All Chapters of ชายามังกร : Chapter 71 - Chapter 80

“ฮึ! คราวหน้าจะโดนยิ่งกว่านี้ ระวังตัวเอาไว้ให้ดี”นางโจวเหวินยิ้มเยาะ พอใจที่ได้ข่มสตรีชั้นสูงให้อยู่ในโอวาท องค์หญิงหย่งอานผู้นี้ช่างอ่อนแอเสียจริง ตอนนั่งรถม้าก็ไม่พูดอะไรสักแอะ สงบนิ่งราวกับน้ำแข็ง หัวอ่อนและไม่มีปากมีเสียง สั่งให้ทำอะไรก็ทำ ไม่ร้องไห้คร่ำครวญให้หนวกหูเสียเวลาปลอบ นับว่าอยู่เป็น“เอ้า! ถึงห้องพักของเจ้าแล้ว ท่านอ๋องส่งคนมาแจ้งข้าฉุกละหุก ไม่มีเวลาเตรียมห้องให้องค์หญิงตกอับอย่างเจ้า เจ้าก็ทนๆ อยู่ไปก่อนก็แล้วกัน”นางโจวเหวินกรีดนิ้วสั่งบ่าวรับใช้เปิดประตูห้องพักทางทิศเหนือของตึก ที่นั่นอับชื้นและไม่มีแสงแดดส่องถึง สภาพจึงเก่าและมีกลิ่น นางโจวเหวินยกชายแขนเสื้อขึ้นป้องจมูกก่อนจะแสร้งทำเป็นตกใจ“แย่จริง นังบ่าวชั้นต่ำมันช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เตรียมห้องสกปรกโทรมๆ เช่นนี้ให้องค์หญิงได้อย่างไร อีพวกโง่ไร้สมอง คิดว่าตัวเองเคยเป็นดอกฟ้าแล้วจะทำอะไรได้ตามใจชอบ”“ข้าอยู่ได้เจ้าค่ะท่านแม่”เฉินเถาฮวารู้ดีว่านางโจวเหวินต้องการกำราบด้วยการด่ากระทบกระเทียบ นางไม่อยากมีปัญหาจึงไม่สนใจ

“ท่านแม่มีกฎเข้มงวด ห้ามคนในหอทะเลาะเบาะแว้ง พี่เหยาฉินกับท่านแม่ตบตีกันเช่นนี้ ข้าจะอบรมสั่งสอนให้แทนนะเจ้าคะ” ร่างบอบบางจับคอเสื้อของสองแม่ลูกคนละข้าง ผลักให้หงายหลังที่ขอบระเบียงชั้นสามจวนเจียนจะตกมิตกแหล่ หากเฉินเถาฮวาปล่อยมือ พวกนางสองแม่ลูกต้องตกลงไปคอหักตายแน่นอน                “ต่อไปจะทะเลาะกันอีกหรือไม่เจ้าคะ”                นางโจวเหวินพนมมือปะหลกๆ เข้าใจคำเตือนชัดแจ้งแล้ว“อย่าทำข้า อย่าทำข้าเลย อย่าปล่อยมือนะ ข้า ข้าจะไม่ทะเลาะกับเจ้าอีกแล้ว ข้าสัญญาว่าจะไม่บังคับใจเจ้า ปล่อยข้า เอ้ยๆ อย่าปล่อยนะ ข้ากลัวแล้ว จะไม่แกล้งเจ้าแล้ว”                “ฆ่ามัน! ฆ่ามันเลย! ไม่เห็นเหรอว่านังเด็กบ้ามันคิดจะฆ่าข้า!” หยวนหยวนตะโกนเรียกพวกคนคุมหอดังลั่น ตั้งใจจะเอาให้ตาย “จับมันไปขัง

ร่างสูงสง่ายืนโงนเงน เห็นภาพตนเองอาละวาดทำลายข้าวของ และส่วนที่ลึกที่สุดในหัวใจ เขาค้นพบรอยยิ้มเศร้าสร้อยของนาง หัวใจของหลี่อ๋องหมุนติ้วขณะกวาดสายตา จำได้ว่าตอนที่เขาถือดาบบุกเข้ามา นางยืนอยู่ตรงนี้...ตู้ไม้แกะสลักสำหรับเก็บอุปกรณ์เย็บปักถักร้อยของนางยังตั้งอยู่ที่เดิม แต่เพลิงเผาผลาญจนไหม้ดำ ข้าวของกลายเป็นเศษซาก ไม่มีอะไรเหลือให้นึกถึงตัวตนของนางเลยแม้แต่น้อย แต่พระองค์ยังจำสายตาตัดพ้อเศร้าสร้อยของนางได้ไม่มีวันลืม นางต้องการจะบอกอะไรหนอ...ลวดลายบนตู้ไม้แกะสลักเป็นลายดอกเหมยกุ้ยที่นางชอบ ข้าวของทั้งหลายของนางเก็บไว้ที่นี่แต่เขาสั่งเผาทำลายไปหมดสิ้นแล้ว หยูเฟยสะดุ้งตกใจกลัวจนร้องไห้แต่ก็ยังพยายามยืนขวางตู้ใบนี้ไว้ มันมีอะไร นางแอบอะไรไว้ หลี่อ๋องสูดลมหายใจเข้าปอด และค่อยๆ เอื้อมมือไปผลักตู้ที่ดำเป็นตอตะโกออก จึงค้นพบว่ามีข้อความเขียนไว้ที่ผนัง ข้ามิอาจทำร้ายบิดาเพื่อเอาตัวรอด คนจากไปไกลแล้วไม่หวนคืน ความฝันงดงามแต่ยากสมหวัง แม้นหากข้าสิ้นลมไปแล้ว ขอให้ทรงรู้ไว้ว่าข้ารักท่านเสมอ    สองขาของหลี่อ๋อง

