تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 14 ทรมาน 1
تاريخ النشر:
2026-08-02 10:40:10บทที่ 14 ทรมาน
เมื่อหลี่เซวียนหลงกลับ
أحدث فصل
ชายามังกร บทที่ 17 จวนหลงอ๋อง 3
มือของเขาค้างนิ่งบนเอวคอดกิ่ว สายตาคมกริบร้อนระอุจนนางกอดตัวเองไว้เพื่อป้องกันตัวเองตามสัญชาตญาณ เฉินเถาฮวานิ่งเงียบไปอึดใจก่อนจะคลายอ้อมแขนของตนเองช้าๆ เผชิญหน้าชายฉกรรจ์ผู้ซึ่งประกาศตัวว่าเป็นเจ้าชีวิตของนางไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งนางหลับตาแน่นปี๋ ก่อนจะเค้นคำออกมาตะกุกตะกัก “สา...สา...มี...ข้า”“เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ”“ไม่รู้ ไม่เรียกแล้ว!” เฉินเถาฮวาหรุบตามองตลับยาในมือของเขา ไม่ใช่เพราะมันสวยงามวิจิตรอะไรหรอก เพียงแต่นางอยากจะมองอะไรสักอย่างไว้ก่อนที่จะเป็นลมเพราะแววตาร้อนๆ ของชายหนุ่ม แสงสว่างจากเปลวเทียนจับต้องผิวขาวผ่องของนางอย่างพอเหมาะพอเจาะ เรือนร่างของนางสวยงามไร้ที่ติเสียจนเขาใจเต้นระทึกนางจับมือสากกระด้างของเขาไว้ นำมาวางบนทรวงอกของตน ต่างฝ่ายต่างหน้าแดงราวกับจับไข้ นางจะพูดอะไรบางอย่างแต่กลับคัดจมูกจนจามเสียงดัง หลี่เซวียนหลงจึงเอื้อมมือมาแตะหน้าผากเพื่อวัดไข้ ก่อนจะยิ้มอย่างอารมณ์ดี“ไข้ขึ้นจนได้ ถึงเจ้าอยากจะได้ตัวข้า แต่ข้าคงจะสนองให้ไม่ได้หรอกนะ”หลี่เซวียนหลงเห็นเปลวไฟถูก
ชายามังกร บทที่ 17 จวนหลงอ๋อง 2
“ช่วงนี้เจ้าต้องอยู่นิ่งๆ สักพัก” หลี่เซวียนหลงอุ้มเฉินเถาฮวามานั่งที่คั่งอุ่นๆ เพื่อตรวจดูแผลที่ขาภายในห้องนอนของเขาเอง แสงตะเกียงอบอุ่นอาบไล้นุ่มนวล หลี่เซวียนหลงหันไปควานหายาตามลิ้นชัก เมื่อหันกลับมาอีกครั้ง เฉินเถาฮวาก็กำลังปลดกระบี่ที่แขวนบนผนัง ชักออกจากฝักมาตวัดร่ายรำดู กระบี่โบราณในมือเป็นกระบี่ชั้นยอด เพียงพลิกข้อมือพลิ้วไหวก็เกิดเสียงดังกังวานน่าเกรงขามทันที“กระบี่ดี น้ำหนักเบา”“ต่อจากนี้ไปทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่เป็นของเจ้าแล้ว”“ของข้า?” เฉินเถาฮวามองไปที่กองหนังสือบนหัวนอนของเขาก่อนจะส่ายหน้า “ข้าไม่ชอบอ่านหนังสือของท่าน”“การออกรบเป็นเรื่องที่น่าหลงใหลเพียงใด การอ่านหนังสือก็สำราญใจเพียงนั้น เอาไว้ข้าจะอ่านให้เจ้าฟังวันหลัง แต่ตอนนี้เจ้าต้องทำแผลได้แล้ว”ร่างสูงใหญ่ทรุดลงนั่งบนคั่งโดยที่มีเฉินเถาฮวาอยู่ในอ้อมแขน จับข้อเท้าที่บาดเจ็บพลิกดูไปมา ใส่ยาทำแผลแล้วประคบร้อน เขาเต็มอกเต็มใจดูแลทั้งๆ ที่ฐานะของเขาเองไม่จำเป็นต้องทำให้ด้วยซ้ำ เฉินเถาฮ
