All Chapters of ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ: Chapter 1 - Chapter 10

ห้องเก็บของ ในเรือนหลังเก่าที่ห่างไกลผู้คนของหอจุ้ยฟาง“ฮือ ช่วยข้าที ผู้ใดก็ได้ ช่วยข้า ข้ายังไม่อยากตาย”เสียงของไป๋เหมยค่อยๆ แผ่วเบาลงจนกลายเป็นเพียงเสียงสะอื้น นางทุบประตูจนกระดูกข้อนิ้วแตกยับ เลือดสีสดอาบย้อมบานประตูเหล็กจนเป็นรอยฝ่ามือแดงฉาน แต่ในสถานที่ที่ถูกปิดตาย ซ้ำยังถูกลืมเลือนด้วยแผนการอันแยบยลและเงินตราของลี่ถิง ต่อให้นางตะโกนจนคอแตก หรือร้องไห้จนสายเลือดหลั่งริน ก็ไม่มีวันส่งไปถึงหูของผู้ใดโชคชะตาของนางถูกปิดตายไว้โดยไม่มีใครรับรู้ นางถูกทิ้งให้รอคอยความตายอย่างโดดเดี่ยว ท่ามกลางความหวังที่ดับวูบลงทีละน้อยความเจ็บปวดทางกายว่าแสนสาหัสแล้ว แต่ความหวาดกลัวและความโดดเดี่ยวในความมืดมิดกลับทรมานยิ่งกว่า สติสัมปชัญญะของนางเริ่มเลือนราง ภาพหลอนเริ่มปรากฏขึ้นทีละน้อยและในห้วงเวลาที่ลมหายใจเริ่มรวยริน ใกล้จะสิ้นสุดความทรมาน ภาพวันคืนเก่าๆ ที่เคยแสนสุขกลับผุดพรายขึ้นมาในห้วงความคิด ราวกับแสงหิ่งห้อยดวงสุดท้ายในคืนเดือนดับเดิมที นางมิใช่เด็กกำพร้าที่เกิดมาเพื่อเป็นนางคณิกา นางคือบุตรสาวเพียงคนเดียวของครอบครัวที่อบอุ่น บิดาของนางเป็นบัณฑิตหนุ่มรูปงาม แต่ยากจน ส่วนมารดาคือคุณหนูจ

ตลอดการเดินทางรอนแรมร่วมเดือนจากเมืองหลวงมุ่งหน้าสู่แดนเหนืออันหนาวเหน็บ หวังอวี้หลานต้องทนอุดอู้ซ่อนตัวอยู่ในรถม้าคันใหญ่ที่บุด้วยนวมหนา เพื่อต้านทานพายุหิมะและสภาพอากาศอันเลวร้ายเมื่อขบวนเดินทางมาถึงโรงเตี๊ยมจุดพักม้า หน้าเมืองเป่ยยวน มามาก็ออกคำสั่งเด็ดขาด บังคับให้เจ้าของร่างที่มีสภาพเกือบไร้วิญญาณสวมชุดมงคลสีแดงสด คลุมหน้าด้วยผ้าแดง และสับเปลี่ยนพาหนะ ย้ายนางลงจากรถม้าที่แสนอบอุ่น มาทนนั่งหนาวเหน็บอยู่บน ‘เกี้ยวเจ้าสาวแปดคนหาม’ เพื่อแห่แหนเข้าเมืองอย่างเอิกเกริก หวังสร้างภาพลักษณ์อันงดงามสมเกียรติของจวนเสนาบดีหวัง ไม่ให้ผู้ใดครหาได้อันที่จริง ธรรมเนียมการรับเจ้าสาวควรจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในเมืองหลวง แต่สถานการณ์ที่เมืองเป่ยยวนแห่งชายแดนเหนือเวลานี้ตึงเครียดนัก ข้าศึกชนเผ่าเร่ร่อนจ้องจะบุกประชิดกำแพงเมืองได้ทุกเมื่อ ท่านแม่ทัพเซียวจิ้งเฉินผู้เป็นเจ้าบ่าว จึงไม่อาจละทิ้งกองทัพเพื่อเดินทางไปรับเจ้าสาวอย่างหวังอวี้หลานด้วยตนเองได้ ฮ่องเต้จึงอาศัยข้ออ้างว่ากิจของแผ่นดินสำคัญเหนือเรื่องส่วนตัว มีรับสั่งเด็ดขาดให้ขบวนเจ้าสาวของจวนเสนาบดี ต้องเป็นฝ่ายเดินทางไกลมาประกอบพิธีมงคลถึงจวนแม่ทั

