All Chapters of ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 31รุ่งเช้าในจวนแม่ทัพดูไม่ต่างจากทุกวัน เสียงฝีเท้าทหารยังคงเป็นจังหวะ เสียงคำสั่งยังคงหนักแน่น สาวใช้เดินไปมา กิจวัตรทุกอย่างเรียบง่าย ปกติ จนไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ว่าภายใต้ความปกตินั้นมีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบงันภายในเรือนของฮูหยิน เหมยหลินนั่งอยู่หน้ากระจก เส้นผมถูกเกล้าอย่างเรียบร้อยเครื่องประดับไม่มาก แต่พอดีนางดูไม่ต่างจากฮูหยินที่กำลังพักฟื้นหลังคลอดไม่มีสิ่งใดผิดปกติ ไม่มีสิ่งใดสะดุดตา“ฮูหยิน…” ม่านม่านเอ่ยเบา ๆ“วันนี้จะให้ข้าออกไปหรือไม่เจ้าคะ”เหมยหลินมองเงาสะท้อนของตนในกระจกก่อนจะตอบ“ไป เอาของชุดเล็กไปก่อน อย่ารีบ อย่าให้ใครสังเกต”“เจ้าค่ะ” ม่านม่านก้มศีรษะก่อนจะถอยออกไป อี้เจียงที่ยืนอยู่ด้านข้างก้าวเข้ามาแทน“ฮูหยินเมื่อคืน…” นางลดเสียงลง “มีคนของแม่ทัพมาเดินตรวจใกล้เรือนมากขึ้นเจ้าค่ะ”คำพูดนั้นทำให้เหมยหลินหรี่ตาลงเล็กน้อย“เพิ่มขึ้น?”“เจ้าค่ะ” อี้เจียงพยักหน้า “เหมือนจะระวังบางอย่าง”เหมยหลินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพึมพำ “เขาเริ่มสงสัยแล้ว…”นางไม่ได้แสดงความตกใจในน้ำเสียงนั้น แค่เขารู้ว่านางให้สาวใช้ออกไปซื้อบ้านและตุนเสบียงมันก็แน่ชัดแล้วมิใช่หรื

บทที่ 33เสียงกลองศึกดังขึ้นกลางดึก“ตึง—ตึง—ตึง—”หนักแน่นเร่งเร้าปลุกผู้คนทั้งเมืองให้ตื่นจากห้วงนิทรา ไฟสัญญาณถูกจุดขึ้นบนหอคอย แสงสีแดงลุกโชนตัดกับความมืดของค่ำคืนเมืองหลวงที่เคยสงบ พลันปั่นป่วน ทหารวิ่งพล่านเสียงตะโกนสั่งการดังระงม ผู้คนแตกตื่น ประตูเมืองถูกปิด เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น“ปิดประตูเมือง!”“อย่าให้ผู้ใดเข้าออก!”“เตรียมรับศึก!”ข่าวลือแพร่กระจายรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง“อ๋องแปดยกทัพมาแล้ว!”“กองทัพประชิดเมือง!”“จะเกิดศึกในเมืองหลวง!”ความหวาดกลัวแผ่ซ่านแต่สำหรับบางคนมันไม่ใช่ข่าวลือแต่มันคือความจริงที่รอคอยภายในจวนแม่ทัพ เซียวหานยืนอยู่กลางลาน ชุดเกราะถูกสวมเรียบร้อย แสงคบเพลิงสะท้อนบนโลหะแววตาคมกริบ นิ่ง แต่ภายในเดือดพล่าน“ในที่สุด…”เขาพึมพำ เสียงต่ำ สิ่งที่เขาหวาดกลัว สิ่งที่เขาคาดไว้ สิ่งที่เขาเตรียมรับมือ…เกิดขึ้นแล้วอ๋องแปด ยกทัพมาประชิดเมืองหลวงไม่ใช่แค่การเคลื่อนไหวแต่เป็นการประกาศศึก อย่างเปิดเผย“รายงาน!”ทหารคนหนึ่งคุกเข่าลง“กองทัพของอ๋องแปดตั้งค่ายอยู่ห่างจากเมืองหลวงไม่ถึงสิบลี้ขอรับ!”“กำลังพลจำนวนมาก!”“และยังคงเคลื่อนกำลังเข้ามาเพิ่มเติม!”

บทที่ 35ล้อรถม้าหมุนเคลื่อนผ่านทางดินแคบเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังแผ่ว กลบไปกับเสียงลมและเสียงศึกที่ยังคงแว่วมาจากทิศเมืองหลวงเหมยหลินนั่งอยู่ภายใน อุ้มลูกแนบอกแน่นม่านถูกปิดลงครึ่งหนึ่งไม่ให้ผู้ใดมองเห็นภายในแต่สายตาของนางยังคงระวังทุกสิ่ง“เร็วอีก”นางเอ่ยเสียงต่ำ คนขับรถม้าสะบัดแส้เบา ๆม้ากระตุกฝีเท้า เร่งขึ้นเล็กน้อยอี้เจียงหันกลับไปมองด้านหลังสีหน้าเริ่มตึง“ฮูหยิน…มีคนตามมาเจ้าค่ะ”คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้เหมยหลินแปลกใจนางเพียงหลับตาลงชั่วครู่ก่อนจะลืมขึ้น“แน่นอน…” ถ้าเขาไม่ส่งคนตามมา ต่างหากที่น่าประหลาด ราชครูไม่มีทางปล่อยหมากชั้นดีในยามคับขันเช่นนี้ให้หลุดรอดไป “กี่คน”“ยังไม่ชัด…” ม่านม่านตอบ“แต่ฝีเท้าม้าเร็วมาก”เสียงล้อรถและเสียงลมหายใจของทั้งสามคน เหมยหลินก้มมองลูกนิ้วเรียวลูบหลังเบา ๆ ปลอบ ทั้งเด็ก และตัวเอง“เปลี่ยนเส้นทาง” นางสั่งทันที “เข้าเส้นทางป่า”อี้เจียงชะงัก “แต่ทางนั้น”“ข้ารู้” เหมยหลินตัดบท “ทางแคบ ขรุขระและยากต่อการเคลื่อนที่แต่ก็ยากสำหรับพวกเขาเช่นกัน”ม่านม่านรีบเคาะบอกคนขับรถม้าค่อย ๆ เบี่ยงออกจากเส้นทางหลัก มุ่งเข้าสู่ทางป่ากิ่งไม้เสียดสีกับตัวรถ เสียงดังกรอ