ชายามังกร บทที่ 17 จวนหลงอ๋อง 1
บทที่ 17 จวนหลงอ๋องท้องฟ้าวันนี้กระจ่างสดใสเสียจนดวงตาของหลี่เซวียนหลงพร่างพรายไปหมด อากาศหอมหวานแช่มชื่นจนอดครวญเพลงออกมาไม่ได้ ความสุขลอยล่องทั่วทุกอณูและตัวของเขาเปลี่ยนแปลงจาก ‘ผู้ทำลาย’ เป็น ‘ผู้สร้างสรรค์’ ไปแล้วตลอดกาล จู้จื่อเห็นเจ้านายเล่นผีผ้าห่มจนหน้าผ่องใสเกลี้ยงเกลาเช่นนั้นยังอดหมั่นไส้ไม่ได้ ช่วงก่อนอาละวาดจนบรรดาลูกน้องเข้าหน้าไม่ติด แต่พอมาวันนี้แจกยิ้มกระจายองค์ชายหนุ่มสวมมาลาทำจากหนังจิ้งจอกสีดำ ตัวเสื้อบุขนสัตว์ไว้ด้านในเพื่อความอบอุ่น ด้านนอกเป็นผ้าต่วนสีน้ำเงินเข้ม สวมเกราะอ่อนลายมังกรและเหน็บมีดสั้นของเฉินเถาฮวาไว้ที่เอวอย่างเช่นที่เคยเป็นมา แต่คราวนี้แตกต่างออกไปเพราะเจ้าของมีดได้กลับมาหาเขาแล้ว“เร่งมือหน่อย ข้าต้องการกลับถึงหยางโจวภายในวันนี้”หลี่เซวียนหลงออกคำสั่งให้ทหารที่ติดตามมาเตรียมตัวออกเดินทาง หลังจากเร่งเดินทางฝ่าความหนาวเย็น ขบวนทหารม้าเกราะดำก็เริ่มเข้าสู่ประตูเมือง ใหญ่โตเสียจนเฉินเถาฮวาต้องแหงนคอตั้งบ่าเพื่
ชายามังกร บทที่ 16 รังแกเจ้าดอกท้อ 4
ภายใต้แสงตะวันพร่างพรายลอดผ่านหลังคาผุพังเป็นลำแสง ใบหน้าของเขายิ่งคมเข้ม กร้าวแกร่งเยี่ยงชายชาติทหาร ดวงตาลุ่มลึกทอประกายงดงาม เฉินเถาฮวาเห็นความรักหลั่งล้นออกมาจากแววตาของเขา แม้ว่านางจะพยายามใจแข็งเพียงใด แต่สุดท้ายแล้วศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดก็คือหัวใจของตนเอง นางไม่เคยเอาชนะเสียงเรียกร้องจากหัวใจได้เลย“หากจะหยุดก็มีโอกาสแค่ตอนนี้เท่านั้นนะ เพราะข้าเองก็คงจะห้ามตัวเองไว้ไม่ไหว”น้ำเสียงของเขาแหบห้าว ในใจกู่ร้องขณะจ้องมองเจ้าฮวาเอ๋อร์ในอ้อมแขน นางหลับตาแน่นปี๋ ตัวสั่นพอๆ กับเขาและใช้สองมือปิดกลั้นเสียงครางไว้จนร้องอู้อี้ ทั้งเขาทั้งนางต่างเหงื่อโชกอยู่ในผ้าห่มทั้งๆ ที่อากาศด้านนอกหนาวจับขั้วกระดูก ร่างสูงสง่าจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หากขยับอีกเล็กน้อย