All Chapters of เจ้าสาวแวมไพร์ [PWP] + [NC30+]: Chapter 11 - Chapter 20

จอร์จนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นเงียบสงบ ดวงตาสีเทาเข้มทอดมองผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของคฤหาสน์เก่าแก่ ด้านนอกเป็นภาพทะเลสาบที่นิ่งสงบ ทว่าดูลึกลับและเย็นเยียบล้อมรอบไปด้วยป่าสนสูงตระหง่าน แสงจันทร์ที่สะท้อนผืนน้ำดูราวกับกระจกสีเงิน ทอดเงาไปถึงเนินเขาไกลลิบยิ่งทำให้บรรยากาศดูเหมือนโลกที่หยุดนิ่ง“เกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วสินะ…” จอร์จพึมพำกับตัวเอง ดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องไปที่ห้องนอน เขาไม่เห็นเฮนรี่ผู้เป็นพี่ชายก้าวออกจากห้องนอนเลยแม้แต่ครั้งเดียวจอร์จหันกลับมามองห้องที่กว้างใหญ่ ทุกซอกมุมถูกปกคลุมด้วยเงามืด เฟอร์นิเจอร์ไม้แกะสลักและโซฟากำมะหยี่สีดำที่แสดงถึงความมั่งคั่งในยุคเก่าถูกวางอย่างสง่างาม แต่ไร้ซึ่งความอบอุ่น บนโต๊ะข้างโซฟามีหนังสือปกแข็งที่เขาอ่านค้างไว้ กองซ้อนกันราวกับสิ่งเดียวที่ช่วยฆ่าเวลาให้กับเขา“นายท่าน…”เสียงเรียกที่นอบน้อมดังขึ้นทำลายความเงียบสงบ จอร์จละสายตาจากหน้าต่างและหันไปมอง เดวิด ชายหนุ่มผู้มีผิวขาวซีดราวหิมะ ก้าวเข้ามาในห้องอย่างเงียบกริบ เสื้อคลุมสีดำสนิทของเขาแนบชิดกับร่างสูงโปร่ง ขณะที่มือขวาทับอกซ้าย มือซ้ายทับอกขวา ก่อนโน้มตัวลงต่ำเพื่อแสดงความเคารพ“เฮนรี่ก

“ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลยนะ!” เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงโกรธจัด และทุบที่ไหล่ของเขา ขณะที่เขาจับเรียวขาทั้งสองข้างพาดกับแขนแกร่งของเขาทั้งสองข้าง เขาแสยะยิ้มมองเธอดิ้นรนให้เขาปล่อยเธอลง“จะมีเซ็กส์ในอ่างอีกเหรอ ถ้าอยากมีเซ็กส์ในอ่างผมก็จะสนองให้” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแผ่วเบา เหมือนเขากำลังข่มขู่เธอมากกว่า เธอจึงหยุดทุบตีเขา ปล่อยให้เขาอุ้มเธอออกจากอ่างจากุชชี่ เขาเผยรอยยิ้มกว้างดูเธอว่านอนสอนง่ายขึ้นเยอะเลย แต่ว่าเธอไม่ยอมกอดร่างของเขา เธออาจจะตกลงมาบาดเจ็บเอาได้ เพราะเขาสูงตั้งสองเมตรห้าเซนติเมตร“โอบกอดผมเอาไว้ ถ้าคุณไม่กอดผมเอาไว้ คุณจะบาดเจ็บเอานะ” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง เธอมองใบหน้าเขาด้วยสายตาขุ่นเคือง“ก็ปล่อยฉันลงสิ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขากลับแสยะยิ้มชวนน่าขนลุก“อย่ามาปากเก่ง ลำพังคุณยืนต่อหน้าผมเมื่อครู่ คุณก็แทบทรุดลงไปกองกับพื้นแล้ว” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบ“มันเป็นเพราะใครกัน!” เธอเสียงดังขึ้นใส่เขา “อึก...ไอ้ปีศาจบ้า...เอามันออกไปนะ...” เธอพูดด้วยน้ำเสียงขาดช่วงขาดตอนราวกับเป็นเสียงคราง เพราะเขาจับดุ้นใส่กลีบร่องของเธออีกครั้ง“ผมก็อยากรู้เห