บทที่ 37รถม้าเคลื่อนกลับสู่เรือนนอกเมืองเส้นทางเดิมแต่ความหมายไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปภายในรถ เงียบ ไม่มีผู้ใดเอ่ยคำเหมยหลินอุ้มลูกแนบอก สายตาเหม่อลึก เหมือนกำลังคิดแต่ก็เหมือนวางทุกอย่างลงแล้วอี้เจียงและม่านม่านนั่งนิ่ง ไม่กล้ารบกวนเพราะพวกนางรู้ดีการกลับครั้งนี้ไม่ใช่เพราะยอมแต่เพราะเลือก เลือกเส้นทางที่มีโอกาสรอดมากที่สุดเพียงเท่านั้น นางทั้งคู่ใช่ว่าไม่หวาดกลัวว่าสตรีสามคนและเด็กทารกจะมีชีวิตกันต่อได้อย่างไรในภาวะสงคราม แต่พวกนางเลือกที่จะทำตามคำสั่งสิ่งที่นายหญิงของตนสั่ง ไม่ว่านายหญิงจะเลือกทางใดพวกนางยินดีทำตาม พอเห็นนางเลือกที่จะกลับไปอยู่ใต้การดูแลของแม่ทัพเซียวก็อดที่จะโล่งใจไม่ได้ไม่นานนักรถม้าก็หยุดลงหน้าบ้านแต่ภาพที่เห็นไม่เหมือนเดิมทหารมากขึ้น ชาวเมืองพากันขนของวิ่งหนีกันอุตลุด ลูกเด็กเล็กแดงเกาะแขนบิดามารดาร้องกระจองอแงเหมยหลินก้าวลงจากรถ นางเดินเข้าเรือนโดยไม่หันกลับไปมองราวกับทุกอย่าง ไม่สำคัญ หากนางช่วยเหลือหนึ่งคนก็ต้องช่วยที่เหลือ นางจะให้ผู้ใดรู้ไม่ได้ว่าเรือนหลังนี้มีเสบียงรู้ว่าเห็นแก่ตัว แต่นางขอเอาตัวเองให้รอด ดีกว่าช่วยคนแล้วต้องตายกันทั้งหมดเหมยหลินวางล

บทที่ 39เสียงกลองศึกเงียบลงหลังจากดังกึกก้องต่อเนื่องยาวนานถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน หน้ากำแพงเมืองหลวงที่เคยสั่นสะเทือนด้วยเสียงดาบกระทบกันและเสียงร้องโหยหวนบัดนี้เหลือเพียงความเงียบงัน ที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดธงของอ๋องแปดถูกโค่นลงทัพที่เคยฮึกเหิมแตกพ่าย พังทลายไม่มีเหลือแม้แต่ขวัญกำลังใจศพทหารกองระเกะระกะนอกกำแพงเมืองร่องรอยของสงครามยังคงชัดเจนแต่ชัยชนะเป็นของฝ่ายที่ปกป้องเมืองหลวง เซียวหานยืนอยู่บนกำแพงเมืองเสื้อเกราะเต็มไปด้วยคราบเลือดทั้งของศัตรูและของพวกเดียวกัน แววตาอิดโรยแต่ยังคงแข็งกร้าวเจ็ดวันเจ็ดคืนที่เขาไม่เคยถอยไม่เคยปิดตาอย่างแท้จริงไม่ใช่เพราะหน้าที่เพียงอย่างเดียวแต่เพราะเขา แพ้ไม่ได้“แม่ทัพ!” เสียงทหารดังขึ้น“ทัพอ๋องแปดถอยหนีทั้งหมดแล้วขอรับ!ไม่มีการรวมกำลังอีก!”เซียวหานพยักหน้าเพียงเล็กน้อยเหมือนเรื่องนี้เป็นสิ่งที่เขาคาดไว้แล้ว“เก็บกวาดสนามรบ”เขาสั่งเสียงแหบเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้า “ดูแลผู้บาดเจ็บ”“ขอรับ!”คำสั่งถูกส่งต่อทหารเคลื่อนไหวแต่สายตาของเขาไม่ได้อยู่ที่สนามรบกลับมองไปยังทิศทางหนึ่งทิศทางของเรือนนอกเมือง“ปลอดภัย…”เขาพึมพำเบา ๆราวกับย้ำกับตัวเองก่อน