เมื่อหวังอวี้หลานกวาดสายตาไล่เรียงลงมา แม้สภาพร่างกายจะดูอิดโรยไร้เรี่ยวแรง แต่ความหลวมโพรกของชุดเจ้าสาว ก็ไม่อาจซ่อนเร้นทรวดทรงสะคราญของดรุณีวัยแตกเนื้อสาวไว้ได้มิดชิด ส่วนเว้าส่วนโค้งที่เริ่มผลิบานตามวัยยังคงเด่นชัด อกอิ่มหยัดชูเย้ายวน เอวคอดกิ่วบอบบางราวกับกิ่งหลิวที่พร้อมจะลู่ตามลม สะท้อนให้เห็นว่าเรือนร่างนี้มีต้นทุนความงามที่สมบูรณ์แบบเพียงใดหากนางได้รับการประคบประหงมและบำรุงดูแลอย่างดีเยี่ยงบุตรีสายตรงของตระกูลใหญ่ทั่วไป นางย่อมเป็นยอดกุลสตรีที่งดงามสะพรั่งจนบุรุษ ทั่วหล้าต้องแย่งชิง แต่สภาพที่ซูบซีดขาดสารอาหารราวกับดอกไม้ที่ใกล้จะเหี่ยวเฉานี้ กลับเป็นหลักฐานชั้นดีที่ตอกย้ำว่า ตลอดเวลาที่อยู่ในจวนเสนาบดี เจ้าของร่างเดิมคงถูกทอดทิ้ง และไม่เคยได้รับการดูแลเอาใจใส่ในฐานะสายเลือดคนหนึ่งเลยแม้แต่น้อย “สวรรค์ รูปร่างหน้าตาเช่นนี้ หากได้รับการบำรุงอย่างถูกต้อง จะต้องงดงามกว่าข้าในอดีตชาติเสียอีก” นางพึมพำกับตัวเอง มุมปากเหยียดยิ้มร้ายกาจที่ขัดกับใบหน้าอ่อนหวานอย่างสิ้นเชิง“คุณหนูพูดว่าอันใดนะเจ้าคะ” ชุนเถาเช็ดน้ำตาพลางถามหวังอวี้หลานหันกลับมาหาสาวใช้คนสนิท ดวงตาที่เคยสั่นระริกด้วย

ความเงียบสงบเข้าปกคลุมเรือนอันหนิง พร้อมกับความหนาวเหน็บ ที่ทวีคูณ หวังอวี้หลานล้มตัวลงนอนบนเตียงมงคลที่เย็นเยียบ ผ้าห่มไหมเนื้อหนาที่ชุนเถาเพิ่งนำมาห่มให้ ไม่ได้รับรู้ถึงความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย แต่หัวใจของนางกลับร้อนรุ่มด้วยไฟแห่งความทะเยอทะยานและแผนการที่กำลังก่อตัวขึ้น ภาพของแม่ทัพเซียวจิ้งเฉินผู้เย่อหยิ่งที่ทิ้งนางไว้ในคืนเข้าหอผุดขึ้นมาในหัวนางจำเขาได้อย่างชัดเจน!!!ในชาติที่แล้ว เขาคือชายที่มองนางเป็นเพียงเศษฝุ่นไร้ค่า แต่เขาหารู้ไม่ว่า ฮูหยินที่เขาเพิ่งสะบัดแขนเสื้อหมางเมินอย่างไม่ไยดีผู้นี้ แท้จริงแล้วก็คือสตรีหอคณิกาเพียงผู้เดียวที่บุรุษผู้สูงส่งเช่นเขาเคยทอดกายร่วมเตียงด้วย!! ย้อนไปในชาติที่แล้ว หอจุ้ยฟาง เมืองหลวงท่ามกลางความเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวง หอจุ้ยฟาง ยืนหยัดตระหง่านในฐานะหอคณิกาอันดับหนึ่งที่เลื่องชื่อที่สุด สถานที่แห่งนี้มิใช่ซ่องนางโลมชั้นต่ำที่เต็มไปด้วยคาวโลกีย์ แต่เป็นดั่งวิมานจำลองที่รวบรวม     หญิงงามผู้เพียบพร้อมไปด้วยสติปัญญาและศิลปะวิทยาการในบรรดา

เมื่อเทยาผสมลงในป้านสุราจนหมดสิ้น คุณหนูจ้าวก็ปรับสีหน้าให้ดูอ่อนหวานเรียบร้อย นางถือถาดสุราเงินก้าวเดินออกจากหลังฉากกั้น เยื้องย่างตรงไปยังโต๊ะของแม่ทัพแดนเหนือด้วยท่วงท่าที่ได้รับการอบรมมาอย่างดีเลิศ กลิ่นอายของคุณหนูในห้องหอที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง ช่างแตกต่างจากกลิ่นเย้ายวนของคณิกาเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง“ท่านแม่ทัพเซียว” เสียงเล็กๆ เอ่ยเรียกพร้อมกับย่อกายลงคารวะอย่างงดงาม“งานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ บิดาของข้าตั้งใจจัดขึ้นเพื่อต้อนรับท่านโดยเฉพาะ หากมีสิ่งใดขาดตกบกพร่อง ข้าในฐานะบุตรีของเจ้าภาพ ต้องขออภัยแทนบิดาด้วยเจ้าค่ะ”เซียวจิ้งเฉินละสายตาจากลานแสดงหันมามองสตรีที่ยืนอยู่ด้านข้างเขาจำได้ว่า นางคือบุตรีของจ้าวสือเหลียง ขุนนางเฒ่าที่เพิ่งส่งคณิกามาล่อลวงเขา แม้ในใจจะระแวดระวัง แต่ใบหน้าที่แสร้งทำเป็นใสซื่อและฐานะลูกสาวเจ้าภาพของนาง ก็ทำให้เขาไม่อาจแสดงท่าทีหมางเมินได้อย่างโจ่งแจ้งเช่นเดียวกับที่ทำกับไป๋เหมย“คุณหนูจ้าวเกรงใจไปแล้ว งานเลี้ยงจัดได้สมเกียรติยิ่งนัก ข้ามิมีสิ่งใดขัดข้อง” เขาเอ่ยตอบตามมารยาท“ได้ยินท่านแม่ทัพกล่าวเช่นนี้ ข้าก็เบาใจเจ้าค่ะ” น