All Chapters of ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 101 - Chapter 110

บทที่ 4 หนีก่อนตอนที่สามสิบ 2เสี่ยวถังทอดสายตามองชื่อ ไป๋เสี่ยวจวิน ที่เพิ่งเขียนลงบนกระดาษอยู่ครู่หนึ่งหมึกสีดำยังไม่ทันแห้งสนิทแต่นางกลับรู้สึกราวกับกำลังมองเห็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมทั้งเรื่องในสายตาของผู้อ่านส่วนใหญ่…ไป๋เสี่ยวจวินคือสตรีผู้แสนอ่อนโยน มีจิตใจเมตตา ไม่เห็นแก่ตัว และไม่เคยคิดแย่งชิงสิ่งใดจากผู้ใดแต่ในสายตาของซวีหยวนหยาน…นางกลับเป็นศัตรูที่พรากทุกสิ่งไปพรากความสนใจของหลิวจ้านเฉิน พรากความหวัง พรากศักดิ์ศรีและท้ายที่สุด…ก็กลายเป็นผู้ที่ยืนอยู่ข้างบุรุษผู้นั้นในวันที่ซวีหยวนหยานสิ้นใจแม้ไป๋เสี่ยวจวินจะไม่ได้เป็นผู้ลงมือเอง แต่ทุกอย่างก็เริ่มต้นขึ้นหลังจากนางก้าวเข้ามาในจวนแห่งนี้เสี่ยวถังค่อย ๆ ถอนหายใจ“แต่ครานี้…” นางพึมพำเบา ๆ “ข้าจะไม่เดินซ้ำรอยเดิม”เพราะหากมองด้วยเหตุผล ไป๋เสี่ยวจวินไม่ใช่ต้นเหตุของทุกสิ่ง คนที่ทำให้ซวีหยวนหยานเจ็บปวดมาตลอด…คือหลิวจ้านเฉินและคนที่ปล่อยให้ความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความริษยา…ก็คือตัวซวีหยวนหยานเองเมื่อคิดได้เช่นนั้น เสี่ยวถังก็เขียนตัวเลขถัดไปลงบนกระดาษสองนับจากวันที่ไป๋เสี่ยวจวินก้าวเข้ามาในจวนเจ้าเมือง ทุกอย่างจะเริ่

บทที่ 4 หนีก่อนตอนที่สามสิบ 4ในโลกเช่นนี้…ความบริสุทธิ์อย่างเดียวไม่พอ ต้องมีคนเชื่อด้วยเสี่ยวถังเขียนลงไปอีกหลายบรรทัดรักษาความสัมพันธ์กับผู้ที่อาจมีประโยชน์ในอนาคตอย่าดูแคลนคนเล็กคนน้อย ความเมตตาวันนี้ อาจกลายเป็นทางรอดในวันหน้าเมื่อเขียนถึงตรงนี้ นางก็อดยิ้มเย็นไม่ได้ ซวีหยวนหยานคนเดิมอาจแพ้เพราะไม่มีผู้ใดเข้าข้าง แต่เสี่ยวถังจะไม่ปล่อยให้ตนเองโดดเดี่ยวถึงเพียงนั้นต่อให้นางต้องอยู่ในโลกที่ไม่คุ้นเคย ต่อให้จวนนี้ไม่ใช่บ้านของนาง นางก็จะค่อย ๆ วางรากของตนเองลงไปทีละน้อยแม้จะเป็นรากเล็ก ๆ ก็ยังดีกว่าลอยเคว้งอยู่กลางพายุโดยไม่มีสิ่งใดยึดเหนี่ยวสุดท้าย นางจึงเขียนหัวข้อที่สามข้อที่สาม ตัดต้นเหตุของโศกนาฏกรรมคำว่าโศกนาฏกรรมทำให้ปลายนิ้วของนางเย็นลงเล็กน้อย เพราะต้นเหตุของทุกอย่างในนิยาย ไม่ได้มีเพียงคนเดียวไม่ใช่แค่ไป๋เสี่ยวจวินไม่ใช่แค่หลิวจ้านเฉินและไม่ใช่แค่ซวีหยวนหยานมันคือความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยว คือความรักที่ไม่ได้รับการตอบสนอง คือความอิจฉาที่ถูกปล่อยให้เติบโต คืออำนาจในจวนที่ไม่มีใครกล้าตรวจสอบ คือแผนการสกปรกของผู้คนที่ใช้ซวีหยวนหยานเป็นหมากตัวหนึ่งหากอยากรอดนางต้

