All Chapters of ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ: Chapter 21 - Chapter 30

เพียงไม่นาน ร่างสูงใหญ่กำยำก็ก้าวพ้นฉากกั้นออกมา เซียวจิ้งเฉินสวมเพียงกางเกงผ้าฝ้ายสีขาวเนื้อบาง ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยงาม และรอยแผลเป็นที่ได้มาจากการสู้รบ หยาดน้ำเกาะพราวตามเรือนร่างขับเน้นความดิบเถื่อนและบุคลิกของนักรบให้ดูอันตราย แต่สิ่งที่อันตรายยิ่งกว่า คือนัยน์ตาดุดันที่บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดเขาสืบเท้าเข้ามาหานางอย่างเชื่องช้า ทว่าหนักแน่น ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยอำนาจและแรงปรารถนาที่ไม่อาจเก็บกดไว้ได้อีกต่อไป“อวี้หลาน...”เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่อนางเป็นครั้งแรกที่มิใช่น้ำเสียงเย็นชาดังเช่นอดีต แต่เป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนและลุ่มหลงเขาทรุดตัวลงนั่งเคียงข้าง ฝ่ามือใหญ่ที่ร้อนผ่าวราวกับเหล็กเผาไฟเอื้อมมาสัมผัสพวงแก้มเนียนละเอียดของนางอย่างแผ่วเบา หวังอวี้หลานหลับตาพริ้มรับสัมผัส เผลอกัดริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดราวกับผลอิงเถาที่สุกงอม ชวนให้ผู้มองลุ่มหลงจนแทบคลุ้มคลั่งโดยไม่รู้ตัวเซียวจิ้งเฉินจ้องมองริมฝีปากคู่นั้นราวกับถูกมนต์สะกด ไม่รอช้า ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาประชิด ริ

เขาปลดปล่อยเข้ามาในกายของนางถึงสามครั้งสามครา! ทุกครั้งที่ปลดปล่อย เขาก็จะกอดรัดนางแน่นและซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอของนางครางเรียกนางว่า ‘อวี้เอ๋อร์ อวี้เอ๋อร์ของข้า’ ด้วยความลุ่มหลงจนโงหัวไม่ขึ้น‘สวรรค์เถอะ... เรี่ยวแรงของเขามหาศาลประดุจหมาป่าก็มิปาน จนสตรีเช่นนางแทบจะแหลกสลายคามือเขาอยู่แล้ว’หวังอวี้หลานบ่นพึมพำในใจ ใบหน้างดงามร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงความเร่าร้อนนั้นในชาติก่อน ยามที่นางยังเป็น ไป๋เหมย คณิกาเลื่องชื่อแห่งหอจุ้ยฟาง แม้นางจะเป็นคณิกาชั้นสูงที่ขายเพียงศิลป์มิขายเรือนร่าง แต่ก็เคยเห็นเหล่าสตรีคณิการะดับล่างที่ต้องทอดกายรับแขกไม่เว้นแต่ละวัน แต่นางไม่เคยเห็นสตรีนางใดมีสภาพอิดโรยราวกับถูกสูบวิญญาณเช่นที่นางกำลังเผชิญอยู่มาก่อนใครเล่าจะคาดคิดว่าพละกำลังของบุรุษเพียงคนเดียว จะมหาศาลและทนทานจนร่างบอบบางแทบแหลกสลายคามือได้ถึงเพียงนี้การดีดพิณร่ายรำเอาใจแขกเหรื่อตลอดทั้งเดือนในหอจุ้ยฟาง ยังมิเหน็ดเหนื่อยเจียนตายเท่ากับการต้องรองรับพายุอารมณ์ของแม่ทัพเซียวเพียงแค่คืนเดียว! ‘ข้าคงต้อง

ณ ทางเดินที่ทอดยาวมุ่งหน้าสู่เรือนอันหนิง ร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพเซียวจิ้งเฉินในชุดคลุมสีเข้มกำลังก้าวเดินอย่างมั่นคง ท่วงท่าสง่างามดุดัน ใบหน้าคมคายหล่อเหลาเรียบตึงไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ นัยน์ตาดำขลับลุ่มลึกดุจห้วงน้ำลึกที่ไม่มีผู้ใดหยั่งถึงค่ำคืนที่ผ่านมา เขามองทะลุถึงแผนการของนางทุกฝีก้าว สมุนไพรที่ลอบผสมลงในสุราจอกนั้นหรือจะตบตาเขาได้ ลูกไม้ตื้นเขินเพียงนี้ช่างน่าขันนัก แต่ที่เขายอมแสร้งคล้อยตาม ก็เพื่อซ้อนกลตลบหลัง และสั่งสอนสตรีที่บังอาจมาเล่นเล่ห์กับเขาให้รู้สำนึกเซียวจิ้งเฉินกระตุกยิ้มร้ายเมื่อนึกถึงคืนเข้าหอ เขาทำทีเป็นนิ่งเฉยปล่อยให้ฤทธิ์ยาครอบงำ แสร้งทำเป็นหน้ามืดตามัวเพราะมารยาของนาง เพื่อใช้เป็นข้ออ้างลงทัณฑ์สตรีที่บังอาจกระตุกหนวดเสืออย่างดุดันเขารีดเค้นพละกำลังที่มีอยู่ทั้งหมด ถาโถมความสวาทเข้าใส่นางคราแล้วคราเล่า จนร่างบางแทบสลบไศลคาอ้อมอก เจตนาของเขาแน่ชัด เขาต้องการให้นางเข็ดขยาด จนไม่กล้าเล่นเล่ห์กับเขาอีก‘สตรีในห้องหอเช่นนาง ช่างไม่รู้จักบุรุษดีพอกระมัง’ เซียวจิ้งเฉินคิดในใจอย่างเย็นชา‘คิดจะใช้ลูกไม้ตื้นๆ มาควบคุมเข