นางก็จะได้เป็นเจ้าของพรหมจรรย์ของเขา“พร้อมนะ”“ไม่พร้อม ข้ายังไม่พร้อม” เฉินเถาฮวาร้องออกมา พลางฝืนผลักลอนหน้าท้องร้อนผ่าวออกไป หลี่เซวียนหลงจึงเลือกที่จะเคารพการตัดสินใจของนาง แต่ก็น้ำตาตกเล็กน้อย ยังไม่รู้ว่าจะหาทางทำให้ตัวเองสงบได้อย่างไร“เรารีบเดินทางกลับห
ชายามังกร บทที่ 16 รังแกเจ้าดอกท้อ 3
เฉินเถาฮวาพยายามอย่างยิ่งที่จะสะกดกลั้นความต้องการนั้นไว้ ส่วนเขาเองก็ไม่ต่างกันนัก มือทั้งสองข้างกำแน่น อยากจะขย้ำกอดให้แน่นกว่านี้แต่ก็เกรงว่าจะกระทบอาการป่วย มือทั้งสองข้างจึงเดี๋ยวกำเดี๋ยวคลาย ความรู้สึกหวิววาบตรงท้องน้อยหวนกลับมา มันรุนแรงจนร่างแข็งเขม็งขึ้นจนตึงแน่นไปหมด “เจ้าไม่เคยมีใจให้ข้าจริงหรือ?” หลี่เซวียนหลงกระซิบถามในที่สุด จ้องมองริมฝีปากจิ้มลิ้มซึ่งเขาจำได้แม่นว่าหวานละมุนเพียงใด แต่เฉินเถาฮวาปิดปากเงียบ สองมือยันแผงอกกำยำตึงแน่นของเขาไว้ “ข้าประกาศต่อพี่ชายของข้าและส่งข่าวไปถึงบิดาและพี่ชายของเจ้าแล้วว่าข้าจะรับเจ้าเป็นชายา” “ไม่ได้ สิ่งที่ท่านกำลังจะทำกำลังก่อสงคราม” “ยุติสงครามต่างหาก... ข้ากำลังวาดภาพเจ้าอุ้มท้องลูกของข้า และเราจะออ
ชายามังกร บทที่ 16 รังแกเจ้าดอกท้อ 2
“ข้าไปหาท่านหมอ เล่าอาการของท่านแม่ให้ฟัง ท่านหมอจึงเขียนเทียบยาให้ข้าไปซื้อ ข้าไม่มีเงินติดตัวก็เลยใช้ปิ่นปักผมทองคำแลกเป็นเงินมาได้สิบห้าอีแปะ คิดดูแล้วตอนนั้นข้าช่างซื่อบื้อเหลือเกิน ได้เงินมาก็รีบซื้อยาแล้วแวะซื้อแม่ไก่มาให้แม่ครัวช่วยทำอาหารบำรุง... พอวิ่งกลับไปถึงจวน...”เฉินเถาฮวาหลับตาลง“พี่ชายกับพี่สาวของข้า... พวกเขาเป็นลูกของท่านลุง พอเห็นข้าก็ร้องด่า หาว่าข้าขโมยไก่ของชาวบ้าน โวยวายแล้วลากข้าไปด่าบนถนนจนชาวบ้านพากันมามุงดู ท่านแม่ทราบเรื่องก็ลุกขึ้นจากเตียง คลานตะเกียกตะกายมาขอโทษแทนข้า บอกให้ข้าขอโทษ แต่ข้าไม่ยอม ข้าท้าให้ใครไปถามพ่อค้าขายไก่ก็ได้ แต่ไม่มีใครไป”“โอ... ถ้าข้าอยู่ตรงนั้น ข้าจะผ่าท้องมันแล้วยัดไก่ใส่เข้าไป”เฉินเถาฮวาถอนหายใจ ยิ่งเล่าเสียงก็ยิ่งแผ่วเบา ตีบตัน “ข้าวิ่งไปที่รูปเคารพเทพกวนอู คุกเข่าสาบานว่าข้าไม่เคยขโมยของของใคร ไก่ตัวนี้ข้าซื้อมันมาด้วยเงินเจ็ดอีแปะ เจ้าพ่อกวนอู เจ้าพ่อกวนอูเจ้าขา เจ้าพ่อกวนอูช่วยฮวาเอ๋อร์ด้วย ท่านคือเทพแห่งความซื่อสัตย์ยุติธรรม ฮวาเอ๋อร์ถูกกล่าวหา