บทที่ 5 คนแรกที่ช่วยข้าได้ 2“คนที่ถูกทอดทิ้งนานเกินไป มักเลือกทำร้ายผู้อื่นก่อนจะยอมรับว่าตนเองไม่มีผู้ใดต้องการ”ประโยคเดียวเท่านั้น แต่เสี่ยวถังจำได้ จำได้แม่นยำกว่าฉากหวานของพระเอกนางเอกเสียอีกเพราะประโยคนั้นแปลกมากมันไม่เหมือนคำตำหนิ ไม่เหมือนความเห็นใจธรรมดา แต่เหมือนคนพูดเข้าใจความเจ็บปวดนั้นอย่างลึกซึ้งภายหลังเมื่ออ่านย้อนอีกครั้ง เสี่ยวถังจึงพบรายละเอียดที่ผู้เขียนซ่อนไว้อย่างแนบเนียนจวีหม่าม้าไม่ใช่แม่นมธรรมดานางเคยเป็นสตรีที่หลิวจ้านเฉินให้ความใกล้ชิดในช่วงวัยเด็กสถานะของนางคือแม่นม คือคนสอนบทเรียนชายหญิงให้หลิวจ้านเฉินแม้จะไม่ถึงขั้นเป็นอุ่นเตียงให้แต่ก็เคยได้รับความโปรดปรานจนผู้คนทั้งจวนต่างอิจฉา ในช่วงเวลาหนึ่ง นางเคยอยู่ใกล้ชิดหลิวจ้านเฉินมากกว่าผู้ใดเคยเป็นคนที่เขายอมฟังเคยเป็นคนที่มีสิทธิ์ก้าวเข้าเรือนหนังสือโดยไม่ต้องแจ้งล่วงหน้าเคยเป็นสตรีที่บ่าวไพร่ในจวนต้องยิ้มประจบทว่าเมื่อเวลาผ่านไปหลิวจ้านเฉินกลับยิ่งเย็นชามากขึ้นทุกปี ความโปรดปรานในวันวานค่อย ๆ เลือนหายจากที่เคยถูกเรียกไปพบ ก็กลายเป็นไม่มีคำสั่งใดส่งมาอีก จากที่เคยมีคนรับใช้มากมายล้อมหน้าล้อมหลั

บทที่ 5 คนแรกที่ช่วยข้าได้ 4เรือนหลังเล็กกลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้งแสงอาทิตย์ยามสายส่องลอดผ่านช่องว่างระหว่างต้นไผ่ ทอดเงาเป็นลวดลายอยู่บนพื้นดินเบื้องหน้าลมอ่อนพัดผ่านชายคาเสียงใบไผ่เสียดสีกันดังแผ่วเบา ราวกับธรรมชาติกำลังเฝ้ารอฟังคำตอบของสตรีทั้งสองจวีหม่าม้ายังคงยืนอยู่ที่เดิมสายตาของนางจับจ้องเสี่ยวถังไม่กะพริบสตรีตรงหน้าทำให้นางรู้สึกประหลาดใจครั้งแล้วครั้งเล่าตั้งแต่ก้าวแรกที่มาถึงน้ำเสียงที่ใช้ถ้อยคำที่เลือกรวมไปถึงแววตาคู่นั้น ไม่มีสิ่งใดเหมือนซวีหยวนหยานที่นางเคยรู้จักเลยเมื่อก่อน ฮูหยินผู้นี้มักใช้อารมณ์นำเหตุผล ต่อให้กล่าววาจาสุภาพเพียงใด สุดท้ายก็มักจบลงด้วยการใช้อำนาจแต่วันนี้…ทุกประโยคกลับหนักแน่น สงบนิ่ง และเต็มไปด้วยการวางแผนจวีหม่าม้าใช้ชีวิตอยู่ในจวนเจ้าเมืองมานานกว่ายี่สิบปี นางเคยพบผู้คนมานับไม่ถ้วนทั้งคนซื่อตรงคนเจ้าเล่ห์คนทะเยอทะยานและคนที่สวมหน้ากากเก่งที่สุดเพราะฉะนั้น นางจึงรู้ดีว่า…คำพูดอาจหลอกลวงได้ แต่สายตาโกหกได้ยาก และสายตาของฮูหยินในเวลานี้ ไม่ใช่สายตาของคนที่กำลังแสดงละครหากเป็นสายตาของคนที่กำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดผ่านไปครู่หนึ่งจว

บทที่ 6 ความลับของจวนหลิว 2เสี่ยวถังนั่งนิ่งอยู่ตรงข้ามจวีหม่าม้าภายในเรือนหลังเล็กยังคงอบอุ่นจากเตาอั้งโล่ ทว่าคำพูดเมื่อครู่ของอีกฝ่ายกลับทำให้นางรู้สึกเย็นวาบลึกเข้าไปถึงกระดูกหากอยู่ในมือคนผิด…มันอาจกลายเป็นคมมีดที่ย้อนกลับมาฆ่าทุกคนที่เกี่ยวข้องรวมถึงนางด้วยเสี่ยวถังเคยคิดว่าตนเองได้เปรียบเพราะอ่านนิยายเรื่องนี้จนจบทว่าตอนนี้นางเริ่มตระหนักแล้วว่า ความได้เปรียบนั้นอาจไม่ได้มั่นคงอย่างที่คิดนิยายบอกเพียงเส้นทางหลัก แต่โลกแห่งนี้มีรายละเอียดมากกว่านั้นมีคนมากกว่านั้นมีความลับมากกว่านั้นและบางที…อันตรายที่ไม่เคยถูกเขียนไว้ อาจน่ากลัวกว่าโศกนาฏกรรมที่นางรู้ล่วงหน้าเสียอีกเสี่ยวถังลดสายตามองน้ำชาในถ้วยไอร้อนบางเบาลอยขึ้น ปกคลุมแววตาของนางไว้ชั่วขณะนางไม่อาจแสดงความหวั่นไหวมากเกินไปต่อหน้าจวีหม่าม้า นางต้องสงบ ต้องชัดเจน และต้องทำให้อีกฝ่ายเห็นว่า ตนมีค่าพอจะร่วมมือด้วย เพราะคนที่ถือข้อมูลสำคัญถึงเพียงนี้ ย่อมไม่มีวันมอบมันให้ผู้ใดง่าย ๆนางค่อย ๆ วางถ้วยชาลงเสียงถ้วยแตะโต๊ะดังเบา ๆจากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองหญิงวัยกลางคนตรงหน้า“ท่านรู้หรือไม่”เสี่ยวถังเอ่ยถามอย่างสุขุ