แมรี่ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้าผ่านความมืดทึบของผ้าม่านสีเทาและม่านกรองแสง แต่ยังเห็นแสงไฟตึกรามบ้านช่องผ่านผ้าม่านที่ปิดไม่สนิททั้งหมด เธอรู้สึกปวดร้าวไปทั้งเรือนร่าง แต่น้อยกว่าครั้งแรกที่เขามีเซ็กส์กับเธอ แต่ว่ามันเจ็บปวดเหมือนผ่าร่างเลย เธอกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องนอนไม่พบเฮนรี่ปีศาจแวมไพร์ตัวร้ายที่เสพสมกับเธอตลอดทั้งคืนเหมือนมีเซ็กส์ตลอดหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ เลย เธอค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้างัดตัวขึ้นจากเตียง เรียวขาสั่นเทาทั้งสองข้าง เช่นเดียวกับมือเรียวของเธอ ราวกับคนเป็นสันนิบาตเสียแล้ว เธอพยายามก้าวเดินเข้าห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกล แต่มันเหมือนแสนไกลสำหรับเธอ เธอแทบจะเดินถ่างขาเข้าห้องน้ำ มองเรือนร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยร่องรอยอารยธรรมที่เขาสร้างขึ้นจากการจูบ การกัด และฝังเขี้ยวตามเรียวแขนและเรียวขาราวกับคนหิวกระหายแมรี่ถอนหายใจยาวๆ ด้วยความรู้สึกหมดหนทาง แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เธอไม่สามารถทนได้อีกต่อไปกับสถานการณ์ที่ถูกผูกมัดและกลายเป็นเหยื่อของเรื่องบ้าบอเหล่านี้ เธอพยายามคิดหาวิธีหนีจากสถานที่นี้ แต่คำถามหนึ่งก็วนเวียนอยู่ในหัวเธอเฮนรี่ ไอ้ผีบ้ามันพาฉันมานี่ ฉันต้องห

มือหนาที่เย็นฉ่ำลูบไล้เรียวแขนของเธอแผ่วเบา ทำให้เธอสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นแรงด้วยความตกใจและไม่คาดคิด เธอหันขวับกลับไปมองเขา สีหน้าตื่นตระหนกสะท้อนออกมาชัดเจน นัยน์ตาของเธอสั่นไหวเมื่อมองเรือนร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยหยดน้ำนับพันเกาะแพรวพราวอยู่บนผิวของเขา ราวกับหยาดเพชรที่ทอประกายเมื่อกระทบแสงไฟอ่อน ๆ ในห้องน้ำ บรรยากาศอบอ้าวจากไอน้ำไม่ได้ทำให้ความเย็นจากตัวเขาลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาของเฮนรี่ปรากฏชัดในม่านน้ำ นัยน์ตาสีเทาที่แสนอบอุ่นคู่นั้นดูขัดแย้งกับสถานการณ์อย่างสิ้นเชิง ริมฝีปากหนาเผยรอยยิ้มบางอย่างจริงใจ และเป็นรอยยิ้มที่เธอไม่ควรหลงเชื่อเขาไม่รอช้า โน้มตัวเข้ามาใกล้ จูบเบา ๆ บนเส้นผมที่เปียกชุ่มของเธออย่างอ่อนโยนจนหัวใจเธอพลันสะท้าน มือหนาที่เคยเย็นเฉียบกลับประคองเส้นผมของเธอขึ้นมาจูบอย่างแผ่วเบาอีกครั้ง เป็นสัมผัสที่ทำให้เธออ่อนแรงแต่ก็ขัดขืนไม่ได้“เฮนรี่…” เธอเรียกชื่อเขาออกมาด้วยเสียงแผ่วเบาราวกับลมกระซิบ ความรู้สึกมากมายอัดแน่นอยู่ในอกจนพูดอะไรไม่ออก เฮนรี่ค่อย ๆ หมุนตัวเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้าเขา ท่ามกลางม่านน้ำที่ไหลรินจากเรนชาวเวอร์ น้ำอุ่นไหลผ่านผิว แต่

ร่างของเดวิดและฮิวโก้ปรากฏตัวในห้องโถงใหญ่ มือขวากำแน่นแนบอกซ้าย ศีรษะก้มต่ำแสดงความเคารพต่อจอร์จ ผู้ซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้รับรองหรูหราสีดำสนิทลวดลายฉลุด้วยเถาวัลย์ รอบตัวของเขามีเหล่าแวมไพร์องครักษ์สี่นายประจำตำแหน่ง อีกส่วนหนึ่งลาดตระเวนทั่วคฤหาสน์อย่างเข้มงวด เพื่อรักษาความปลอดภัยสูงสุดแก่ทั้งสองนายเหนือหัว“นายท่าน” น้ำเสียงนอบน้อมของเดวิดและฮิวโก้เปี่ยมด้วยความเคารพ จอร์จละสายตาจากหนังสือเล่มเก่า วรรณกรรมยุคกลางที่มีอายุหลายร้อยปี มองมายังเขาด้วยสายตาเรียบเฉย“มันหนีไปได้อีกครั้งใช่หรือไม่” จอร์จเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เดวิดและฮิวโก้รู้สึกผิดลึกถึงกระดูกดำ เมื่อคิดถึงโธมัสที่หลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา ทั้งที่พวกเขามีโอกาสจับตัวโธมัสได้ ความล้มเหลวครั้งนี้คือความผิดมหันต์ที่ไม่อาจหลีกหนีโทษทัณฑ์ของเจ้าเหนือหัวได้ ทั้งสองคุกเข่าลงกับพื้นอย่างนอบน้อมเดวิดกล่าวรายงานด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“พวกเราตามล่ามันจนถึงโกดังร้างทางตอนเหนือ มีการปะทะกัน แต่มันหนีไปได้ หลังจากนั้น เราตามไปจนถึงชายฝั่งทะเลเหนือ แต่ไม่พบร่องรอยของมันอีกเลย”“พวกเราจนปัญญาที่จะตามตัว จึงกลับมาขอรับโทษ” ฮิวโก้เสริมด้ว