All Chapters of ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 111 - Chapter 120

บทที่ 5 คนแรกที่ช่วยข้าได้ 2“คนที่ถูกทอดทิ้งนานเกินไป มักเลือกทำร้ายผู้อื่นก่อนจะยอมรับว่าตนเองไม่มีผู้ใดต้องการ”ประโยคเดียวเท่านั้น แต่เสี่ยวถังจำได้ จำได้แม่นยำกว่าฉากหวานของพระเอกนางเอกเสียอีกเพราะประโยคนั้นแปลกมากมันไม่เหมือนคำตำหนิ ไม่เหมือนความเห็นใจธรรมดา แต่เหมือนคนพูดเข้าใจความเจ็บปวดนั้นอย่างลึกซึ้งภายหลังเมื่ออ่านย้อนอีกครั้ง เสี่ยวถังจึงพบรายละเอียดที่ผู้เขียนซ่อนไว้อย่างแนบเนียนจวีหม่าม้าไม่ใช่แม่นมธรรมดานางเคยเป็นสตรีที่หลิวจ้านเฉินให้ความใกล้ชิดในช่วงวัยเด็กสถานะของนางคือแม่นม คือคนสอนบทเรียนชายหญิงให้หลิวจ้านเฉินแม้จะไม่ถึงขั้นเป็นอุ่นเตียงให้แต่ก็เคยได้รับความโปรดปรานจนผู้คนทั้งจวนต่างอิจฉา ในช่วงเวลาหนึ่ง นางเคยอยู่ใกล้ชิดหลิวจ้านเฉินมากกว่าผู้ใดเคยเป็นคนที่เขายอมฟังเคยเป็นคนที่มีสิทธิ์ก้าวเข้าเรือนหนังสือโดยไม่ต้องแจ้งล่วงหน้าเคยเป็นสตรีที่บ่าวไพร่ในจวนต้องยิ้มประจบทว่าเมื่อเวลาผ่านไปหลิวจ้านเฉินกลับยิ่งเย็นชามากขึ้นทุกปี ความโปรดปรานในวันวานค่อย ๆ เลือนหายจากที่เคยถูกเรียกไปพบ ก็กลายเป็นไม่มีคำสั่งใดส่งมาอีก จากที่เคยมีคนรับใช้มากมายล้อมหน้าล้อมหลั

บทที่ 5 คนแรกที่ช่วยข้าได้ 4เรือนหลังเล็กกลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้งแสงอาทิตย์ยามสายส่องลอดผ่านช่องว่างระหว่างต้นไผ่ ทอดเงาเป็นลวดลายอยู่บนพื้นดินเบื้องหน้าลมอ่อนพัดผ่านชายคาเสียงใบไผ่เสียดสีกันดังแผ่วเบา ราวกับธรรมชาติกำลังเฝ้ารอฟังคำตอบของสตรีทั้งสองจวีหม่าม้ายังคงยืนอยู่ที่เดิมสายตาของนางจับจ้องเสี่ยวถังไม่กะพริบสตรีตรงหน้าทำให้นางรู้สึกประหลาดใจครั้งแล้วครั้งเล่าตั้งแต่ก้าวแรกที่มาถึงน้ำเสียงที่ใช้ถ้อยคำที่เลือกรวมไปถึงแววตาคู่นั้น ไม่มีสิ่งใดเหมือนซวีหยวนหยานที่นางเคยรู้จักเลยเมื่อก่อน ฮูหยินผู้นี้มักใช้อารมณ์นำเหตุผล ต่อให้กล่าววาจาสุภาพเพียงใด สุดท้ายก็มักจบลงด้วยการใช้อำนาจแต่วันนี้…ทุกประโยคกลับหนักแน่น สงบนิ่ง และเต็มไปด้วยการวางแผนจวีหม่าม้าใช้ชีวิตอยู่ในจวนเจ้าเมืองมานานกว่ายี่สิบปี นางเคยพบผู้คนมานับไม่ถ้วนทั้งคนซื่อตรงคนเจ้าเล่ห์คนทะเยอทะยานและคนที่สวมหน้ากากเก่งที่สุดเพราะฉะนั้น นางจึงรู้ดีว่า…คำพูดอาจหลอกลวงได้ แต่สายตาโกหกได้ยาก และสายตาของฮูหยินในเวลานี้ ไม่ใช่สายตาของคนที่กำลังแสดงละครหากเป็นสายตาของคนที่กำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดผ่านไปครู่หนึ่งจว

