Todos los capítulos de เจ้าสาวแวมไพร์ [PWP] + [NC30+]: Capítulo 1 - Capítulo 10

หญิงสาวชาวไทยร่างบางสูงถึงร้อยแปดสิบห้า เธอมีโครงหน้ารูปไข่สวยได้รูป ผมยาวสีดำขลับเช่นเดียวกับสีคิ้วของเธอที่โด่งดังคันศร จมูกของเธอโด่งเป็นสันรูปหยดน้ำ ริมฝีปากบางอมชมพูบ่งบอกถึงสุขภาพดี เธอก้าวเดินในทุ่งดอกกุหลาบสีแดงสุดลูกหูลูกตาในยามค่ำคืน เธอก้าวเดินตามค้างคาวตัวใหญ่ที่บินนำทางของเธอไปยังประตูบานใหญ่ทำจากเหล็กดัดลายฉลุ เบื้องหลังเป็นปราสาทหลังใหญ่สีขาวฉาบไปด้วยสีดำตั้งสูงเด่นตระหง่านหลายร้อยเมตร เธอก้าวเดินไปยังประตู ประตูก็เปิดออกโดยอัตโนมัติ เธอเดินผ่านประตูเธอมองเห็นว่าสองฝั่งเป็นเขาวงกต เธอเดินไปจนถึงตัวปราสาท เธอกลับเห็นชายหนุ่มสูงโปร่ง ผมของเขามีสีดำ สวมใส่ชุดสีดำอัศวินยุคโบราณคลุมด้วยผ้าสีดำจรดพื้น เขานั้นยืนอยู่ในทุ่งดอกกุหลาบสีแดง เธอตัดสินใจก้าวเดินเข้าไปหาเขา เพื่อเธออยากจะรู้ว่าที่นี่ที่ไหน แต่ความรู้สึกหนึ่งเหมือนกับว่าที่นี่เป็นเหมือนบ้านของเธอ“คุณคะ” เธอเอ่ยเรียกเขาด้วยน้ำเสียงสุภาพ เขากลับหัวเราะในลำคอ เธอกลับเห็นว่ารอบตัวของเธอจากดอกกุหลาบกลายเป็นเป็นทะเลเลือดดวงตาสีน้ำตาลทั้งสองข้างเบิกโพลงสะดุ้งลุกขึ้นตื่นตกใจ มองไปโดยรอบเห็นว่าที่นี่เป็นห้องนอนภายในโรงแรม ใบ

แมรี่ขับรถเช่ามายังถนนสายหลักเพื่อจะกลับไปยังโรงแรมที่พักนอกเมืองและอยู่ไม่ไกลจากตัวเมืองนัก จู่ๆ ฝนก็ตกลงมาอย่างหนักแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เธอคิดว่าอาจจะเป็นเพราะสภาพภูมิอากาศโลกที่เปลี่ยนแปลง จากสภาวะเรือนกระจก ทำให้โลกร้อนหรือโลกเดือด จึงเป็นสาเหตุให้อากาศในโลกไม่สมดุลตามเดือนที่กำหนด เธอขับรถด้วยความเร็วตามวิสัยของเธออยู่แล้ว และจะรีบไปนอนตุนเพื่อจะไปขึ้นเครื่องในพรุ่งนี้เข้าเพื่อกลับไทย ไปทำวิทยานิพนธ์ส่งอาจารย์ในวันศุกร์หน้า เธอจึงมีเวลาเตรียมทำวิทยานิพนธ์อีกแค่อาทิตย์เดียว แต่ความจริงแล้วเธอทำเสร็จไปแล้ว แค่มาเก็บรายละเอียดเท่านั้นกริ๊ง...เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาจากในรถ เธอมองที่ด้านหน้าของคนขับมีเบอร์ขึ้นมาเป็นเบอร์จากประเทศไทย เธอจำได้ทันทีว่าเบอร์นั้นเป็นเบอร์ของใคร เธอไม่รอช้าที่จะกดรับเบอร์นั้น‘ฮาโหล...แมรี่’“ว่าไงมิลค์ กูพึ่งออกจากปราสาท”‘กลับวันไหน พรุ่งนี้หรือเปล่า’“ใช่ อาจารย์ตามงานเหรอ”‘เปล่าพรุ่งนี้ว่างๆ จะไปรับน่ะ ถึงกี่โมงล่ะ’“ขอบคุณนะ น่าจะถึงตี่สี่ของวันจันทร์น่ะ”‘ตีสี่เจอกันที่ประตูสี่นะ’“โอเค”แมรี่กดปุ่มวางโทรศัพท์ทอดสายตาไปด้านหน้า เธอกลับได้กลิ่นน้ำหอ