ชายามังกร บทที่ 2 ไปอยู่กับข้า 4
“องค์หญิงน้อย...ข้ายอมรับว่าเจ้ากล้าหาญ ข้าสัญญาว่าจะไม่ทิ้งเจ้า รีบส่งขามาให้ข้า หากไม่รีบรักษาเจ้าอาจจะพิการไปตลอดชีวิต”เมื่อนางยอมสบตาเขาอีกครั้งและยอมยื่นขาข้างที่บาดเจ็บออกมาให้ทั้งที่ตัวเปียกปอนหนาวสั่น แม้ว่ากิริยาอาการยังเงอะงะแต่ก็แสดงถึงความไว้ใจ แค่ได้ยินเขาพูดว่า &
ชายามังกร บทที่ 2 ไปอยู่กับข้า 3
นับจากนั้นมาเฉินเถาฮวาก็ขึ้นเป็นองค์หญิงหย่งอาน พระธิดาบุญธรรมของเอี้ยนอ๋อง ทรงมิได้ตามใจเด็กหญิงแต่เลี้ยงดูอย่างเข้มงวด มีเอี้ยนเซินเป็นผู้สอนน้องสาวให้เขียนอ่าน สอนประวัติศาสตร์และระเบียบแบบแผนของราชสำนัก เอี้ยนซ่านฉีสอนขี่ม้า ส่วนเอี้ยนซื่อจิ้นไม่สอนอะไรทั้งนั้น เน้นใช้แรงงานอย่างเดียว
ชายามังกร บทที่ 2 ไปอยู่กับข้า 2
“หยุด!” เอี้ยนอ๋องตวาด ส่วนปลายแส้ม้านั้นเอี้ยนซ่านฉีตวัดฝ่ามือรับไว้ให้ทัน เขาลอบสังเกตเด็กน้อย นึกแปลกใจในความสุขุมเกินวัยเด็ก นับว่ากำลังขวัญของนางกล้าแข็งดีเยี่ยม“ฮวาเอ๋อร์คำนับท่านอ๋อง”ร่างน้อยคุกเข่าลง พูดจาฉาดฉาน ผิวพรรณของนางใสกระจ่างดุจหยกเนื้องามแ
ชายามังกร บทที่ 2 ไปอยู่กับข้า 1
บทที่ 2 ไปอยู่กับข้าชาติกำเนิดที่แท้จริงของเฉินเถาฮวานั้นเกิดในตระกูลใหญ่ และทุกคนต่างรู้ดีว่าครอบครัวเฉินมีศักดิ์ศรีเป็นขุนศึกมาทุกรุ่น สายเลือดอันเข้มข้นถ่ายทอดความสามารถมาถึงทายาทคนสุดท้าย บิดาของนางคือเฉินไท่เหวิน แม่ทัพคู่พระทัยของเอี้ยนอ๋อง เฉินเถาฮวาไม่เคยพบหน้าเพราะบิดาสิ้นชีพในสนามรบตั้งแ
قد تعجبك أيضًا
กลมังกร พ่ายกลอนบุปผา
ปลายพู่กันจันทรา554 وجهات النظرทะลุมิติยุค 70 ยัยลูกชังสายเหลี่ยมกับระบบหน้าเลือด
Phooto47 وجهات النظرเขยอันดับหนึ่งของจักรพรรดิ
เฉินเจียเสี่ยวเกอ626.5K وجهات النظرหวนคืนครานี้ไม่เป็นแล้วสตรีที่ถูกหลอกใช้
มายารัตติกาล779 وجهات النظرเกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม
zuey1.2K وجهات النظرเพียงรักฝังใจ
LiHong945 وجهات النظرยามรักปักใจ
LiHong1.8K وجهات النظرแม่นางไก่ทอด
นักเดินทางในโลกมายา1.1K وجهات النظر
