All Chapters of ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 101 - Chapter 110

ครั้นยามเฉินมาเยือน แสงอาทิตย์ยามเช้าก็ค่อย ๆ สาดลอดผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายเข้ามาภายในเรือนแสงสีทองอ่อนตกกระทบม่านโปร่งที่ปลิวไหวตามแรงลม ทำให้เงาของกิ่งไม้ด้านนอกทอดลงบนพื้นห้องเป็นลวดลายพร่าเลือนกลิ่นยาต้มจาง ๆ ที่หลงเหลือจากเมื่อคืนยังลอยอยู่ในอากาศ ปะปนกับกลิ่นเครื่องหอมอ่อน ๆ จากกระถางกำยานตรงมุมห้องเสี่ยวถังนั่งอยู่หน้าโต๊ะกลมกลางห้อง มองอาหารเช้าที่สาวใช้จัดวางไว้อย่างประณีตข้าวต้มร้อนหนึ่งถ้วยผักดองเล็กน้อยขนมแป้งนึ่งสองชิ้นและน้ำชาอุ่น ๆ หนึ่งกาหากเป็นยามปกติ นางคงไม่มีอารมณ์มานั่งพิจารณาอาหารตรงหน้าอย่างละเอียดเช่นนี้แต่หลังจากตื่นขึ้นมาในร่างของซวีหยวนหยาน ทุกสิ่งรอบตัวล้วนกลายเป็นสิ่งที่ต้องสังเกตทุกถ้วยชาม ทุกคำพูด ทุกสายตา ล้วนเป็นเบาะแสของการมีชีวิตรอดนางค่อย ๆ ตักข้าวต้มขึ้นรับประทานอย่างช้า ๆสาวใช้ทั้งสามยืนรออยู่ด้านข้างอย่างสงบ ไม่มีผู้ใดกล้าพูดมากหลังเหตุการณ์เมื่อวาน พวกนางคงยังไม่แน่ใจว่าฮูหยินของตนเปลี่ยนไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ หรือเปลี่ยนไปจริง ๆเสี่ยวถังเองก็ไม่คิดอธิบายยิ่งอธิบายมาก ยิ่งผิดสังเกตในโลกเช่นนี้ สิ่งที่ปลอดภัยที่สุดคือพูดให้น้อย มอง

ทันทีที่ประโยคนั้นดังขึ้นองครักษ์สองนายที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านหลังต่างชะงักไปพร้อมกัน แม้ทั้งสองจะยังยืนตรง สีหน้าเคร่งขรึมดังเดิม แต่แววตากลับฉายความตกตะลึงอย่างชัดเจน พวกเขาอยู่รับใช้หลิวจ้านเฉินมานานย่อมรู้ดีว่า…ฮูหยินของจวนผู้นี้พยายามเชิญท่านเจ้าเมืองไปเรือนของตนมากเพียงใดทุกเทศกาลทุกวันเกิดทุกวันที่หิมะตกทุกวันที่ฝนตกหรือแม้แต่วันธรรมดาที่ไม่มีเหตุผลใดเลยฮูหยินก็ยังหาโอกาสส่งคนมาเชิญแต่วันนี้…กลับเป็นฝ่ายบอกว่าไม่จำเป็นต้องไปเสี่ยวถังยังคงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสงบ“อากาศยามค่ำคืนยังหนาวเย็นท่านพักที่เรือนของท่านเถิดเจ้าค่ะ”เมื่อสิ้นเสียงของนาง ทั่วทั้งห้องก็พลันตกอยู่ในความเงียบไม่มีผู้ใดเอ่ยสิ่งใดต่อ แม้แต่เสียงพลิกกระดาษก็หายไปลมอ่อน ๆ พัดผ่านหน้าต่าง ทำให้ชายม่านขยับเพียงเล็กน้อยหลิวจ้านเฉินชะงักไปชั่วอึดใจ แม้สีหน้าของเขาจะยังเรียบนิ่งดังเดิม แต่ดวงตาดำลึกคู่นั้นกลับมีระลอกคลื่นบางเบาวูบไหวผ่านไป เพียงชั่วพริบตา หากเป็นผู้อื่นคงไม่ทันสังเกตแต่เสี่ยวถังที่กำลังจับตาดูปฏิกิริยาของเขาอยู่กลับมองเห็นอย่างชัดเจนเขา…แปลกใจแม้เพียงเล็กน้อยแต่ก็แปลกใจจริง ๆเสี่ยวถังแอบถ

