All Chapters of ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ: Chapter 11 - Chapter 20

ท่ามกลางแสงเทียนสลัวภายในห้องพักซอมซ่อแห่งนั้นทั้งสองได้ก้าวข้ามเส้นแบ่งแห่งความถูกต้อง ปล่อยปละละทิ้งสติสัมปชัญญะ และดำดิ่งลงสู่ห้วงตัณหาที่ถูกชักนำด้วยฤทธิ์ยา และแรงปรารถนาอันซ่อนเร้นอย่างไม่อาจถอนตัว ทิ้งไว้เพียงเสียงหอบกระเส่าและร่องรอยแห่งความลุ่มหลงที่จะผูกมัดโชคชะตาของพวกเขาทั้งสองไว้ค่ำคืนที่กำลังก้าวเข้าสู่วันใหม่ในอีกไม่กี่ชั่วยาม สติสัมปชัญญะของคนทั้งสองบนเตียงไม้แคบๆ ภายในโรงเตี๊ยมนอกเมืองกลับคืนมาแจ่มชัดแล้ว ฤทธิ์ยาที่เคยแผดเผาจนเส้นลมปราณแทบปริแตกได้มอดดับลง ทิ้งไว้เพียงร่องรอยความย่อยยับของเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นและเรือนร่างที่เต็มไปด้วยรอยตีตราเซียวจิ้งเฉินผุดลุกขึ้นนั่ง แผ่นหลังกว้างและลาดไหล่แกร่งตึงเครียด อาการปวดหนึบที่ขมับแล่นริ้วขึ้นมา นั่นยังไม่ทำให้เขารู้สึกชาวาบไปทั้งร่างเท่ากับภาพที่ปรากฏแก่สายตา เมื่อเขาก้มลงมองบนฟูกนอนสีขาวหม่น ท่ามกลางรอยยับย่นของผ้าปูเตียง หยาดโลหิตสีแดงสดประทับอยู่เด่นชัดประดุจดอกเหมยที่เพิ่งเบ่งบานกลางหิมะฤดูหนาวรอยเลือดพรหมจรรย์ หลักฐานอันไม่อาจปฏิเสธได้ว่าสตรีที่นอนตัวสั่นสะท้านอยู่ข้างกายเขาคือหญิงบริสุทธิ์หัวใจของของเขากระตุกวูบ ควา

หวังอวี้หลานปรายตามองผ่านฉากกั้นไปยังเงาร่างที่ลับๆ ล่อๆ อยู่ด้านนอกอีกครั้ง ในหัวพลันนึกเปรียบเทียบรูปโฉมของชุยเอ๋อร์กับเรือนร่างของนางในชาติก่อน สาวใช้ผู้นี้ช่างมีหน้าตาจืดชืดธรรมดา รูปร่างแบนราบไร้ส่วนโค้งเว้า ผิวพรรณก็หยาบกร้านจากการตรากตรำ ช่างห่างไกลจากความงดงามเย้ายวนของ ‘ไป๋เหมย’ อดีตคณิกาอย่างลิบลับ‘หากพิจารณาจากความปรารถนาเบื้องลึก ของท่านแม่ทัพที่หลงใหลในเรือนร่างของข้าเมื่อชาติที่แล้ว บุรุษผู้มักมากในความสมบูรณ์แบบเช่นเขา...จะไปหลงใหลสตรีที่จืดชืดไร้รสชาติเช่นนี้ได้อย่างไร?’ นางคิดในใจด้วยความกังขา“ชุนเถา” หวังอวี้หลานเอ่ยถามต่อ น้ำเสียงเจือความใคร่รู้“แล้วสาวใช้นางนี้ ได้เข้าปรนนิบัติท่านแม่ทัพบ่อยเพียงใด? มากน้อยแค่ไหน?”ชุนเถารีบตอบทันที “พวกบ่าวเรือนซักล้างบอกว่า ตั้งแต่ชุยเอ๋อร์ถูกส่งตัวมาเป็นสาวใช้ห้องข้าง ก็ไม่เคยเห็นท่านแม่ทัพเรียกใช้นางไปปรนนิบัติที่เตียงเลยแม้แต่ครั้งเดียวเจ้าค่ะ นางทำได้แค่อยู่เฝ้าห้องเปล่าๆ ซ้ำยังถูกสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้นางเข้าไปยุ่มย่ามในเรือนพักส่วนตัวของท่านแม่ทัพด้วยเจ้าค่ะ”ไ