บทที่ 6 ความลับของจวนหลิว 2เสี่ยวถังนั่งนิ่งอยู่ตรงข้ามจวีหม่าม้าภายในเรือนหลังเล็กยังคงอบอุ่นจากเตาอั้งโล่ ทว่าคำพูดเมื่อครู่ของอีกฝ่ายกลับทำให้นางรู้สึกเย็นวาบลึกเข้าไปถึงกระดูกหากอยู่ในมือคนผิด…มันอาจกลายเป็นคมมีดที่ย้อนกลับมาฆ่าทุกคนที่เกี่ยวข้องรวมถึงนางด้วยเสี่ยวถังเคยคิดว่าตนเองได้เปรียบเพราะอ่านนิยายเรื่องนี้จนจบทว่าตอนนี้นางเริ่มตระหนักแล้วว่า ความได้เปรียบนั้นอาจไม่ได้มั่นคงอย่างที่คิดนิยายบอกเพียงเส้นทางหลัก แต่โลกแห่งนี้มีรายละเอียดมากกว่านั้นมีคนมากกว่านั้นมีความลับมากกว่านั้นและบางที…อันตรายที่ไม่เคยถูกเขียนไว้ อาจน่ากลัวกว่าโศกนาฏกรรมที่นางรู้ล่วงหน้าเสียอีกเสี่ยวถังลดสายตามองน้ำชาในถ้วยไอร้อนบางเบาลอยขึ้น ปกคลุมแววตาของนางไว้ชั่วขณะนางไม่อาจแสดงความหวั่นไหวมากเกินไปต่อหน้าจวีหม่าม้า นางต้องสงบ ต้องชัดเจน และต้องทำให้อีกฝ่ายเห็นว่า ตนมีค่าพอจะร่วมมือด้วย เพราะคนที่ถือข้อมูลสำคัญถึงเพียงนี้ ย่อมไม่มีวันมอบมันให้ผู้ใดง่าย ๆนางค่อย ๆ วางถ้วยชาลงเสียงถ้วยแตะโต๊ะดังเบา ๆจากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองหญิงวัยกลางคนตรงหน้า“ท่านรู้หรือไม่”เสี่ยวถังเอ่ยถามอย่างสุขุ

บทที่ 7 เมื่อข้าหยุดไล่ตาม… เขากลับเป็นฝ่ายเดินเข้ามาเอง 1หลายวันผ่านไปจวนหลิวยังคงดำเนินชีวิตไปตามครรลองเดิมยามเช้า บ่าวรับใช้ผลัดเปลี่ยนกันทำความสะอาดลานหิน เสียงไม้กวาดเสียดสีกับพื้นดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ควันจากห้องครัวค่อย ๆ ลอยขึ้นเหนือชายคา พร้อมกลิ่นข้าวสวยและอาหารร้อนที่ถูกจัดเตรียมสำหรับเจ้านายแต่ละเรือนยามสาย พ่อบ้านตรวจงาน ช่างสวนตัดแต่งกิ่งไม้ สาวใช้ถือถาดน้ำชาเดินเข้าออกระหว่างเรือนอย่างเป็นระเบียบเมื่อถึงยามบ่าย เสียงพิณจากเรือนด้านตะวันออกลอยมาตามสายลม บรรยากาศทั้งจวนยังคงสงบ เรียบร้อย และสมฐานะจวนของเจ้าเมืองอย่างน้อย…ก็เป็นความสงบในสายตาของผู้คนภายนอกหากเป็นแขกจากต่างเมืองที่เดินผ่านเข้ามา ย่อมเห็นเพียงจวนอันโอ่อ่า ผู้คนทำงานตามหน้าที่ ทุกอย่างเป็นระเบียบไร้ที่ติแต่สำหรับบ่าวรับใช้ที่อาศัยอยู่ภายในกำแพงแห่งนี้ทุกวันพวกเขารู้ดีว่า…ความสงบกับความเงียบ ไม่ใช่สิ่งเดียวกันบางครั้ง ความเงียบกลับเป็นสัญญาณว่ากำลังมีบางอย่างเปลี่ยนแปลงและช่วงหลายวันที่ผ่านมา…มีเรื่องหนึ่งถูกกล่าวขานกันอย่างเงียบ ๆ จนแทบทุกคนในจวนเริ่มรับรู้ฮูหยินเปลี่ยนไปแล้วตอนแรกไม่มีผู้ใดเ

บทที่ 7 เมื่อข้าหยุดไล่ตาม… เขากลับเป็นฝ่ายเดินเข้ามาเอง 3 ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ความเงียบนั้นไม่ได้อึดอัดเพราะมีผู้ใดโกรธเกรี้ยวแต่เป็นความเงียบที่เกิดจากความไม่คุ้นชินเสี่ยวหลันยืนก้มหน้าอยู่มุมห้องแม้จะพยายามไม่เงยหน้าขึ้นมอง แต่หัวใจกลับเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ตลอดเวลาที่รับใช้ฮูหยินมา นางไม่เคยเห็นภาพเช่นนี้มาก่อนหากเป็นเมื่อก่อน เพียงหลิวจ้านเฉินยอมก้าวเข้ามาในเรือน ซวีหยวนหยานก็พร้อมละทิ้งทุกสิ่งทันทีไม่ว่าจะกำลังปักผ้ากำลังรับประทานอาหารหรือแม้แต่กำลังพักผ่อนนางจะรีบลุกขึ้นต้อนรับอย่างปีติแต่วันนี้…ฮูหยินกลับก้มหน้าตรวจสมุดบัญชีต่อ ราวกับงานตรงหน้ามีความสำคัญไม่แพ้บุรุษผู้เป็นสามีหลิวจ้านเฉินเองก็ไม่ได้จากไปในทันที เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาดำลึกทอดมองสตรีตรงหน้าอย่างเงียบงันเสี่ยวถังไม่ได้แสร้งทำเป็นไม่เห็นเขา นางเพียงกลับไปทำสิ่งที่กำลังทำอยู่ก่อนหน้านั้น ปลายนิ้วเรียวพลิกหน้าสมุดบัญชีอย่างเป็นระเบียบลูกคิดไม้ถูกเลื่อนไปมาช้า ๆ บางครั้งนางขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อพบตัวเลขที่ไม่สมเหตุสมผล บางครั้งก็จดข้อความสั้น ๆ ลงข้างหน้าเอกสารทุกการกระทำเป็นธรรมชาติไม่มีค