All Chapters of เจ้าสาวแวมไพร์ [PWP] + [NC30+]: Chapter 31 - Chapter 40

“มิลค์!” แมรี่อุทานออกมาเป็นชื่อเพื่อนสาวของเธอด้วยความตกใจ“แมรี่!” มิลค์เอ่ยด้วยน้ำเสียงตกใจด้วยเช่นกัน แมรี่วิ่งเข้าไปกอดมิลค์ด้วยความดีใจที่ได้พบเจอกับเธอ ไม่คิดไม่ฝันว่าชีวิตนี้จะได้เจอกับมิลค์เพื่อนสาวของเธออีกครั้งแต่ว่ากลิ่นกายของมิลค์ไม่มีกลิ่นของมนุษย์บนเรือนร่างของเธอแม้แต่น้อย มีแต่ไอปีศาจแวมไพร์ที่อยู่บนเรือนร่างของเธอ ร่างกายที่เย็นฉ่ำบ่งบอกได้แน่ชัดว่า มิลค์ไม่ใช่คนอีกต่อไปแล้ว“มิลค์ ทำไมไม่มีกลิ่นของมนุษย์หลงเหลืออยู่เลย มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ” แมรี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ทว่ามิลค์หันใบหน้าไปมองจอร์จที่อยู่ด้านข้างของเธอเพียงชั่วครู่ จอร์จพยักหน้าเบาๆ“แมรี่เรื่องมันยาวน่ะ” มิลค์เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง แมรี่จับมือเรียวทั้งสองข้างของมิลค์นั่งลงบนโซฟาตัวยาวสีดำสนิทบุด้วยกำมะหยี่“เล่ามาให้หมดว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ในสภาพเช่นนี้” แมรี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ถ้าเธออยากฟัง ฉันจะเล่าให้ฟัง ครั้งสุดท้ายที่เราคุยมือถือกัน ฉันก็โทรกลับไปหาเธออยู่ประมาณร้อยสาย โทรทุกวันตลอดหนึ่งอาทิตย์ ก็ไม่มีใครรับสายเลย จนตำรวจมาเจอรถเช่าน่าสงสัยว่าเธอจะเป็นคนขับ แต่ว่ารถคันนั้นตกเ

แมรี่และเฮนรี่จับมือเดินมายังห้องโถงของคฤหาสน์ เธอเห็นว่าจอร์จนั่งกับฮิวโก้และเดวิดกันสามคน แต่ว่ามิลค์ไม่ได้อยู่ที่นี่เช่นเดียวกับอลิซาเบธลูกของเธอ ฮิวโก้และเดวิดหันมามองเฮนรี่และแมรี่ เขาทั้งสองลุกขึ้นยืนถวายความเคารพเฮนรี่เจ้าเหนือหัวของพวกเขา รวมไปถึงเหล่าทหารแวมไพร์ต่างถวายความเคารพต่อเฮนรี่และแมรี่ด้วยความนอบน้อม จอร์จมองพี่ชายของเขาและแมรี่ว่าที่พี่สะใภ้ที่ห่างกันหลายหมื่นปีเลยทีเดียว“เสร็จแล้วเหรอ” จอร์จเอ่ยถามพวกเขาทั้งสองคนด้วยน้ำเสียงติดตลก แมรี่รู้สึกเขินอายกับคำถามของจอร์จที่เอ่ยถามเธอและเฮนรี่ เฮนรี่หันไปมองแมรี่และก้มลงจูบที่ริมฝีปากของเธอ โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ แมรี่ใช้มือเรียวผลักเขาให้ถอยห่าง เธอเห็นว่าเดวิดและฮิวโก้รวมไปถึงทหารที่อยู่ในห้องต่างหันใบหน้าหนี พวกเขาเผยรอยยิ้มมองเฮนรี่จูบแมรี่อย่างเร่าร้อนถึงเพียงนั้น เธอนั้นอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี“เฮนรี่!” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาข่มขู่และเขินอายต่อหน้าจอร์จ“ทำไม ใช่ว่าเราจะไม่เคยจูบกันนี่ อย่างอื่นเราก็เคยทำกันแล้ว จะอายไปทำไมกัน” เฮนรี่เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มมองเธอด้วยความเอ็นดู เธอตีแขนเขาดังๆ“เฮนรี่ ฉันไม

รถม้าปรากฏขึ้นในป่าสนตลอดทางในความมืดในยามค่ำคืน แต่ยังมีแสงสว่างของแสงจันทร์ที่สาดส่องให้เห็นทางที่ทอดยาวไปยังปราสาทหลังใหญ่โตที่ทำจากหินอ่อนสีดำสลับซับซ้อนหลายอาคารที่เชื่อมต่อกันสดับซับซ้อนด้วยสถาปัตยกรรมที่วิจิตรบรรจง ดูราวกับหลุดมาจากหน้ากระดาษของเทพนิยายที่แมรี่เคยอ่านจนมาถึงตัวปราสาทประตูคล้ายเหล็กดัดลวดลายเถาวัลย์ดอกกุหลาบเปิดออกโดยอัตโนมัติโดยไม่มีผู้ใดเปิดออกรถม้าก็ขับเข้าไปในปราสาท ผู้บังคับรถม้าก็คือเดวิด ม้านั้นเป็นม้าโลหิตเลือด มันค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปยังปราสาท ส่วนเฮนรี่นั่งข้างๆ แมรี่ในรถม้า แมรี่เผยรอยยิ้มมองใบหน้าเฮนรี่ เฮนรี่มองเธอด้วยรอยยิ้ม เธอซบอกแกร่งของเฮนรี่ที่เย็นฉ่ำ ความเย็นของเขานั้นก็ไม่ต่างกับเธอที่เย็นจัดเพราะไม่มีเลือดมาหล่อเลี้ยงแล้วส่วนอลิซาเบธมิลค์อาสาพามาพร้อมจอร์จที่นำหน้ามายังปราสาทก่อนหน้านั้น ตอนนี้กลายเป็นว่ามิลค์ติดอลิซาเบธชอบเอาเธอไปไหนมาไหนราวกับเป็นแม่คนหนึ่งเลยล่ะ“แมรี่ลงมาเถิด ถึงบ้านของเราแล้ว” เฮนรี่เอ่ยบอกแมรี่ด้วยรอยยิ้ม แมรี่หันไปมองเฮนรี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ รถม้า เธอเผยรอยยิ้มค่อยๆ ลงจากรถม้า เฮนรี่ยื่นมือให้เธอจับมือหนาของเขาลงจากรถม้

แมรี่ก้าวเดินออกมาจากห้องหนังสือภายในปราสาทแลงคาสเตอร์ ปราสาทหลังใหญ่ในป่าอาถรรพ์ แมรี่เธอได้มาอยู่ในปราสาทหลังนี้ได้เกือบร้อยปี ร้อยปีมานี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย เรื่องราวความรักระหว่างเธอและเฮนรี่ เธอยังมีลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอ นับวันอลิซาเบธยิ่งงดงามสะพรั่งดังสาวแรกแย้มทั้งที่เธออยู่มาร้อยกว่าปี และเธอก็เติบโตครั้งสุดท้ายตอนอายุยี่สิบปี ความงดงามของเธอร่ำลือไปทั้งป่าอาถรรพ์ ปีศาจภายใต้การปกครองของเฮนรี่ที่มีสถานะเป็นเชื่อสายกษัตริย์ต่างเข้ามาสู่ขอ บางคนก็มาประจบประแจงอยากจะได้เธอไปเป็นภรรยา แต่แมรี่กับติดแจกับเดวิดเพียงผู้เดียว เพราะเฮนรี่ให้เดวิดเป็นองครักษ์คอยดูแลอลิซาเบธตั้งแต่เธออายุยังน้อย เดวิดสอนเธอทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องสงคราม อลิซาเบธก็สนใจเรื่องสงครามเป็นพิเศษ และเธอเองก็ชอบขี่ม้าเป็นที่สุด จนแมรี่คิดว่าเธอคงได้ลูกชายมากกว่าลูกสาวแมรี่ทอดสายตามองจากระเบียงยื่นไปยังกลางห้องโถง เธอเห็นว่าเฮนรี่ กำลังสอนลูกสาวของเธอและเขาเล่นแกรนด์เปียโนตัวใหญ่ เฮนรี่เงยหน้ามองแมรี่และเผยรอยยิ้มให้เธอ แมรี่เผยรอยยิ้มให้เขาด้วยเช่นกัน ตั้งแต่ตัดสินใจแต่งงานกับผู้ชายคนนี้ เขานั่นแหละคื

ในยามค่ำคืนที่เงียบสงบ แสงจันทร์ลอยเด่นอยู่กลางฟากฟ้า สาดส่องลงมายังพื้นน้ำเป็นแสงสีเงินระยิบระยับ แมรี่ก้าวออกมาจากบ้าน ทอดสายตามองไปยังเฮนรี่ที่ยืนอยู่กลางทะเล น้ำลึกจนถึงเอวหนาของเขา แต่เฮนรี่ยังคงมั่นคง ท่ามกลางแรงลมที่พัดเบา ๆ และเสียงคลื่นซัดสาดสลับกันอย่างเป็นจังหวะเฮนรี่หันหน้าไปทางเส้นขอบฟ้า ราวกับกำลังครุ่นคิดถึงบางสิ่ง ลำตัวของเขาถูกแสงจันทร์แต่งแต้มให้ดูโดดเด่น น้ำทะเลที่เคลื่อนไหวเบา ๆ ล้อมรอบตัวเขาราวกับเป็นพรมผืนใหญ่ที่รองรับ ความเงียบงันรอบตัวมีเพียงเสียงคลื่นและเสียงหายใจของเธอเองที่ดังอยู่ในหัวใจแมรี่เปลื้องชุดที่สวมใส่ออกจากเรือนร่าง ชุดของเธอร่วงลงไปกองบนพื้นทรายสีขาวอย่างเงียบงัน เธอถอดรองเท้าออก ช้า ๆ ทีละข้าง สัมผัสได้ถึงความเย็นของเม็ดทรายใต้ฝ่าเท้า ละเอียดอ่อนและอบอุ่นจากไอความร้อนที่คงค้างจากแสงแดดยามกลางวัน ทุกการเคลื่อนไหวของเธอดูสง่างาม ราวกับเวลารอบตัวหยุดนิ่งแสงจันทร์ส่องกระทบผิวกายของเธอ เผยให้เห็นเงาที่สะท้อนความงามของหญิงสาวท่ามกลางธรรมชาติ เธอสัมผัสถึงน้ำทะเลเข้ามาในทุกอณูของร่างกาย เธอก้าวเดินลงไปยังน้ำทะเลอย่างไม่ลังเล ปล่อยให้คลื่นอ่อน ๆ ลูบไล้