All Chapters of ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 91 - Chapter 100

ตอนที่ 30ไม่นานหลังจากกลับมาจากเคารพบรรพชน อู่เหมยหลินก็ท้อง ซึ่งสามีของเธอก็ดูแลเธออย่างดี แถมรอบนี้ยังท้องพร้อมกับเพื่อนสนิท ทำให้ทั้งสองไปเข้าคอสสำหรับคนเป็นแม่ด้วยกันเหนื่อยหนุ่ม ๆ ทั้งสองคอยติดตาม“พวกเรามาตกอยู่หลุมเดียวกันได้ไงวะคิน” อาคิราหัวเราะให้กับคำของปักษ์เพื่อนของเขา “ก็ดันไปหลงคนปากเสียงเอง ช่วยไม่ได้ ““ทำเป็นว่าคนอื่น มึงก็เหมือนกัน”“ไม่เหมือนโวย หมวยเล็กไม่ได้ปากเสียสักหน่อย” ปักษ์หัวเราะฝืน ๆ “อยากจะเอาคำที่มึงเคยพูดเมื่อสักห้าปีก่อนมาย้อนให้ฟังนัก ดูสิจะแก้ตัวอย่างไง”“ไม่แก่ตัวสำหรับฉันหมวยเล็กคนนี้ กับหมวยเล็กคนก่อน ฉันรู้สึกได้พวกเขาไม่เหมือนกันเลย” คินหยุดไปชั่วครู่ก่อนจะพูดออกมา “หมวยเล็กคนก่อนชอบอะไร ไม่ชอบอะไรฉันก็พอจะรู้บ้าง แต่กับคนนี้ เธอชอบต่างออกไป”“พูดอย่างกับไม่ใช่คนเดียวกัน” คินยิ้ม ไม่ว่าใครจะเชื่อเขาหรือไม่เชื่อ แต่เขาคิดอยู่อย่างหนึ่ง บางทีหมวยเล็กตรงหน้าอาจจะไม่ใช่วนิดาคนก่อนจริง ๆ ก็ได้ การเผชิญหน้ากับปัญหา และการใช้ชีวิตมันต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไงเขาชอบคนนี้ และหากวันหนึ่งคนเก่ากลับมา ก็คงจะต้องถกกันตรง ๆ นั่นแหละ แต

ตอนพิเศษ 2ถึงทุกอย่างจะดี แต่คินก็ยังรู้สึกค้างคาในใจ เขาถึงกับเอาเรื่องที่ฝันไปเล่าให้เพื่อน ๆ ฟัง ซึ่งแต่ละคนก็พูดเป็นเสียงเดียว“มึงกังวลเกินไป เพราะมึงชอบหมวยเล็กแบบนี้ เลยกลัวว่าเจ๊หมวยขาโหดจะกลับมา” “นั่นก็ใช่แต่หมวยเล็กแบบนี้ก็น่ารักจริง ๆ”“เมียกู”“กูรู้น่า เห็นกูเลวขนาดนั้นเลยเหรอ”“ใครจะรู้ มึงอ่ะตัวดีที่สุดเลยไอ้เจมส์ ไม่ลงหลักปักฐาน”“ปักทุกวันอยู่นะ แต่คนละฐาน”“เลวจริง ๆ ยังมีหน้ามาพูด” เจมส์ลอยหน้าลอยหน้าไม่สะทกสะท้าน ส่วนคินก็ยังคงคิดมาก จนคนที่คิดได้เบ็ดเสร็จกว่าเพื่อนพูดขึ้น“ไอ้คินมึงพูดกับหมวยเล็กไปแล้ว และเธอไม่ได้ติดใจอะไรทั้งยังพูดชัดเจนไม่ต่างกัน ก็เลิกคิดได้แล้ว เดี๋ยวจะกลายเป็นคิดมากไม่เป็นเรื่อง สุดท้ายก็ได้อยู่ด้วยกันแล้ว อะไรที่เคยพลาดก็ต้องปล่อยไป แต่ถ้ารู้สึกไม่ดีก็ชดเชย นั่นเป็นเรื่องที่ทำได้อย่าไปคิดถึงเรื่องเก่า ๆ”“อย่าไปฟังมันมาก ถึงแม้คำมันจะหล่อ แต่ก่อนที่มันจะคบกับณีมันหนักกว่ามึงอีก คนเคยปะทะกันอ่ะนะ จู่ ๆ เพิ่งคิดได้ว่าที่อยากปะทะคือร่างกายไม่ใช่ปากคราวนี้ก็วุ่นเลย”“ของไอ้ปักษ์มันชัดเจนเพราะณีคือคนเดิมไง แต่หมวยเล็ก”“จะคนไหนก็เมียมึงทั้งนั

