All Chapters of ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 111 - Chapter 120

บทที่ 7 เมื่อข้าหยุดไล่ตาม… เขากลับเป็นฝ่ายเดินเข้ามาเอง 2ข่าวลือภายในจวนหลิวยังคงแพร่สะพัดไปทุกทิศทางแต่ผู้เป็นต้นเหตุอย่างซวีหวยนหยานกลับไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อยหลายวันมานี้ ชีวิตของนางดำเนินไปอย่างเรียบง่ายกว่าที่เคยยามเช้าอ่านบัญชียามสายตรวจรายรับรายจ่ายของเรือนยามบ่ายศึกษาสมุดเก่าเกี่ยวกับการจัดการทรัพย์สินของจวนส่วนเวลาว่าง นางมักแวะไปสนทนากับจวีหม่าม้าเป็นครั้งคราว ภายนอกดูราวกับเป็นฮูหยินที่ใช้ชีวิตสงบไร้ความทะเยอทะยานแต่ความจริงแล้ว…ทุกวันของเสี่ยวถังเต็มไปด้วยการเตรียมตัวนางกำลังสร้างทางหนีของตนเองทีละก้าวยิ่งเงียบมากเท่าไร ก็ยิ่งปลอดภัยมากเท่านั้นกระทั่งเย็นวันหนึ่งแสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดลอดผ่านหน้าต่างไม้เข้ามาภายในเรือนลำแสงสีทองทอดยาวลงบนโต๊ะทำงาน เบื้องหน้าของเสี่ยวถังคือสมุดบัญชีหลายเล่มที่ถูกเปิดเรียงไว้ลูกคิดไม้ถูกวางอยู่ด้านข้างพู่กันในมือของนางค่อย ๆ ขีดตัวเลขลงบนกระดาษอย่างเป็นระเบียบแม้จะไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องการทำบัญชีมาก่อน แต่ด้วยความรู้จากโลกเดิม บวกกับการศึกษาสมุดบัญชีของเรือนตลอดหลายวันนางก็เริ่มมองเห็นระบบการใช้จ่ายของจวนมากขึ้นบางรายการสิ้นเปล

บทที่ 8 บุรุษผู้มิได้เป็นเพียงพ่อค้าผ้าไหม 1ทุกต้นเดือน ฮูหยินจวนเจ้าเมืองสามารถออกจากจวนไปเลือกซื้อของใช้ในตลาดได้หนึ่งครั้งกฎนี้เป็นธรรมเนียมเก่าของจวนหลิว มิใช่เพราะเจ้าเมืองใจกว้างเป็นพิเศษ และมิใช่เพราะสตรีในจวนมีอิสระมากนักแต่เพราะจวนใหญ่เช่นนี้ ย่อมต้องมีของใช้มากมายต้องจัดหาอยู่เสมอ ทั้งผ้าแพร เครื่องหอม ยาบำรุง เครื่องเขียน เครื่องประดับ ตลอดจนของใช้ในเรือนต่าง ๆฮูหยินเอกมีหน้าที่ดูแลเรื่องเหล่านี้ตามตำแหน่งแม้หลิวจ้านเฉินไม่รักซวีหยวนหยาน แต่ตราบใดที่นางยังอยู่ในฐานะฮูหยินเอก สิทธิ์บางอย่างก็ยังคงอยู่เสี่ยวถังย่อมไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้สูญเปล่า หลังจากวางแผนมาหลายวัน ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงเช้าตรู่ นางตื่นขึ้นมาแต่งกายด้วยอาภรณ์สีฟ้าอ่อนเรียบง่าย เนื้อผ้าไม่หรูหราเกินไป แต่ตัดเย็บประณีต มวยผมปักเพียงปิ่นหยกขาวหนึ่งชิ้น เครื่องประดับอื่นลดลงจนเหลือเท่าที่จำเป็นหากเป็นซวีหยวนหยานคนเดิม ยามออกจากจวนย่อมต้องแต่งกายให้โดดเด่นที่สุดเสื้อผ้าต้องงดงามเครื่องประดับต้องสะดุดตาให้ผู้คนทั้งตลาดรู้ว่านางคือฮูหยินจวนเจ้าเมือง แต่เสี่ยวถังไม่ต้องการสิ่งนั้นยิ่งโดดเด่นมากเท่าใดก็ยิ่ง