เสียงแตรเขาสัตว์ดังกังวานก้องไปทั่วผืนฟ้าอันกว้างใหญ่ของแดนอุดร ขับไล่ความหนาวเหน็บและเมฆหมอกแห่งสงครามให้มลายสิ้น ธงรบสีดำขลิบทองสลักอักษรคำว่า ‘เซียว’ โบกสะบัดอย่างสง่างามท้าทายสายลม ทัพทหารม้าเกราะเหล็กนับหมื่นนายเคลื่อนขบวนเข้าสู่ประตูเมืองหลวงของมณฑลชายแดนอย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกร“แม่ทัพพยัคฆ์อุดร จงเจริญ!”“ท่านแม่ทัพเซียวจงเจริญ! กองทัพพิทักษ์อุดรจงเจริญ!”ตลอดสองข้างทางถนนสายหลักคลาคล่ำไปด้วยฝูงชนที่หลั่งไหลกันมาต้อนรับ เสียงโห่ร้องสรรเสริญและเสียงตีกลองเฉลิมฉลองดังกระหึ่มจนแผ่นดินสะเทือนชาวเมืองต่างพากันโปรยปรายดอกไม้เพื่อแสดงความเคารพรักต่อวีรบุรุษผู้ปกป้องบ้านเมืองจากเงื้อมมือของเผ่าตงหูผู้นำขบวนทัพที่ควบม้าศึกสีดำตัวใหญ่อยู่เบื้องหน้า คือบุรุษผู้เป็นดั่งเทพสงครามลงมาจุติ เซียวจิ้งเฉินสวมชุดเกราะสีดำสนิทที่ผ่านการอาบชโลมด้วยเลือดของศัตรู แต่กลับได้รับการเช็ดล้างจนขึ้นเงาวับ ใบหน้าหล่อเหลา คมคายราวกับหยกสลักชั้นดีนั้นเรียบเฉย เย็นชา และแผ่ซ่านกลิ่นอายสังหารที่ทำให้ผู้คนต้องยอมสยบ ดวงตาดุดันดุจพญาเหยี่ยวทอดมองไปเบื้องหน้าอ

เคร้ง...จอกสุรากระเบื้องเคลือบในมือของขุนนางผู้หนึ่งหลุดร่วงลงกระแทกพื้นจนแตกละเอียด เสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นรอบทิศทาง ไม่มีผู้ใดคาดคิดมาก่อนเลยว่า สตรีที่ถูกส่งมาเป็นตัวประกัน จะมีรูปโฉมงดงามล่มเมืองและมีเรือนร่างที่กระชากวิญญาณบุรุษได้ถึงเพียงนี้ส่วนเซียวจิ้งเฉินที่กำลังจะยกจอกสุราขึ้นดื่ม ถึงกับชะงักค้าง อยู่ในท่าเดิมดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างกายสูงใหญ่ที่เคยผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วนกลับแข็งทื่อราวกับถูกสกัดจุด หัวใจที่เคยเยือกเย็นและตายด้านต่ออิสตรี บัดนี้กลับเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรงจนปวดหนึบอยู่ในอกเขาจ้องมองสตรีที่กำลังก้าวเดินเข้ามาใกล้ด้วยสายตาที่ไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น นี่น่ะหรือสตรีขี้โรคที่ผอมแห้งราวกับกิ่งไม้ใกล้ตายในวันทำพิธีเข้าหอกับเขา?นี่น่ะหรือสตรีที่ถูกเขาทิ้งขว้างให้อยู่ในเรือนอันหนิงและคิดว่าป่านนี้คงตรอมใจตายไปแล้ว?สตรีที่งดงามและมีกลิ่นอายยั่วยวนจนทำเอาบุรุษทั้งโถงจัดเลี้ยงแทบจะน้ำลายหกผู้นี้ คือฮูหยินของเขาจริงๆ อย่างนั้นหรือ!“อวี้หลานมาช้า ต้องขออภัยท่านพี่และแขกผู้มี

เมื่อผมแห้งสนิท หวังอวี้หลานก็สั่งให้ชุนเถาช่วยผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ นางมิได้เลือกชุดพิธีการที่หรูหรา แต่กลับเลือกชุดกระโปรงผ้าไหมโปร่งบางสีเทาอ่อนเกือบขาวที่ตัดเย็บอย่างเรียบง่าย เนียนนุ่มและลื่นมือราวกับไม่ได้สวมสิ่งใดคอเสื้อเปิดกว้างเผยให้เห็นไหปลาร้าที่งดงามและเนินอกอวบอิ่มขาวเนียนที่ชูชันเต่งตึงดันเนื้อผ้าออกมาอย่างชัดเจน ยามที่นางเยื้องย่าง ชายกระโปรงที่ยาวสยายจะพริ้วไหวไปตามจังหวะ ขับเน้นทรวดทรงโค้งเว้าของสตรีเพศให้เด่นชัดจนน่าใจหาย พรมเครื่องหอมกลิ่นดอกเหมยผสมกับกลิ่นอายสตรีที่แสนบริสุทธิ์ลงบนซอกคอและหน้าอกความงดงามของนางในเวลานี้ เปรียบประดุจเทพธิดาตัวน้อยที่แสนบริสุทธิ์ แต่กลับแฝงไปด้วยมารยารัญจวนใจของปีศาจจิ้งจอกนางทรุดตัวลงนั่งบนเตียงเอนกายพิงหมอนอิงช้าๆ แกล้งทำทีเป็นนอนหลับใหลอย่างสงบ แต่ในใจกลับเต้นระทึกด้วยความตื่นเต้นและกะเกณฑ์เวลาอย่างแม่นยำ เมื่อเซียวจิ้งเฉินก้าวเท้าเข้าสู่เรือนอันหนิง เขาก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย บรรยากาศภายในเรือนเงียบสงบ มีเพียงแสงเทียนที่ส่องสว่างอยู่รำไรและกลิ่นหอมกรุ่นของด