All Chapters of ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 19ภายในห้องทำงานของราชครูอู่บรรยากาศเงียบงันมีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ และเสียงกระดาษถูกคลี่ออกเบา ๆชายวัยกลางคนในชุดขุนนางนั่งอยู่ด้านหน้า ก้มศีรษะต่ำรายงานข่าวที่เพิ่งได้รับมาอย่างระมัดระวัง ราชครูอู่นั่งพิงพนักดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ฟังทุกคำโดยไม่แสดงสีหน้า“รายงานจากจวนแม่ทัพเซียว…” เสียงนั้นเอ่ยขึ้น“ช่วงนี้ แม่ทัพเซียวเข้าออกเรือนของฮูหยินทุกวันขอรับ”คำพูดนั้นทำให้ปลายนิ้วของราชครูอู่เคาะโต๊ะเบา ๆ หนึ่งครั้งแววตาวูบไหวเพียงเล็กน้อยแต่เพียงแค่นั้น ก็พอให้คนที่รายงานรู้ว่าเขาสนใจ“ทุกวัน?” ราชครูอู่เอ่ยช้า ๆ“ขอรับ” ชายผู้นั้นตอบทันที “หลังจากฮูหยินคลอดบุตร แม่ทัพเซียวก็ไปขลุกอยู่ที่เรือนนอนของคุณหนูบ่อยครั้ง และ…”เขาลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “ดูเหมือนคุณหนูจะสามารถดึงดูดความสนใจของแม่ทัพได้”คำพูดนั้นแม้จะระวังถ้อยคำแต่ความหมายชัดเจนราชครูอู่หัวเราะในลำคอเบา ๆ“ดึงใจ…” เขาทวนคำก่อนจะยิ้มเย็น “นางนั่นน่ะหรือ” ในสายตาของเขาบุตรสาวคนนี้ไม่เคยมีค่าอะไร นอกจากใช้เป็นหมาก สตรีผู้นั้นให้กำเนิดบุตรสาว แต่นางเป็นเพียงลูกสาวชาวนาแค่จะให้อุ้มเป็นอนุยังอับอาย แต่ถ้าหากนางอยากให้บุตรส

บทที่ 21ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วที่บุตรชายเขาลืมตาดูโลก เขายังไม่ได้อุ้มเลยสักครั้ง ทุกเช้าเข้ามากินข้าวที่เรือนของฮูหยินก่อนออกไปค่ายทหาร แต่นางก็ไม่แม้แต่จะให้เขาอุ้ม อ้างสารพัด อาจเป็นเพราะตอนที่จะจมน้ำเขาบอกจะผ่าลูกนางออกจากท้อง นางจึงกลัวเขาจะพรากแม่พรากลูกเลยไม่ให้เขาอุ้มเขาเรียกให้นางออกมาคุยชานหน้าเรือนเพราะเห็นว่าลูกหลับแล้ว“เจ้าคิดจะทำอะไร” นี่คืออีกเรื่องที่เขาสงสัย สิ่งที่นางให้สาวใช้ไปทำ ใช่ว่าเขาไม่รู้ การตุนเสบียงเข้าจวนแม่ทัพ เท่านี้ก็รู้อยู่แล้วว่าอู่เหมยหลินรู้ว่าอ๋องแปดจะกบฏ แต่ที่เขาติดใจและสงสัยคือนางซื้อเรือนใหม่ทำไม“ถ้าจะมาหาเรื่องกันอย่ามา ข้าบอกท่านแม่ทัพแล้วว่าแค่เลี้ยงลูกก็เหนื่อยแล้ว ให้มาตีฝีปากกับท่านข้าปวดประสาท”นี่ก็อีก นางเอาแต่เรียก แม่ทัพ ๆ ทั้งที่พอแต่งงานนางก็เรียกเขาท่านพี่ตลอด และจะให้เขาบอกให้นางเรียกท่านพี่ ไม่มีทาง จะเรียกแม่ทัพก็เชิญเขาพรูลมหายใจออกมา ลืมไปว่านางไม่ได้หัวอ่อนอย่างแต่ก่อน ไม่ชอบอะไรไม่พอใจสิ่งใจ นางพร้อมจะพูดในสิ่งที่ตนเองรู้สึก”เจ้าซื้อเรือนนอกเมืองทำไม”เหมยหลินตาโต ไม่คิดว่าเขาจะจับตาดูสาวใช้ตัวเล็ก ๆ ของนาง“ยอมรับแล้วส

