All Chapters of ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 29กลิ่นยาสมุนไพรจาง ๆ ยังลอยอวลอยู่ภายในเรือนแสงแดดยามบ่ายสาดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาอย่างนุ่มนวล ตกกระทบลงบนเปลไม้เล็ก ๆ ที่ถูกตั้งไว้ข้างเตียงทารกน้อยนอนหลับสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอ สงบราวกับไม่รับรู้ถึงความตึงเครียดที่กำลังคืบคลานเข้ามาในชีวิตของผู้ใหญ่รอบตัว เหมยหลินนั่งอยู่ข้างเตียง สายตามองลูกไม่กะพริบนิ้วเรียวลูบผ้าห่มเบา ๆ ท่าทีระวัง ราวกับกลัวว่าการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยจะทำให้เขาตื่นแต่ในความเงียบสงบนั้น ความคิดของนางกลับไม่สงบเลยแม้แต่น้อย“หย่า…”คำพูดของตัวเองยังคงก้องอยู่ในหัว นางรู้ดีว่าคำขอนั้น ไม่ใช่เรื่องเล็ก และไม่ใช่สิ่งที่เซียวหานจะตัดสินใจได้ง่าย ๆแต่นางไม่มีทางเลือก“ฮูหยิน…” เสียงของม่านม่านดังขึ้นเบา ๆ จากด้านหลังเหมยหลินไม่หันไป เพียงเอ่ยตอบ“ว่าอย่างไร”“อี้เจียงกลับมาแล้วเจ้าค่ะ” คำพูดนั้นทำให้เหมยหลินขยับเล็กน้อย“ให้เข้ามา”ไม่นาน อี้เจียงก็เดินเข้ามานางก้มศีรษะคารวะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น แววตาจริงจัง“ฮูหยินเรื่องแม่นางเซียวเจิน…ท่านแม่ทัพไม่ต่อว่าเลยสักคำเจ้าค่ะ ส่วนช่วงที่กำแพงเมื่อวันนี้มีความเคลื่อนไหวเพิ่มขึ้นเจ้าค่ะ”เหมยหลินหรี่ตาลงเล็กน้อย สั

บทที่ 31รุ่งเช้าในจวนแม่ทัพดูไม่ต่างจากทุกวัน เสียงฝีเท้าทหารยังคงเป็นจังหวะ เสียงคำสั่งยังคงหนักแน่น สาวใช้เดินไปมา กิจวัตรทุกอย่างเรียบง่าย ปกติ จนไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ว่าภายใต้ความปกตินั้นมีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบงันภายในเรือนของฮูหยิน เหมยหลินนั่งอยู่หน้ากระจก เส้นผมถูกเกล้าอย่างเรียบร้อยเครื่องประดับไม่มาก แต่พอดีนางดูไม่ต่างจากฮูหยินที่กำลังพักฟื้นหลังคลอดไม่มีสิ่งใดผิดปกติ ไม่มีสิ่งใดสะดุดตา“ฮูหยิน…” ม่านม่านเอ่ยเบา ๆ“วันนี้จะให้ข้าออกไปหรือไม่เจ้าคะ”เหมยหลินมองเงาสะท้อนของตนในกระจกก่อนจะตอบ“ไป เอาของชุดเล็กไปก่อน อย่ารีบ อย่าให้ใครสังเกต”“เจ้าค่ะ” ม่านม่านก้มศีรษะก่อนจะถอยออกไป อี้เจียงที่ยืนอยู่ด้านข้างก้าวเข้ามาแทน“ฮูหยินเมื่อคืน…” นางลดเสียงลง “มีคนของแม่ทัพมาเดินตรวจใกล้เรือนมากขึ้นเจ้าค่ะ”คำพูดนั้นทำให้เหมยหลินหรี่ตาลงเล็กน้อย“เพิ่มขึ้น?”“เจ้าค่ะ” อี้เจียงพยักหน้า “เหมือนจะระวังบางอย่าง”เหมยหลินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพึมพำ “เขาเริ่มสงสัยแล้ว…”นางไม่ได้แสดงความตกใจในน้ำเสียงนั้น แค่เขารู้ว่านางให้สาวใช้ออกไปซื้อบ้านและตุนเสบียงมันก็แน่ชัดแล้วมิใช่หรื

คำประกาศนั้นไม่ใช่เพียงคำพูดแต่เป็นคำสั่งที่เขามอบให้ตัวเอง ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีใดไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร เขาจะไม่ยอมให้พวกเขาตกอยู่ในอันตราย แม้แต่ปลายเล็บเขาหันหลัง เตรียมจะกลับ แต่ก่อนจะก้าวออกไป สายตาของเขายังหันกลับไปมองอีกครั้งมองบ้านหลังเล็ก ที่ซ่อนคนสำคัญที่สุดในชีวิตเขาเอาไว้ โดยที่นางยังไม่รู้ตัว“เหมยหลิน…”เขาพึมพำเบา ๆ เสียงที่ไม่มีใครได้ยิน“ครั้งนี้…ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าเดินลำพังอีก” ไม่ใช่ไม่รู้สึกผิดที่ผ่านมาเมินเฉยและทิ้งนางเอาไว้เพียงลำพัง แต่เขาในตอนนั้นโกรธที่นางหลอกเขา โกรธที่บิดานางคิดยืมมือเขาร่วมก่อกบฏ โกรธที่นางเป็นภรรยาเขาแล้วก็ยังคิดจะดึงเขาให้ทรยศแผ่นดิน แม้ลึก ๆ เขาจะรู้ว่านางที่เป็นสตรีไม่มีทางเลือก แต่แค่นางเลือกคิดจะขัดคำสั่งบิดาสักครั้งเขาคงลดทอนความโกรธเกลียดที่มีต่อนางลงได้บ้าง คาดไม่ถึงว่าในที่สุดนางก็คิดได้ว่าสมควรจะทำเช่นไร ยิ่งเห็นที่นางมองบุตรชายของเราและพยายามสุดกำลังที่จะปกป้องเขา หัวใจแกร่งยิ่งสั่นไหวลมพัดผ่านอีกครั้งแต่คราวนี้ไม่เย็นกลับเหมือนอุ่นขึ้นเล็กน้อยราวกับบางสิ่งในใจเขากำลังเปลี่ยนไปอย่างเงียบงันและไม่มีทางย้อนกลับได้อีกต่อไปค่ำคื

บทที่ 34รุ่งอรุณยังมาไม่ถึงแต่เสียงศึกก็ดังมาถึงก่อนเสียงกลองรบกระหน่ำไม่หยุด เสียงแตรศึกยาวเหยียด แทรกด้วยเสียงตะโกนของทหารและเสียงโลหะกระทบกันเป็นระยะ แม้อยู่ห่างออกมานอกเมือง แต่แรงสั่นสะเทือนของสงคราม ก็แผ่มาถึงเรือนเล็กหลังนี้อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงภายในห้องเหมยหลินลืมตาขึ้นทันทีที่เสียงแรกดังขึ้น“เหมือนมีการปะทะกันแล้ว”เหมยหลินลุกขึ้นช้า ๆ เดินไปที่หน้าต่าง เปิดออกเล็กน้อยลมเย็นพัดเข้ามา พาเอากลิ่นควันจาง ๆ ลอยมาด้วย“เร็ว…”นางพึมพำ เร็วกว่าที่นางคาดไว้ ศึกเริ่มเร็วแปลว่าอีกฝ่ายไม่คิดยืดเยื้อเวลาหรือไม่ก็มั่นใจมากพอจะจบมันให้เร็ว“ข่าวจากในเมืองมีอะไรอีก”อี้เจียงรีบตอบ “ประตูเมืองปิดหมดแล้วเจ้าค่ะห้ามเข้าออก”“แม่ทัพเซียวหานนำทัพออกไปตั้งรับด้านนอก”คำพูดนั้นทำให้เหมยหลินเงียบไปครู่หนึ่งแววตาไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรแต่ความเงียบของนาง ทำให้บรรยากาศหนักขึ้นเล็กน้อย“ฮูหยิน…” อี้เจียงเอ่ย “เราจะทำอย่างไรต่อเจ้าคะ”คำถามนั้นเป็นคำถามสำคัญเพราะตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เหมยหลินหลับตาลงชั่วครู่ก่อนจะลืมขึ้นแววตากลับมาแน่วแน่“เตรียมตัวเราจะไม่รอให้ไฟลามมาถึ

บทที่ 36สายลมพัดผ่านป่าเงียบงันใบไม้ไหวเสียดสีกันเบา ๆแต่บรรยากาศระหว่างคนสองคนกลับตึงเครียดยิ่งกว่าสนามรบเหมยหลินยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมอุ้มลูกแนบอกแน่นแววตานิ่งไม่สั่นไหวแต่ภายในกำลังปะทะกันอย่างรุนแรงคำพูดของเซียวหานยังคงก้องอยู่ในหัว“ตอนนี้มีศึก…เจ้าออกมาข้างนอกพร้อมเด็ก คิดว่าฉลาดหรือ”เขาพูดไม่ผิดแม้แต่น้อยการหนีในยามศึกพร้อมทารกอายุเพียงสามเดือนไม่ใช่ความคิดที่ดีไม่ใช่การตัดสินใจที่ปลอดภัยและไม่ใช่สิ่งที่สตรีผู้มีสติควรเลือกทำ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังเลือก เลือกเดินออกมา เลือกเสี่ยง เลือกหนีเพราะสำหรับนางนั่นคือทางรอด ไม่ใช่ทางเลือกแต่เป็นทางเดียวที่นางเห็นในตอนนั้น หากนั่งรอให้การสู้รบมาถึงบ้านนอกเมืองที่นางอยู่โอกาสหนีจะหมดไป หรือหากคนของราชครูมาจับบุตรชายของนางเพื่อบีบบังคับแม่ทัพเซียวหานให้ยอมแพ้นางจะทำอย่างไร“…”เหมยหลินก้มมองลูกเด็กน้อยยังคงซุกอยู่ในอ้อมอกไม่รู้เรื่องราวใด ๆไม่รู้ว่าโลกภายนอกเต็มไปด้วยเลือดและการห้ำหั่นนางขบริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้งสายตาแข็งขึ้น“ข้าทำในสิ่งที่ต้องทำ” นางเอ่ยเสียงเรียบนางรีบตัดสินใจเร่งด่วน เซียวหานมองนางไม่ตอบทันทีแต