เสียงคลื่นซัดเข้าฝั่งเบา ๆ ในตอนเช้า วันนี้เป็นวันที่สองแล้วที่คินหมวยเล็กและครอบครัวมาเที่ยวกัน จู่ ๆ ทริปกะทันหันก็ทำให้ทุกคนต้องเลื่อนทุกอย่างเพื่อมาใช้ชีวิตแบบไร้เวลาไร้เรื่องวุ่นวายด้วยกันหนึ่งอาทิตย์ อู่เหมยหลินนั่งอยู่ที่ชายหาด คินอยู่ข้าง ๆ เธอและบนตักของเขาก็มีตี๋เล็กที่เพิ่งขึ้นจากการเล่นน้ำตอนเช้ามานอนแผ่อยู่“อยากแลกทุกอย่างกับการใช้เวลาแบบช่วงอาทิตย์นี้” คินพูดเบา ๆ มือหนึ่งลูบหัวลูก อีกมือจับมือของหญิงสาวที่เป็นคนรักลูบเบา ๆ อู่เหมยหลินพิงไปที่ไหล่ของชายหนุ่ม มองพี่ชายของตัวเองจับตี้ติตัวน้อยชูเหนือหัว เสียงเด็กขวบกว่า ๆ หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างมีความสุข“ฉันก็เหมือนกัน” อู่เหมยหลินพูดกอดแขนของชายหนุ่มเอาไว้ “ว่าแต่ดูตี๋เล็กสิ เมื่อครู่ยังวิ่งไล่จับคลื่น ตอนนี้มานอนแล้ว” “ต้องไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดไหมคะ เดี๋ยวจะไม่สบาย” หญิงสาวกำลังจะลุกแต่ก็มีมือเรียวที่มีริ้วรอยจับที่ไหล่ของเธอ“พวกลูกพักกันไปเถอะ เดี๋ยวแม่พาตี๋เล็กไปเปลี่ยนชุดแล้วนอนกลางวันเอง”“ขอบคุณค่ะ”“ขอบคุณครับ”“ถ้าอยากขอบคุณแม่จริง ๆ ก็ขอหลานสาวสักคน”“แม่คะ”“อายเหรอลูกแม่ หมวยเล็กเราลูกสองแล้ว ไม่ต้องอายแล้ว

บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของนางร้าย 2เสี่ยวถังสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดความตื่นตระหนกที่กำลังกัดกินหัวใจ ก่อนเงยหน้ามองสาวใช้ทั้งสองอีกครั้งแม้ภายนอกนางจะพยายามรักษาสีหน้าให้สงบนิ่ง ทว่าในใจกลับปั่นป่วนราวคลื่นยักษ์ซัดโหมนางฝืนยิ้มบาง ๆ ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“วันนี้… วันที่เท่าใดแล้ว”สาวใช้ทั้งสองมองหน้ากันคล้ายไม่เข้าใจว่าเหตุใดผู้เป็นนายจึงถามเรื่องง่ายดายเช่นนี้ แต่ก็รีบค้อมศีรษะตอบอย่างนอบน้อม“เรียนนายหญิง วันนี้เป็นวันที่สิบห้าของเดือนสามเจ้าค่ะ”เพียงได้ยินประโยคนั้น หัวใจของเสี่ยวถังก็ร่วงวูบเดือนสาม…นี่คือช่วงเริ่มต้นของเนื้อเรื่องนางรีบถามต่อโดยแทบไม่ทันคิด“แล้ว… ข้าชื่ออะไร”ทันทีที่คำถามหลุดออกไป สีหน้าของสาวใช้ทั้งสองก็ซีดเผือดในบัดดลหญิงผู้ยืนอยู่ด้านหน้าถึงกับคุกเข่าลงเสียงดัง“นายหญิง! ท่านอย่าทำให้บ่าวตกใจเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ”“ท่านคือฮูหยินเอกแห่งจวนเจ้าเมือง… ซวีหยวนหยาน”ครืนราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางศีรษะซวีหยวนหยาน…ชื่อที่นางคุ้นเคยเสียยิ่งกว่าชื่อตัวเองสตรีผู้ถูกนักอ่านทั่วทั้งเว็บตราหน้าว่าเป็นนางร้ายอันดับหนึ่งภรรยาที่หลิวจ้านเฉินรังเกียจและ

บทที่ 2 ซวีหยวนหยานในนิยายเป็นคนแบบไหน 1หลังจากสาวใช้ทั้งสามค่อย ๆ ถอยออกจากห้องและปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา ภายในเรือนก็กลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้งเสียงลมยามสายพัดผ่านกระดิ่งลมที่แขวนอยู่ใต้ชายคา เกิดเป็นเสียงกังวานแผ่วเบา คล้ายกำลังย้ำเตือนว่านางไม่ได้ฝันไปลินเสี่ยวถังค่อย ๆ เอนกายพิงหัวเตียง ก่อนหลับตาลงช้า ๆหัวใจที่ก่อนหน้านี้เต้นรัวเพราะความตกใจ เริ่มสงบลงทีละน้อยเวลานี้ สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่การร้องไห้ ไม่ใช่การตกใจที่ตนเองทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายเรื่องหนึ่งต่อให้ตกใจเพียงใด ความจริงก็ไม่เปลี่ยนนางกลับไปไม่ได้อย่างน้อย…ก็ยังไม่รู้ว่าจะกลับไปได้อย่างไรเพราะฉะนั้น สิ่งที่ควรทำที่สุดในตอนนี้ คือการรวบรวมสติและทบทวนเนื้อเรื่องทั้งหมดให้ได้มากที่สุดเพราะความทรงจำเหล่านั้น…อาจเป็นสิ่งเดียวที่จะช่วยให้มีชีวิตรอดในโลกแห่งนี้ลินเสี่ยวถังค่อย ๆ สูดลมหายใจเข้าลึกจากนั้นก็เริ่มไล่เรียงเหตุการณ์ทั้งหมดของนิยายทีละตอนอย่างช้า ๆนิยายเรื่องนี้เป็นนิยายรักจีนโบราณที่ได้รับความนิยมอย่างมากในโลกเดิมนางเคยอ่านรวดเดียวจนจบภายในเวลาเพียงสองวันตอนนั้นอ่านไปก็บ่นไปด่าพระเอกอยู่แทบทุกตอนด