แมรี่รู้สึกเหมือนกำลังนอนอยู่บนที่นอนหนานุ่มบนเตียงกว้าง สัมผัสที่นุ่มนวลนี้ทำให้เธอไม่อยากลืมตาตื่นขึ้นมาเลย แต่ความทรงจำเรือนรางเกี่ยวกับอุบัติเหตุรถชนกับต้นไม้แวบขึ้นในหัว เธอคิดว่าเธออาจตายไปแล้วก็ได้ จึงรีบลืมตาขึ้นมองรอบตัวว่าเธอนั้นตายจริงๆ หรือไม่ปรากฏว่าห้องที่เธออยู่เต็มไปด้วยบรรยากาศลึกลับ ทุกอย่างตกแต่งด้วยสีดำ ตั้งแต่ผ้าห่ม เตียงนอน ไปจนถึงผนังและเพดาน ผนังถูกปิดด้วยวอลล์เปเปอร์ลายฉลุดอกกุหลาบและเถาวัลย์ที่ซับซ้อน เธอรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเหมือนเคยเห็นห้องนี้ที่ไหนสักแห่ง แต่กลับนึกไม่ออกว่าเป็นที่ใดเธอพยายามตั้งสติและเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า เธออยู่ที่ไหน หากเธอตายไปแล้ว เหตุใดเธอถึงมาอยู่ในห้องเช่นนี้ แทนที่จะไปพบพระเจ้าตามที่เธอคาดคิด แมรี่เลิกผ้าห่มขึ้นอย่างช้าๆ และพบว่าตัวเองสวมชุดเดรสลูกไม้สีดำ แขนเสื้อซีทรูลายเถาวัลย์และดอกกุหลาบตั้งแต่หัวไหล่จรดข้อมือ เปิดไหล่สองข้างเผยให้เห็นเนินอกที่กระชับเข้ารูปด้วยคอร์เซ็ต กระโปรงยาวพองคล้ายชุดยุคกลาง ข้างเตียงมีรองเท้าส้นสูงสีดำวางอยู่เธอมองชุดตัวเองด้วยความแปลกใจ ชุดนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอสวมใส่ก่อนเกิดอุบัติเหตุ มันดูเหมือ

“เลือดของคุณนั้นหอมหวานเหลือเกิน ผมชักจะติดใจแล้วละสิ” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยรอยยิ้มหื่นกระหาย ตวัดลิ้นร้ายลากมายังขาบนเกือบถึงกลีบร่อง เขาหยุดที่ตรงนั้น เธอดิ้นรนให้เขาปล่อยมือ เขาใช้มือฉีกกระโปรงบานๆ อย่างไม่ไยดีให้พ้นสายตาแบบไม่รู้สึกเสียดายแต่อย่างใดมันทำให้เขาเห็นกลีบร่องของเธอที่เต็มไปด้วยเมือกกามที่ไหลออกมาจากกลีบร่องที่ปกคลุมไปด้วยเส้นขนที่ดกดำบนนั้นได้แจ่มชัด เขาไม่รอช้าใช้ลิ้นสัมผัสเบาๆ ลากเลียกลีบร่องของเธอเบาๆ โดยไม่สนใจเสียงก่นด่าแต่อย่างใด“ไอ้ปีศาจบ้า...ไอ้สารเลว...ปล่อยนะ...” เธอพูดด้วยน้ำเสียงโกรธจัดแทบอยากจะฉีกเนื้อเขาเป็นชิ้นๆ ที่กล้าทำกับเธอแบบนี้ เธอไม่อาจช่วยตัวเองได้เลย ช่างน่าแค้นใจยิ่งนัก“น้ำรักของคุณ มันหวานกว่าเลือดของคุณเสียอีก” เขาบอกด้วยน้ำเสียงโทนต่ำแผ่วเบากระเส่ายั่วเย้าอารมณ์ให้เธออ่อนไหว เขาค่อยๆ เงยใบหน้าขึ้นมองเธอใช้มือเรียวปิดปากไม่ให้เสียงครางลอดออกมาให้เขาได้ยิน เขาเผยรอยยิ้มที่มุมปาก มองการกระทำของเธอที่สวนทางกับความต้องการของตัวเองเสียเหลือเกิน เขาก้มลงอีกครั้งลงลิ้นดูดเลียกลีบร่องเบาๆ สัมผัสน้ำกามอย่างหิวกระหาย เขายิ่งดูดดื่มน้ำกามของเธอมากเท่าไห

“พล่ามต่อไปอีกสิ ผมรอฟังอยู่” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงโทนต่ำ เขาดันสะโพกเข้าไปอีก ทำให้ดุ้นเข้าไปในกลีบร่องจนสุดลำ ความรู้สึกของเธอในตอนนี้เหมือนร่างจะแหลกสลายไปในบัดดล มือเรียวทั้งสองข้างขยำผ้าปูแทบขาดออกจากกัน ขอบตาทั้งสองข้างเจิ่งนองไปด้วยน้ำตาที่ไหลออกมา ตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ เธอยังไม่เคยถูกผู้ชายขืนใจแม้แต่ครั้งเดียว เธอครองตนเป็นโสดมาตลอด ถึงจะมีคนชอบเธอถึงขั้นเป็นแฟน แต่ก็ไม่เคยนอนกับผู้ชายคนไหนเลย แต่ว่าเจ้าปีศาจตัวร้ายมันกลับพรากพรหมจรรย์ของเธอโดยที่เธอไม่ได้เต็มใจแต่อย่างใด “ไม่พูดกับผมหน่อยเหรอ เมื่อกี้คุณยังพูดกับผมอยู่เลยนิ” เขาเอ่ยถามเธอด้วยรอยยิ้มกว้าง เธอกลับชังน้ำหน้าเขายิ่งนัก ยิ่งเขายิ้มให้เธอมากเท่าไหร่ในใจเธอยิ่งเจ็บแค้นเป็นเท่าทวีคูณ จะกล่าวได้ว่าไม่เคยโกรธแค้นใครเท่าเขามาก่อนเลย “ถ้าคุณจะติดสัดขนาดนี้ เช่นนั้นก็หุบปากและทำต่อไป” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันแผ่วเบา แทบจะไม่มีเสียงออกมาอยู่แล้ว เขาแสยะยิ้มอีกครั้งมองใบหน้าของเธอที่มีน้ำตาคอที่โหนกแก้ม “ผมจะทำตามที่คุณผู้หญิงปรารถนา” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มกว้างไม่ปิดบัง ครั้งนี้เขาไม่เพียงแค่ขยับช้าๆ เขากลับตอกด