับถูกม้าบดขยี้ ทว่าสัมผัสแรกที่ปลุกให้สติสัมปชัญญะของเจินชิงหลีในร่างของ ‘จวงเยว่หลัน’ ตื่นขึ้นจากความมืดมิด คือความอบอุ่นจากฝ่ามือเล็ก ๆ ที่เกาะกุมมือของนางเอาไว้แน่น พร้อมกับหยดน้ำอุ่นร้อนที่หยดแหมะลงบนหลังมือนางค่อย ๆ ปรือตาขึ้น แสงสว่างจากตะเกียงน้ำมันส่องกระทบม่านกระโจมสีทึบ กลิ่นยาสมานแผลและสมุนไพรลอยแตะจมูก สิ่งแรกที่สะท้อนเข้ามาในดวงตาคือใบหน้ามอมแมมของ ‘จวงอี้เฉิน’ ที่กำลังเบะปากสะอื้นไห้จนตัวโยน“พี่ใหญ่! ฮือ... ท่านฟื้นแล้ว ท่านฟื้นขึ้นมาสักที!”เด็กน้อยวัยห้าขวบร้องไห้จ้า โผเข้ากอดพี่สาวราวกับคนจมน้ำที่คว้าขอนไม้เอาไว้ได้ เยว่หลันขยับริมฝีปากที่แห้งผากหมายจะเอ่ยคำปลอบโยน ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้สูดลมหายใจตั้งสติ เสียงทุ้มต่ำเจือด้วยความเย็นชาดุจหุบเขาเมืองหานโจวดังแหวกอากาศขึ้นมาจากมุมมืดของกระโจม“ฟื้นก็ดีแล้ว... หากเจ้ายังไม่ฟื้น ข้ากำลังคิดจะจับน้องชายของเจ้าหั่นแขนหั่นขา เอาเนื้อไปต้มน้ำแกงกินพอดี”เฮือก!จวงอี้เฉินสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าเล็กจ้อยซีดเผือดไร้สีเลือดในพริบตา เขารีบ

หลังจากถ้อยคำประชดประชันเสียดสีความเน่าเฟะในราชสำนักหลุดจากปากของเยว่หลัน บรรยากาศที่เคยกดดันจนแทบหายใจไม่ออกพลันพังทลายลง เมื่อบุรุษร่างสูงใหญ่เบื้องหน้าไม่ได้บันดาลโทสะอย่างที่เทียนล่างหวาดกลัว ตรงกันข้าม... เซียวจิ้งเหยียนกลับระเบิดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังกึกก้องไปทั่วทั้งกระโจมที่ตั้งค่ายพักชั่วคราว แววตาคมกริบประดุจพยัคฆ์ร้ายทอประกายวาวโรจน์ด้วยความชอบใจอย่างถึงที่สุด“ดี! ดีมาก!” เจิ้นเป่ยอ๋องเอ่ยพลางยอมปล่อยมือออกจากปลายคางมนของจวงเยว่หลัน เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง สะบัดชายเสื้อคลุมสีดำสนิทด้วยท่าทีสง่างามทว่าเปี่ยมด้วยรังสีคุกคาม“เจ้ากล้าดึงเอาหนี้เลือดสามร้อยชีวิตของตระกูลเจินมาเป็นเดิมพัน ข้าก็จะยอมเป็นดาบเล่มนั้นให้เจ้าหยิบยืม!”เขาสะบัดหน้าหันไปสั่งการองครักษ์คนสนิทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “เทียนล่าง! สั่งการลงไปให้ทหารทุกกองเตรียมพร้อม ทันทีที่ฟ้าสาง... เราจะเคลื่อนทัพกลับสู่เมืองหลวงจิ่งอันทันที”“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!” เทียนล่างประสานมือรับคำสั่งอย่างขึงขัง แม้ในใจจะยังคงตื่นตะลึงกับความบ้าบิ่นของดรุณีน้อยผู้นี้ไม่หายไม่ง่ายเลยที่จะพบเจอสตรีไม่กลัวตาย กล้าต่อรองกับเจิ้นเป่ยอ

“มะ... ไม่จริงพ่ะย่ะค่ะ! ท่านอ๋องโปรดประทานความเป็นธรรมด้วย กระหม่อมหาได้ส่งนักฆ่าอันใดไปไม่!”จวงห้าวอวี่ลนลานจนหน้าถอดสีซีดเผือดราวกับกระดาษเซ่นไหว้วิญญาณ ทั้งละล่ำละลักปฏิเสธพัลวันจนลิ้นแทบพันกัน ร่างที่เคยสง่าในชุดขุนนางขั้นสองสั่นเทาอยู่บนพื้นโคลน“ข้าเป็นผู้สอบสวนนักฆ่าด้วยตนเอง ทั้งยังให้คนนำศพมารดาของทั้งสองคนไปฝังไว้กลางป่าด้วยความเวทนานัก...เพิ่งจะตั้งครรภ์ทายาทอีกคนของตระกูลจวงแท้ ๆ ช่างน่าเห็นใจ ได้ยินว่าปีนั้นเพื่อให้ได้สาวงามตระกูลเวินแห่งเจียงหนาน ใต้เท้าจวงขนขบวนสินสอดไปถึงสิบลี้มิใช่หรือ”เจิ้นเป่ยอ๋องเป็นคนตรงไปตรงมา ในราชสำนักต่างขยาดฝีปากของเขา และนั่นเป็นเหตุให้เจิ้นเป่ยอ๋องถูกย้ายไปเฝ้าชายแดนมาหลายปีเพิ่งได้ราชโองการเรียกตัวกลับเมืองหลวง“แต่ข้าจับชู้รักของนางได้...เรื่องนี้สอบสวนดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“อ้อ...เช่นนั้นนำชู้รักผู้นั้นมาให้จวนเจิ้นเป่ยอ๋องของข้าสอบสวนดีหรือไม่ว่าความจริงเป็นเช่นไร”จวงห้าวอวี่ถึงกับอึกอักเมื่อเจิ้นเป่ยอ๋องพูดมาถึงขนาดนี้ เขาจึงตอบอ้อมแอ้มออกมา“เรื่องนี้จัดการเงียบ ๆ ภายในครอบครัว ไม่ลำบากเจิ้นเป่ยอ๋องกังวลพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”เซียวจิ้งเหยียน