บทที่ 23หลังออกจากเรือนของฮูหยินเอกเซียวหานไม่ได้กลับไปยังห้องทำงานของตนทันที ฝีเท้าหนักแน่นของเขาก้าวผ่านระเบียงยาวของจวนแม่ทัพใบหน้าคมเข้มเคร่งขรึมแววตาลึกเหมือนกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดคำพูดของนางยังคงก้องอยู่ในหัวข้าและลูกทำผิดอะไร…เขาหยุดเดินกะทันหันมือกำแน่นเล็กน้อยก่อนจะคลายออกช้า ๆ“คนโง่…”เขาพึมพำเสียงต่ำแต่แฝงความรู้สึกที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อยากยอมรับจากนั้นเขาก็หันไปทางเรือนบัญชาการ“ไปเรียกสองรองแม่ทัพมาพบข้าเดี๋ยวนี้”คำสั่งสั้นเฉียบขาดทหารยามรีบก้มศีรษะรับคำ“ขอรับ!”ไม่นานนักภายในห้องบัญชาการรองแม่ทัพทั้งสองก็มาถึง คนหนึ่งเป็นบุรุษวัยกลางคน ใบหน้าสงบสุขุม อีกคนอายุน้อยกว่า แต่แววตาคมกริบ ทั้งสองก้มศีรษะคารวะ“ท่านแม่ทัพ”เซียวหานนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ นิ้วเคาะเบา ๆ บนผิวโต๊ะ สายตามองแผนที่เมืองหลวงที่คลี่อยู่ตรงหน้า“แผนการ…” เขาเอ่ยขึ้นช้า ๆ “คงต้องปรับเปลี่ยน”คำพูดนั้นทำให้รองแม่ทัพทั้งสองสบตากันเล็กน้อย“เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ”ผู้เป็นรองแม่ทัพผู้ใหญ่ทั้งสองเอ่ยถามเซียวหานเงยหน้าขึ้น แววตาเย็นลง“ราชครู…” เขาพูด “กับอ๋องแปด”เพียงสองชื่อนี้ก็เพียงพอให้บรรยากาศใน

เหมยหลินชะงักเล็กน้อยก่อนจะตอบ“ข้า…” นางเว้นจังหวะ “เคยอ่านตำรา”คำตอบนั้นไม่ชัดเจนแต่ก็เพียงพอเซียวหานไม่ได้ซักต่อ เพียงแต่ก้มลงมองลูกอีกครั้งภายในห้องเงียบลง มีเพียงเสียงลมหายใจเบา ๆของเด็กน้อยเหมยหลินเอนหลังพิงหมอนสายตามองไปยังลูกแววตาอ่อนลง“เด็ก ๆ ในสมัยนี้…” นางพูดขึ้นช้า ๆเหมือนกำลังเล่าให้ตัวเองฟัง “คนที่มีชีวิตรอดจนถึงอายุปักปิ่น สวมกว้าน…” นางหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “มีไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ”คำพูดนั้นทำให้เซียวหานนิ่งไปเขาไม่ใช่คนที่ไม่รู้เรื่องโลก ย่อมรู้ดีว่าเด็กจำนวนมากตายตั้งแต่อายุยังน้อยแต่เมื่อได้ยินจากปากนางกลับรู้สึกหนักขึ้น ยิ่งเป็นลูกของเขาและนาง เขาก็อยากให้เติบใหญ่จนได้เข้าพิธีสู่วัยผู้ใหญ่“เพราะเหตุนี้…” เหมยหลินพูดต่อ “ข้าจึงต้องระวังทุกอย่าง”นางมองเขาสายตาจริงจัง “ไม่ใช่เพราะข้าเรื่องมากแต่เพราะ…นางก้มลงมองลูก “ข้าไม่อยากเสียเขาไป”เซียวหานมองนาง ก่อนที่สายตานั้นจะเลื่อนลงไปยังทารกในอ้อมแขน เด็กน้อยยังเล็กนักร่างกายอ่อนนุ่ม ลมหายใจแผ่วเบาแต่กลับมีบางอย่าง ที่ดึงสายตาของเขาเอาไว้ นิ้วใหญ่ของเขาขยับเล็กน้อย อย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะเอื้อมไปแตะ มือเล็ก ๆ นั้น

บทที่ 26นางรอคอย…รอคอยด้วยความอัดอั้นในอก หัวใจเต้นช้าลงทุกครั้งที่เงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวจากเรือนด้านใน แต่แล้วความเงียบงันก็ยังคงปกคลุมราวกับผืนผ้าหนา ไม่มีแม้แต่เสียงฝีเท้าของบ่าวไพร่ที่จะวิ่งออกไปตามหมออย่างที่ควรจะเป็นยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าใด ความกังวลก็ยิ่งทับถมจนกลายเป็นความระแวงหรือว่า…จะไม่มีใครคิดจะตามหมอจริง ๆความคิดนั้นผุดขึ้นมาในหัวจนทำให้นางนั่งนิ่งไม่ติดที่ ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ลุกขึ้นเดินออกจากเรือนของตนอย่างรวดเร็ว ชายกระโปรงสะบัดตามแรงก้าว เร่งฝีเท้ามุ่งไปยังเรือนของฮูหยินแม่ทัพเมื่อมาถึง นางไม่ได้เข้าไปทันที แต่กลับเดินวนอยู่หน้าประตูเรือนราวกับคนไร้จุดหมาย สายตาคอยสอดส่องเข้าไปด้านใน หวังจะเห็นความวุ่นวายหรือการเคลื่อนไหวบางอย่าง แต่กลับพบเพียงความเป็นระเบียบเรียบร้อยผิดปกติบ่าวไพร่เดินผ่านไปมา แต่ไม่มีใครแสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อยยิ่งเห็นเช่นนั้น ความรู้สึกบางอย่างก็เริ่มก่อตัวขึ้นในอก…คล้ายจะเย็นยะเยือกอู่เหมยหลินที่นั่งอยู่ด้านในสังเกตเห็นเงาร่างที่เดินผ่านไปผ่านมาอยู่หน้าประตูเรือนหลายรอบ จนในที่สุดก็รู้สึกรำคาญ“ให้นางเข้ามา” นางเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด