บททั้งหมดของ The Billionaire's Unwilling Victim(Returned With Triplets): บทที่ 11 - บทที่ 20

"Bakit mo ba ako dinala sa liblib na lugar na ito, Vondrick, gayong alam mo namang gabi na at pwedeng magwala si Kuya Marcus kapag hindi pa ako nakauwi?"Tanong ko habang binubuksan ang pinto ng kanyang kotse, tuluyang humahakbang palabas sa damuhan ng isang mataas na burol na malayo sa ingay ng lungsod. Malamig ang ihip ng hangin dito sa itaas, ramdam ko ang panginginig ng aking mga balikat dahil tanging manipis na cardigan ko lamang ang suot ko sa ibabaw ng aking uniporme. Ang kalangitan sa itaas namin ay malinis, pinaliligiran ng nagniningningang mga bituin na tila ba sumasabay sa kakaibang tibok ng puso ko."Sabi ko sa iyo, walang makakahawak sa iyo habang kasama mo ako, Aubrey, kaya pwede ba na huwag mo munang banggitin ang pangalan ng ibang lalaki rito?"Sumunod si Vondrick sa labas, mabilis niyang hinubad ang kanyang mamahalin at makapal na varsity jacket upang isampay ito sa aking mga balikat bago ako hilahin papalapit sa kanyang tabi. Ang kanyang mga kamay ay gumapang sa akin

"Hindi ako basura, at lalong hindi ninyo hawak ang buong pagkatao ko para maliitin ako sa harap ng anak ninyo," sagot ko habang pilit kong itinataas ang aking mukha upang salubungin ang nakamamatay na tingin ng ina ni Vondrick. Naramdaman ko ang biglang pagbaba ng temperatura sa buong sala ng mansyon. Lumuwag ang hawak ni Vondrick sa aking baywang, ngunit mabilis na lumipat ang kanyang malaking palad sa aking kamay, pinipisil ito nang napakahigpit na tila ba binibigyan niya ako ng lakas na huwag umatras sa harap ng kanyang pamilya. Humakbang siya pasulong, nilalagpasan ang aking posisyon upang harapin ang kanyang ina nang may kasamang matinding awtoridad. "I told you to watch your mouth, Mom, dahil hindi ko gustong marinig muli ang ganyang salita mula sa iyo," matigas at paos na banta ni Vondrick, ang kanyang buong katawan ay naninigas sa galit habang nakatitig sa matandang babae. "Kung hindi mo siya kayang tanggapin bilang bahagi ng buhay ko, mas mabuting ihanda mo na ang sarili m

"Ibigay mo sa akin ang telepono mo, Aubrey, bago ko pa mabasag ang mukha ng kung sino mang gago ang nagpadala ng mensaheng yan," mariing utos ni Vondrick habang marahas niyang hinatak ang aking pulso, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit.Yumuko ako at pilit kong itinago ang screen sa aking dibdib, ramdam ko ang mabilis na panginginig ng aking mga kamay sa ibabaw ng aking lukot na palda. Lumuhod si Vondrick sa harap ko sa mismong damuhan ng campus, ang kanyang malalaking palad ay sumakop sa aking magkabilang pisngi nang may kasamang matinding diin at obsessive na lambing upang pilitin akong tumingin sa kanya."Huwag, Vondrick... pakiusap, huwag mo nang palakihin ang gulo dahil natatakot ako para sa pamilya ko," pabulong kong sagot habang ang mga luha ko ay tuluyan nang pumatak sa kanyang mga hinlalaki."Damn it, Aubrey, sinong nagbigay sa kanila ng karapatang takutin ang babaeng pag-aari ko?" Asik niya sabay hablot sa cellphone ko nang walang kahirap-hirap, ang kanyang panga ay

"Isang kilalang middleman ng mga paparazzi ang mismong kumuha ng detalye ng mukha mo habang tinatapos mo ang transaksyon sa loob ng vault, Vondrick," malamig na banta ni Tristan habang nakaturo ang kanyang daliri sa labas ng malaking pintuan ng penthouse.Humarap si Vondrick sa amin nang may kasamang matinding yabang sabay bitaw sa aking kamay, ang kanyang tindig ay tuwid na tuwid habang marahas niyang isinasara ang kanyang mamahaling laptop. Lumapit siya sa akin, ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig nang obsessive sa aking mukha bago niya muling hinuli ang aking baywang upang isiksik ako sa kanyang tabi, ipinaparamdam ang pamilyar na awtoridad na tila ba walang sinumang pwedeng kumontra sa kanyang mga nais. Ang buong silid ng pribadong condo na ito ay binalot ng matinding panganib dahil sa balitang may nakakilala sa kanya sa loob ng jewelry boutique."Wala akong pakialam kung nakita nila ang pagbili ko ng singsing para kay Aubrey, dahil mas gusto kong malaman ng buong mundo

"Patayin mo ang TV-ing yan bago ko basagin ang screen sa harap mo, Aubrey," matigas at nagpipigil-galit na utos ni Vondrick habang marahas niyang inaagaw ang remote control sa aking tabi.Naiwan akong nakatitig sa kawalan habang ang boses ng kanyang ina ay umuusad pa rin sa aking isipan, pilit na dinudurog ang aking dignidad sa harap ng buong bansa. Lumapit si Vondrick sa akin nang may kasamang nakakatakot na obsesyon, marahas niyang hinila ang aking magkabilang balikat upang isandig ang aking likod sa pader ng kanyang kwarto, ipinaparamdam ang pamilyar na kayabangan na tila kaya niyang burahin ang lahat ng maruruming salita na kasalukuyang kumakalat sa internet. Ang matinding tensyon sa loob ng penthouse na ito ay mas lalong naging mapagparusa nang buksan ko ang aking iPad at makita ang libo-libong komento ng mga taong hindi ko naman kilala."Basahin mo ito, Vondrick... tinatawag nila akong gold digger, manggagamit, at opportunist na sumira sa karera mo," umiiyak kong saad habang ipi