เมื่อวิธีการเดิมใช้ไม่ได้ผล นางจึงลบภาพสตรีบอบบางผู้น่าสงสารทิ้งไปจนหมดสิ้น นางตัดสินใจเปลี่ยนแผน ในเมื่อเขาไม่ชอบสตรีที่เอาแต่พะเน้าพะนอเอาใจ นางก็จะไม่ยั่วสวาท ไม่ทำตัวอ่อนแอให้เขาเหยียบย่ำอีกต่อไปในขณะเดียวกัน ณ ห้องหนังสือใหญ่ของจวนแม่ทัพ เซียวจิ้งเฉินกำลังนั่งตรวจดูรายงานการฝึกทหารด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในหัวกลับมีภาพของสตรีหน้าซีดเผือดผู้หนึ่งแวบเข้ามาในห้วงความคิด ชายหนุ่มวางพู่กันลง ก่อนจะปรายตามองพ่อบ้านหวังที่ยืนค้อมกายอยู่หน้าโต๊ะ“ฮูหยินของพวกเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง อาการป่วยไข้หายดีแล้วหรือยัง” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่แฝงความนัยบางอย่างเอาไว้“เรียนท่านแม่ทัพ ร่างกายของฮูหยินฟื้นฟูเป็นปกติแล้วขอรับ ช่วงสองสามวันมานี้ฮูหยินเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนอันหนิงมิได้ออกไปที่ใด และมิได้สั่งให้โรงครัวต้มยาแก้ปวดแล้วขอรับ” พ่อบ้านหวังรายงานตามความเป็นจริงเซียวจิ้งเฉินกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์ดุจจิ้งจอก‘หายดีแล้วสินะ เช่นนั้นก็คงมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือที่จะคิดหาแผนการพิสดารมาเล่นตุกติกกับข้าอีกกระมัง’

ท่ามกลางความตื่นตระหนกและเสียงร้องโหยหวนของจ้าวมามาที่ถูกลากตัวออกไป ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นเลยว่า บริเวณเงามืดหลังฉากกั้นไม้แกะสลักตรงมุมโถง ร่างสูงใหญ่ของเซียวจิ้งเฉินกำลังยืนกอดอกนิ่งเงียบ แฝงกายกลืนไปกับความมืดมิดเขามาถึงตั้งแต่ตอนที่นางเริ่มโยนสมุดบัญชีลงบนโต๊ะแล้วเซียวจิ้งเฉินทอดสายตามองแผ่นหลังบอบบางที่ตั้งตรงตระหง่านของภรรยา นัยน์ตาดำขลับที่เคยฉายแววเย็นชาและดูแคลน บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจและประกายแห่งความชื่นชมที่ลุกโชนขึ้นมาอย่างเงียบงันในส่วนลึกของหัวใจ‘บัญชีซับซ้อนที่หลงจู๊มากประสบการณ์ยังต้องใช้เวลาตรวจสอบเป็นเดือน นางกลับใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็มองทะลุถึงกลโกง ซ้ำยังรู้จักลงพื้นที่สืบหาหลักฐานมามัดตัวคนผิดจนดิ้นไม่หลุด’ ชายหนุ่มรำพึงในใจ ริมฝีปากหยักลึกค่อยๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง‘วาทศิลป์ในการข่มขู่คนก็ยอดเยี่ยมเฉียบขาด ไม่วู่วาม ไม่โวยวายไร้เหตุผล แต่ใช้หลักฐานโจมตีจนศัตรูพ่ายแพ้ราบคาบ สตรีในห้องหอที่วันๆ สนใจแต่เรื่องจับผู้ชายเช่นนาง ไปเรียนรู้วิธีการปกครองคนและการทำบัญชีที่ล้ำลึกถึงเพียงนี้มาจากที่ใดกัน’เซียวจิ้งเฉินหัวเราะในลำคอเบาๆ ความหวา