คืนนั้น เสี่ยวถังแทบไม่ได้นอน เรือนทั้งหลังเงียบสงัดนอกหน้าต่างมีเพียงเสียงลมราตรีพัดผ่านกิ่งไม้เป็นระยะ แทรกด้วยเสียงกระดิ่งลมใต้ชายคาที่ดังแผ่วเบา คล้ายเสียงถอนหายใจของผู้คนในความมืดแสงจากตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะไม้ส่องสลัวเปลวไฟเล็ก ๆ ไหววูบตามแรงลมที่ลอดเข้ามาจากช่องหน้าต่าง ทำให้เงาของเครื่องเรือนภายในห้องสั่นไหวไปมาบนผนัง ราวกับทุกสิ่งในโลกนี้ยังไม่มั่นคงพอให้ผู้ใดวางใจได้เสี่ยวถังนั่งกอดเข่าอยู่ริมหน้าต่าง เส้นผมดำยาวปล่อยสยายอยู่ด้านหลังอาภรณ์บางเบาคลุมไหล่ไว้หลวม ๆ ดวงตาของนางทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ความคิดกลับไม่ได้อยู่กับทิวทัศน์ราตรีแม้แต่น้อยหลังจากได้พบหลิวจ้านเฉินในยามเช้า นางยิ่งมั่นใจในสิ่งหนึ่งบุรุษผู้นั้นอันตรายกว่าที่เห็นในตัวอักษรมากตอนอ่านนิยาย นางยังสามารถสบถด่าเขาได้อย่างสบายใจ จะหงุดหงิดเพียงใด ก็แค่ปิดหน้าจอ แล้วลุกไปหาอะไรกินแต่เมื่อมายืนอยู่ต่อหน้าเขาจริง ๆ เมื่อเห็นสายตาเย็นชาราวกับไม่เห็นนางเป็นคนผู้หนึ่ง เสี่ยวถังจึงเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า…ซวีหยวนหยานใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกับบุรุษเช่นนั้นมาตลอดสามปีได้อย่างไรความรักที่ไม่ได้รับการตอบกลับนั้นน่าก

นางวางพู่กันลงชั่วครู่ ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก จากนั้นจึงเขียนตัวเลขต่อไปสามซวีหยวนหยานในนิยาย…จะเริ่มก่อเรื่องครั้งแล้วครั้งเล่าเพียงเห็นประโยคนี้ เสี่ยวถังก็อดส่ายหน้าไม่ได้หากมองย้อนกลับไป ซวีหยวนหยานแทบไม่เคยมีวันสงบเลยนางคิดเพียงอย่างเดียวทำอย่างไรให้หลิวจ้านเฉินกลับมาสนใจทำอย่างไรให้ไป๋เสี่ยวจวินหายไปเพราะเหตุนี้เอง การกระทำของนางจึงยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆเริ่มจากการกลั่นแกล้งเล็กน้อยสั่งสาวใช้ทำให้ไป๋เสี่ยวจวินอับอาย แอบทำลายของใช้ สร้างข่าวลือ พูดจาถากถางเมื่อไม่ได้ผล…ก็เริ่มใส่ร้าย กล่าวหาอีกฝ่ายต่อหน้าคนในจวน โยนความผิดให้นางทุกครั้งที่เกิดปัญหาเมื่อทุกอย่างยังล้มเหลว ซวีหยวนหยานก็ยิ่งสิ้นหวังจนในที่สุด…ถึงขั้นลอบทำร้าย ทุกแผนการล้วนพุ่งเป้าไปยังไป๋เสี่ยวจวินทุกครั้งที่อ่านถึงตรงนี้ เสี่ยวถังมักรู้สึกหงุดหงิด ไม่ใช่เพราะเกลียดนางร้ายแต่เพราะรู้สึกว่า…ซวีหยวนหยานเลือกเดินผิดตั้งแต่ก้าวแรกหากนางไม่ลงมือหากนางยอมถอยหลายเหตุการณ์คงไม่เกิดขึ้นแต่เมื่อถึงเวลานี้ การตำหนิคนที่ไม่มีโอกาสแก้ตัวก็ไม่มีประโยชน์สิ่งที่สำคัญกว่าคือนางจะไม่เดินตามรอยนั้นอีกเสี่ยวถังค่อย ๆ

ทุกครั้งที่นางคิดว่าตนเองกำลังปกป้องศักดิ์ศรี แท้จริงแล้วกลับกำลังทำลายชื่อเสียงของตนเองครานี้…นางจะไม่โง่เช่นนั้นเมื่อไม่มีเหตุให้ผู้คนเกลียดชัง โอกาสรอดชีวิตย่อมเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วนเสี่ยวถังวางพู่กันลงช้า ๆสายตากวาดมองหัวข้อทั้งสามบนกระดาษหาเงินหาพันธมิตรตัดต้นเหตุของโศกนาฏกรรมหากทำได้ทั้งสามข้อ อย่างน้อยนางก็จะไม่ถูกลากไปสู่จุดจบเดิมอย่างง่ายดายทว่า…หลังมองอยู่ครู่หนึ่ง นางกลับเม้มริมฝีปากเพราะลึกลงไปในใจ นางรู้ดีว่าแผนทั้งสามข้อนี้ยังไม่พอ ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการป้องกันตัว เป็นเพียงการเพิ่มโอกาสรอด แต่ยังไม่ใช่เป้าหมายที่แท้จริง“แต่ทั้งหมดนี้…” นางพึมพำเสียงเบา “ยังไม่ใช่เป้าหมายที่แท้จริง”เสี่ยวถังหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้นางลากเส้นยาวใต้แผนทั้งสามข้อ จากนั้นจึงค่อย ๆ เขียนประโยคสุดท้ายลงบนกระดาษหย่าขาดจากหลิวจ้านเฉินตัวอักษรเพียงไม่กี่คำแต่เมื่อปรากฏขึ้นตรงหน้า กลับทำให้ภายในห้องเงียบงันราวกับแม้แต่ลมหายใจก็หยุดลงเสี่ยวถังจ้องประโยคนั้นอยู่ครู่หนึ่งแล้วจู่ ๆ ก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นไม่ได้มีความสุขนัก ออกจะคล้ายขบขันในความกล้าของตนเองมากกว่