‘หึ แผนที่ทหารสำคัญถึงเพียงนี้ กลับกล้านำมากางแผ่หลาไว้บนโต๊ะ ทั้งที่รู้แก่ใจว่าบุตรีของศัตรูเยี่ยงข้ากำลังจะก้าวเข้ามาเยือนกระนั้นหรือ?’ หวังอวี้หลานลอบคิดในใจอย่างระอา ‘ท่านแม่ทัพ ลูกไม้จับผิดของบุรุษเช่นท่าน มันเก่าคร่ำคร่าเสียยิ่งกว่ากลอุบายหลอกคนในหอจุ้ยฟางเสียอีก ท่านคิดจริงๆ หรือว่าสตรีเช่นข้าจะโง่งมกระโดดลงไปในหลุมพรางที่ท่านขุดไว้อย่างโจ่งแจ้งถึงเพียงนี้’หญิงสาวทำเป็นตาบอด มองไม่เห็นแผ่นกระดาษแผ่นใหญ่ที่วางกินพื้นที่ไปกว่าครึ่งโต๊ะ นางหยิบแท่งหมึกขึ้นมา พรมน้ำลงบนจานฝนหมึกอย่างระมัดระวัง แล้วออกแรงฝนเป็นวงกลมด้วยจังหวะสม่ำเสมอ ท่วงท่าของนางสง่างาม ไหล่ตั้งตรง สายตาจับจ้องอยู่เพียงแค่น้ำหมึกสีดำขลับที่ค่อยๆ ละลายออกมา มิได้ปรายตามองสิ่งอื่นใดเลยแม้แต่น้อยเซียวจิ้งเฉินนั่งลงบนเก้าอี้ หยิบพู่กันขึ้นมาจุ่มหมึก แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่ดวงหน้าด้านข้างของภรรยา
Read more
LOGIN