หยวนหยวนรีบชิงความสนใจบ้าง ก้าวออกมาร่ายรำประกอบเสียงพิณผีผา นางโจวเหวินเห็นว่าไม่มีอะไรเสียหายจึงส่งสายตาให้คณิกาอีกสองนางเป่าขลุ่ยและเคาะกังสดาลเคล้าคลอเสียงพิณเบาๆ ทุกองค์ประกอบขับเน้นให้หยวนหยวนกลายเป็นดาวเด่น ส่วนเฉินเถาฮวาถูกกดให้กลายเป็นหญิงดีดพิณขายเสียงเพลง หยวนหยวนจึงพอใจมาก รีบหมุนกายบนปลายเท้า กรีดปลายนิ้วฟ้อนรำสุดฝีมือ แต่น่าเสียดายที่สายตาขององค์ชายรูปงามหยุดนิ่งที่เจ้าดอกท้อน้อยตั้งแต่ปลายเท้าของนางก้าวพ้นม่านไข่มุกแล้วร่างบอบบางดีดพิณผีผาไปหาวไป ไม่ได้สนใจว่าจะมีใครมองเพราะตนขายเสียงเพลงมิได้ขายเรือนร่าง ดังนั้นจังหวะเพลงจึงเดี๋ยวก็เอื่อยเชื่อยเศร้าหมองเหมือนคนสะอื้นไห้ เดี๋ยวก็คึกคักเหมือนแทงศิลาผ่าเมฆา รวดเร็วดุจอาชาเหินทะยานแล้วก็วกกลับมาเรียบเรื่อยเหมือนสายน้ำกระจ่างหยวนหยวนพยายามร่ายรำจึงติดๆ ขัดๆ ไม่ไหลลื่นต่อเนื่อง ท่าทางดูเก้งกัง สุดท้ายจึงสะดุดชายกระโปรงของตนเองหกล้ม บรรดาแขกต่างหัวเราะตลกโปกฮา ส่วนสีหน้าของเฉินเถาฮวาเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่พอสายตาเลื่อนมาตรงกับหลี่เซวียนหลง ใบหน้าของนางก็แดงวาบด้วยความอับอายระคนสมเพชตัวเอง“ขะ...ขอ

สาวใช้ประคองถาดอาหารมื้อค่ำไปส่งที่ห้องส่วนตัวของเฉินเถาฮวา นางกำลังนั่งเหม่อมองขอบฟ้านอกหน้าต่าง แสงอาทิตย์สลัวไล้เรือนกายบอบบาง ดูเศร้าสร้อยแต่ในขณะเดียวกันก็งดงามพิสุทธิ์ดั่งปุยหิมะที่โปรยปรายจากฟ้า แม้ว่าเฉินเถาฮวาจะแต่งกายเรียบๆ ไร้เครื่องประดับและไม่แต่งหน้า แต่ก็หวานละมุนชวนมองโดยมิต้องเชิญ“ท่านจี้จิง มื้อค่ำมาแล้วเจ้าค่ะ ท่านไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่บ่าย ข้าก็เลยขนสำรับมาให้มากหน่อย”“ขอบคุณนะ แต่ข้ายังไม่หิว” เฉินเถาฮวาขยับเพียงริมฝีปาก ไม่ขยับส่วนใดๆ นางไม่อยากอาหาร สาวใช้กลัวนางโจวเหวินตีจึงคะยั้นคะยอ“ทานสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ท่านโจวฝากให้ข้ามาบอกว่าคืนนี้ท่านยังไม่ต้องออกรับแขก ให้นอนพักในห้องไปก่อน อย่าไปไหน”“อย่าออกไปไหน? ไม่ใช่ว่านางขังข้าไว้อยู่หรือ” เฉินเถาฮวายิ้มน้อยๆ พลางเหลือบมองโซ่ที่ล่ามนางไว้กับเตียง“ท่านโจวเป็นห่วงท่านต่างหากเจ้าค่ะ นางบอกว่าให้ท่านนอนพักผ่อนสบายๆ เดี๋ยวท่านก็มีความสุขเอง เอ่อ... ท่านช่างโชคดียิ่งนักที่องค์ชายหลี่เซวียนหลงทรงรักหนักหนา เอ่อ... ท่านโจวเองก็บอ