บทที่ 8 บุรุษผู้มิได้เป็นเพียงพ่อค้าผ้าไหม 3ภายในร้านผ้าไหมกลับคืนสู่บรรยากาศปกติอีกครั้งเสี่ยวหลันกับอาเยว่ช่วยกันรับผ้าไหมที่เสี่ยวถังเลือกไว้ พลางสนทนากับลูกจ้างของร้านเรื่องราคาและกำหนดการจัดส่งตามธรรมเนียมของจวนเจ้าเมืองเสียงพูดคุยดำเนินไปอย่างราบรื่นราวกับเมื่อครู่ไม่เคยมีบทสนทนาแปลกประหลาดเกิดขึ้นเสี่ยวถังทอดสายตามองผ้าไหมพับสุดท้ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ“เอาเพียงเท่านี้ก็พอ”ลูกจ้างรีบรับคำ “ขอรับ ฮูหยิน”เสี่ยวหลันหยิบถุงเงินส่งให้ตามราคาที่ตกลงไว้ ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติจนไม่มีผู้ใดนึกสงสัย แต่ผู้ที่ยืนอยู่หลังโต๊ะอย่างเฉินยวี่กลับรู้ดีว่า…สตรีตรงหน้าไม่ได้เดินเข้าร้านของเขาเพียงเพื่อซื้อผ้าไหมนางตั้งใจมาหาเขา และสิ่งที่นางกล่าวเมื่อครู่…ไม่ใช่คำพูดหลุดปากอย่างแน่นอนเสี่ยวถังหันกลับมามองเฉินยวี่อีกครั้ง ครานี้รอยยิ้มบนใบหน้าของนางอ่อนโยนกว่าก่อนเล็กน้อยไม่มีความกดดัน ไม่มีการซักถาม ราวกับเรื่อง บัญชีบางเล่ม ได้จบลงไปแล้วนางกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หากวันใดท่านอยากสนทนาเรื่องการค้า…” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย คล้ายเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายปฏิเสธ ก่อนกล่าวต่

บทที่ 9 ข้าขายความลับ… เขาขายอิสรภาพ 3 ภายในห้องรับรองกลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้งเปลวไฟในเตาอั้งโล่ลุกไหวแผ่วเบา ส่งเสียงไม้แตกดังเป็นระยะ ขณะที่ไอร้อนจากกาน้ำชาลอยขึ้นเป็นสายบาง ๆ ก่อนเลือนหายไปในอากาศไม่มีผู้ใดเร่งรัดไม่มีผู้ใดกล่าวคำใดต่อเพราะทั้งเสี่ยวถังและเฉินยวี่ต่างรู้ดีว่า…ประโยคถัดจากนี้จะเป็นตัวกำหนดว่าการพบกันครั้งนี้จะจบลงด้วยการเป็นศัตรู คนแปลกหน้า หรือพันธมิตรเฉินยวี่ทอดสายตามองสตรีตรงหน้าอย่างเงียบงันตั้งแต่นางก้าวเข้ามาในห้องนี้ เขาพบความประหลาดใจหลายครั้งฮูหยินจวนเจ้าเมืองไม่เพียงรู้เรื่องการสืบสวนของเขานางยังรู้ว่ามีบัญชีลับอยู่ในจวนหลิวและที่สำคัญ…นางรู้จักการต่อรองคนที่รู้จักต่อรอง ย่อมไม่ยอมเปิดเผยทุกอย่างก่อนจะได้สิ่งตอบแทนนั่นทำให้เฉินยวี่มั่นใจว่า ซวีหยวนหยานยังมีไพ่ในมืออีกหลายใบเขาจึงรอฟังอย่างเงียบ ๆเสี่ยวถังค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สีหน้าสงบนิ่งเช่นเดิม ไม่มีความโลภ ไม่มีความตื่นเต้น นางเพียงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ประการแรก” นางหยุดเพียงเล็กน้อย “เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลง…ข้าต้องการเอกสารหย่าขาดที่ชอบด้วยกฎหมาย”คำกล่าวนั้นทำให้เฉินยวี่เลิกคิ้วขึ

บทที่ 10 วันที่นางเอกปรากฏตัว 1ต้นฤดูร้อนมาถึงเร็วกว่าที่เสี่ยวถังคาดไว้เพียงพริบตาเดียว ความเย็นเยียบของปลายวสันต์ก็ถูกแทนที่ด้วยสายลมอุ่นของฤดูใหม่ ต้นหลิวสองข้างทางผลิใบเขียวสดแน่นขนัด กิ่งอ่อนทอดตัวไหวเอนตามแรงลมอย่างอ่อนช้อย ดอกไม้ในสวนของจวนเจ้าเมืองต่างเบ่งบานพร้อมกัน ราวกับกำลังประกาศว่าฤดูกาลแห่งความมีชีวิตชีวาได้มาถึงแล้วภายในจวนหลิวเองก็เปลี่ยนบรรยากาศไปไม่น้อยเหล่าบ่าวรับใช้เริ่มเปลี่ยนม่านหนาหนักของฤดูหนาวเป็นม่านแพรโปร่งสีอ่อน เครื่องเรือนบางส่วนถูกย้ายออกเพื่อเปิดรับสายลมมากขึ้น กระถางดอกไม้ใหม่ถูกนำมาตั้งประดับตามทางเดินและศาลาริมสระ ทุกมุมของจวนดูสดใสกว่าหลายเดือนก่อนทว่าภายใต้ความงดงามเหล่านั้น…เสี่ยวถังกลับรู้สึกว่าบรรยากาศกำลังตึงเครียดขึ้นทีละน้อยเพราะนางรู้ดีฤดูร้อนปีนี้…ไม่ใช่เพียงฤดูกาลที่เปลี่ยนไปหากยังเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดในนิยายอีกด้วยหลังจากผ่านมาหลายเดือน นางแทบไม่ได้เข้าไปพัวพันกับหลิวจ้านเฉินอีกเลยชีวิตในแต่ละวันวนเวียนอยู่กับการตรวจบัญชี การวางแผนเรื่องร้านค้าในอนาคต การพูดคุยกับจวีหม่าม้า และการแลกเปลี่ยนข้อมูลกับเฉินยวี่เป็นระ