เข้าสู่ระบบ"Ibigay mo sa akin ang teleponong yan, Sophia... dahil sisiguraduhin kong ito na ang huling beses na makakariniUnsent Confessions of Blood (Aubrey's POV)g sila ng anoman mula sa akin," mariin kong utos sabay hablot sa aparato habang ramdam ko ang mabilis na pagpintig ng aking puso.Inilapit ko ang lumang cellphone sa aking tainga ngunit bago ko pa man mapindot ang anoman ay biglang namatay ang screen dahil tuluyan nang naubos ang baterya nito. Isang malalim na buntong...hininga ang pinakawalan ko bago ko marahas na ibinalibag ang telepono sa maliit na basurahan sa gilid ng aking kama. Ang aking mga kamay ay dahan...dahan kong ibinalik sa aking patag pa na tiyan kung saan tahimik na lumalaban ang aking tatlong sanggol. Lumipas ang ilang araw at pinayagan na ako ng doktor na lumabas ng ospital upang lumipat sa isang maliit at lumang apartment na inarkila ni Sophia malapit sa Geylang."Kailangan mong magpahinga, Aubrey... huwag mong subukang maghanap ng trabaho habang ganyan an
"Gising na siya, Dok... pakiusap tingnan ninyo ang monitor kung normal ba ang lahat sa mga bata," ang boses ni Sophia ang unang pumasok sa aking pandinig habang dahan...dahan kong iminumulat ang aking mabigat na mga mata.Puti ang kisame, malamig ang hangin, at may pamilyar na amoy ng gamot na agad nagpaalala sa akin na nasa loob ako ng isang silid ng ospital. Wala si Mama Luciana o si Kuya Marcus sa aking tabi... tanging si Sophia lang na bakas ang pagod sa mukha ang nakatayo malapit sa gilid ng aking higaan habang may hawak na baso ng tubig. Sinubukan kong igalaw ang aking katawan ngunit isang matinding pananakit sa aking puson ang agad pumigil sa akin, dahilan para mapakapit ako nang mahigpit sa bakal ng kama. Pumasok ang isang dayuhang doktor na may dalang clipboard, ang kanyang mukha ay seryoso habang tinitingnan ang mga tubong nakakabit sa aking kaliwang kamay."You need to stay completely still, Ms. Valencia... your body collapsed due to severe emotional stress and physical exh
"Bilisan mo ang paglalakad, Aubrey, dahil baka may makakilala pa sa iyo rito sa departure gate kahit nakasumbrero ka na," seryosong utos ni Kuya Marcus habang marahas niyang itinutulak ang aming mga maleta patungo sa pila ng check...in.Sumunod ako nang walang kibo habang ang aking mga kamay ay nananatiling nakatakip sa aking tiyan, pilit kong nararamdaman ang marahang pintig ng tatlong buhay sa loob ko. Pumasok muna ako sa banyo ng paliparan upang takasan ang mga matatalim na tingin ng mga taong may hawak ng kani-kanilang mga telepono. Inilabas ko ang aking lumang cellphone mula sa bulsa upang panoorin sa huling pagkakataon ang viral video ng press conference ni Vondrick, kung saan malinaw niyang sinabi sa harap ng buong bansa na ako ay isang maruming dumi at oportunista lamang. Ang bawat salitang binitawan ng antipatiko at mayabang na bilyonaryong iyon ay tila parang kutsilyo na paulit-ulit na sumasaksak sa aking natitirang dignidad. Napasandal ako sa malamig na pader ng banyo, ang
"Hinding-hindi niya ako mapapatawad, Tristan... dahil sisiguraduhin kong ang bawat salitang bibitawan ko sa harap ng mga camera ay sapat na para kamuhian niya ang buong pagkatao ko habang buhay," ang boses ni Vondrick ang unang bumasag sa aking pandinig habang dahan-dahan kong iminumulat ang aking mga mata sa sala.Nagulat ako nang makitang wala na siya sa aking tabi sa malawak na sofa, at ang pinto ng penthouse ay kasalukuyan nang sumasara nang marahas. Agad akong napatayo kahit umiikot ang aking paningin, mabilis kong hinawakan ang aking tiyan kung saan pumipintig ang tatlong maliliit na buhay na wala pang malay sa malupit na mundong ito. Nilapitan ko ang malaking telebisyon sa pader upang buksan ito gamit ang nanginginig kong mga daliri, at doon ay tumambad sa akin ang isang live broadcast na may nakasulat na nagbabagang balita sa ibaba ng screen. Naka-live ang mukha ni Vondrick sa harap ng daan-daang mikropono ng mga nag-aabang na mamamahayag, ang kanyang panga ay matigas at ang k
"Walang pwedeng humawak sa iyo kundi ako lang... at pagbalik ko rito ay sisiguraduhin kong pirma mo na lang sa kontrata ng kasal ang kulang," pinal kong bilin kay Aubrey bago ko marahas na isinara ang pinto ng aking penthouse.Bawat hakbang ko patungo sa pribadong elevator ay may dalang matinding galit habang hawak ko ang mabilis na nag-iinit kong telepono. Naririnig ko ang mahinang boses ni Tristan mula sa kabilang linya, ibinibigay ang eksaktong address ng isang abandonadong bodega sa may daungan ng Maynila kung saan naghihintay ang taong naglakas-loob na bantaan ang babae ko. Ang aking panga ay nananatiling nakakuyom dahil sa halo-halong emosyon... ang matinding obsesyon na protektahan si Aubrey at ang tatlong buhay sa kanyang sinapupunan, at ang aking natural na kayabangan na walang sinumang hampaslupa ang pwedeng humarang sa aking mga gusto."Nasa loob na siya, Vondrick... siguraduhin mong kontrolado mo ang galit mo dahil hawak ng taong ito ang buong kopya ng medical records ni A
l"Huwag mong isipin ang mga basurang yan, dahil bukas na bukas din ay malalaman mo kung gaano kalawak ang kapangyarihan ng isang Castillo kapag hinarap ko ang media," pinal na deklara ni Vondrick habang marahas niyang ipinupulot ang aking nagkalat na damit sa sahig.Naiwan akong nakaupo sa gilid ng marangyang kama, ang aking mga kamay ay kusang lumipat sa aking patag pa na tiyan habang ang buong penthouse ay muling binalot ng mabigat na katahimikan. Hindi ko kayang matulog kahit gabi na dahil ang bawat ugong ng aircon ay parang banta ng paparating na unos para sa amin. Lumapit si Vondrick na may kasamang kakaibang dilim sa kanyang mga mata, isang halo ng nagwawalang obsesyon at mayabang na kapanatagan habang itinataas niya ang aking mukha gamit ang kanyang matitigas na daliri. Ramdam ko ang kanyang pagiging antipatiko nang bigla niyang hatakin ang aking buong katawan upang isakay muli sa kanyang kandungan, walang pakialam kung nasasaktan ako sa higpit ng kanyang hawak."Vondrick... ka







