บททั้งหมดของ The Billionaire's Unwilling Victim(Returned With Triplets): บทที่ 21 - บทที่ 30

l"Huwag mong isipin ang mga basurang yan, dahil bukas na bukas din ay malalaman mo kung gaano kalawak ang kapangyarihan ng isang Castillo kapag hinarap ko ang media," pinal na deklara ni Vondrick habang marahas niyang ipinupulot ang aking nagkalat na damit sa sahig.Naiwan akong nakaupo sa gilid ng marangyang kama, ang aking mga kamay ay kusang lumipat sa aking patag pa na tiyan habang ang buong penthouse ay muling binalot ng mabigat na katahimikan. Hindi ko kayang matulog kahit gabi na dahil ang bawat ugong ng aircon ay parang banta ng paparating na unos para sa amin. Lumapit si Vondrick na may kasamang kakaibang dilim sa kanyang mga mata, isang halo ng nagwawalang obsesyon at mayabang na kapanatagan habang itinataas niya ang aking mukha gamit ang kanyang matitigas na daliri. Ramdam ko ang kanyang pagiging antipatiko nang bigla niyang hatakin ang aking buong katawan upang isakay muli sa kanyang kandungan, walang pakialam kung nasasaktan ako sa higpit ng kanyang hawak."Vondrick... ka

"Hinding-hindi niya ako mapapatawad, Tristan... dahil sisiguraduhin kong ang bawat salitang bibitawan ko sa harap ng mga camera ay sapat na para kamuhian niya ang buong pagkatao ko habang buhay," ang boses ni Vondrick ang unang bumasag sa aking pandinig habang dahan-dahan kong iminumulat ang aking mga mata sa sala.Nagulat ako nang makitang wala na siya sa aking tabi sa malawak na sofa, at ang pinto ng penthouse ay kasalukuyan nang sumasara nang marahas. Agad akong napatayo kahit umiikot ang aking paningin, mabilis kong hinawakan ang aking tiyan kung saan pumipintig ang tatlong maliliit na buhay na wala pang malay sa malupit na mundong ito. Nilapitan ko ang malaking telebisyon sa pader upang buksan ito gamit ang nanginginig kong mga daliri, at doon ay tumambad sa akin ang isang live broadcast na may nakasulat na nagbabagang balita sa ibaba ng screen. Naka-live ang mukha ni Vondrick sa harap ng daan-daang mikropono ng mga nag-aabang na mamamahayag, ang kanyang panga ay matigas at ang k

"Gising na siya, Dok... pakiusap tingnan ninyo ang monitor kung normal ba ang lahat sa mga bata," ang boses ni Sophia ang unang pumasok sa aking pandinig habang dahan...dahan kong iminumulat ang aking mabigat na mga mata.Puti ang kisame, malamig ang hangin, at may pamilyar na amoy ng gamot na agad nagpaalala sa akin na nasa loob ako ng isang silid ng ospital. Wala si Mama Luciana o si Kuya Marcus sa aking tabi... tanging si Sophia lang na bakas ang pagod sa mukha ang nakatayo malapit sa gilid ng aking higaan habang may hawak na baso ng tubig. Sinubukan kong igalaw ang aking katawan ngunit isang matinding pananakit sa aking puson ang agad pumigil sa akin, dahilan para mapakapit ako nang mahigpit sa bakal ng kama. Pumasok ang isang dayuhang doktor na may dalang clipboard, ang kanyang mukha ay seryoso habang tinitingnan ang mga tubong nakakabit sa aking kaliwang kamay."You need to stay completely still, Ms. Valencia... your body collapsed due to severe emotional stress and physical exh

"Huwag mo nang piliting pumasok bukas, Aubrey, dahil halos hindi mo na maiangat ang mga paa mo sa tindi ng pamamaga niyan," bungad sa akin ni Sophia sabay bagsak ng kanyang bag sa maliit na sofa ng aming apartment.Tiningnan ko ang sarili kong mga paa na kasalukuyang nakababad sa isang palanggana ng malamig na tubig, ramdam ko ang matinding panginginig ng aking mga kalamnan dahil sa maghapong pagtayo sa tapat ng plantsahan sa laundry shop. Malaki na ang aking tiyan kung saan sumisikip na ang tatlong maliliit na Castillo na patuloy na humihila sa aking natitirang lakas, isang mapagparusang sitwasyon para sa isang katulad kong nag...iisang ina dito sa Singapore. Inabot ko ang basahan sa aking tabi upang patuyuin ang aking balat, pilit kong itinatago ang hapdi sa aking likod na tila ba unt...unting dinudurog ang aking buong sistema."Kailangan ko ang perang ito, Sophia, dahil kulang pa ang kinikita ko sa pag...e-encode sa gabi para sa susunod na deposito sa ospital," seryoso kong tugon h

"Clear the path, his oxygen levels are stabilizing but we need to transfer the strongest boy out of the intensive zone upang mabigyan ng sapat na espasyo ang kanyang mga kapatid," ang malakas na utos ng dayuhang doktor ang pumutol sa nagtatalo kong hininga habang pilit kong idinidikit ang aking mukha sa malamig na salamin ng NICU.Nakahinga ako nang malalim nang makitang muling naging normal ang mga linya sa monitor ni Eli, ang aking pangalawang sanggol na muntik nang bawiin sa akin ng tadhana. Subalit ang aking pansin ay mabilis na naagaw ng nars na dahan...dahan nang naglalakad patungo sa akin habang dala ang unang incubator kung saan nakahiga ang aking panganay na lalaki. Siya ang pinakamalaki, ang pinakamalakas, at ang unang nakatanggal ng makapal na tubo sa kanyang ilong dahil sa sarili niyang determinasyon na mabuhay sa labas ng aking sinapupunan."Look at him, Ms. Valencia, this little fighter is recovering faster than any premature baby we have handled this week," nakangiting