All Chapters of ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 51 - Chapter 60

บทที่ 46หลายวันผ่านไป ชีวิตในจวนแม่ทัพค่อย ๆ กลับเข้าสู่ความสงบ มีเพียงกิจวัตรเรียบง่ายเสียงทารกร้องเบา ๆ เสียงฝีเท้าของบ่าวไพร่และบางครั้งเสียงสนทนาสั้น ๆ ระหว่างสองคนที่เริ่มคุ้นเคยกันมากขึ้นแต่ในความสงบนั้นมีบางสิ่ง ที่เหมือนถูกหลงลืม โดยไม่มีใครเอ่ยถึงเหมยหลินนั่งอยู่ในเรือนด้านในกำลังจับยกให้ลูกน้อยฝึกตั้งไข่สายตาอ่อนโยน มือขยับอย่างชำนาญม่านม่านยืนอยู่ข้าง ๆสีหน้าลังเลเหมือนอยากพูดอะไร แต่ไม่กล้า“มีอะไร” เหมยหลินเอ่ยขึ้น โดยไม่เงยหน้าม่านม่านสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะก้มลง “ฮูหยิน…” นางหยุดเหมือนกำลังชั่งใจ “มีเรื่องหนึ่ง…”เหมยหลินเลิกคิ้ว เล็กน้อย “ว่ามา”ม่านม่านเม้มปาก ก่อนจะพูดออกมา “เรื่องคุณหนูเซียว”มือของเหมยหลินชะงักเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเป็นปกติ“เซียวเจิน?” นางทวนชื่อ เหมือนเพิ่งนึกออกว่ามีสตรีนางนี้อยู่ในชีวิต“เจ้าค่ะ” ม่านม่านพยักหน้า “ช่วงที่เกิดศึก…”“แม่ทัพให้คนส่งนางกลับจวนเดิมตั้งแต่วันนั้นแล้ว”วันนั้นคำหนึ่งผุดขึ้นในหัวของเหมยหลินทันที วันที่สตรีผู้นั้นคิดว่าให้นางกินยาสมุนไพรพี่ส่งผลต่อจิ้งเฉิน“เขาไม่ได้ให้หมอมาดูอาการนางงั้นหรือ” ม่านม่านส่ายหน

บทที่ 48ช่วงบ่ายคล้อยผ่านไปอย่างเชื่องช้าแสงแดดอ่อนลงแต่ความวุ่นวายในใจของเหมยหลินกลับไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อยนางพยายามทำทุกอย่างตามปกติให้นมลูกกล่อมให้หลับตรวจดูงานในเรือนแต่ไม่ว่าจะทำอะไรสายตาความคิดหรือแม้แต่หัวใจ ก็ยังคงวกกลับไปหาเขา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า“ฮูหยิน…” ม่านม่านเอ่ยเรียกเบา ๆ “ของว่างเจ้าค่ะ”เหมยหลินพยักหน้ารับมาโดยไม่มองก่อนจะกัดไปคำหนึ่ง แล้วหยุด“…หวานไป”นางเอ่ยออกมาทั้งที่ปกตินางชอบของหวานม่านม่านชะงักก่อนจะยิ้มบาง“วันนี้…หรือว่าหวานเกินไปจริง ๆ เจ้าคะ”คำถามนั้น แฝงความหมายเหมยหลินเหลือบมองเล็กน้อย ก่อนจะวางถ้วยลง“อาจจะเป็นที่ข้า” นางตอบเสียงเรียบแต่ในใจกลับรู้ดี ว่าไม่ใช่เพราะรสชาติแต่เป็นเพราะใจที่ไม่อยู่กับที่“…”เสียงฝีเท้าจากลานด้านนอกดังขึ้นมั่นคงสม่ำเสมอ เหมยหลินเผลอเงยหน้าขึ้นทันทีทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจและก็เป็นเขาที่เดินผ่านหน้าลานเพียงแค่ผ่านไม่ได้มาหาไม่ได้หยุดแต่เพียงแค่เห็น หัวใจของนางก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้งตึกตัก…ชัดเจน เหมือนถูกย้ำว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญนางรีบหลบสายตาทันที“…”มือกำแน่นเล็กน้อยพยายามควบคุมตัวเองแต่ยิ่งห้ามกลับยิ่งชัด นี่มันอะไรกันแน่…

บทที่ 50“สอนข้าเกี้ยวพาสตรีได้หรือไม่”คำถามนั้นหลุดออกจากปากเซียวหานอย่างเรียบง่ายแต่คนฟังกลับนิ่งงันรองแม่ทัพทั้งสองที่ยืนอยู่เบื้องล่างถึงกับมองหน้ากันราวกับได้ยินเรื่องที่ไม่ควรได้ยินแม้ภารกิจหลักจะเสร็จสิ้นลงแล้วศึกใหญ่ผ่านพ้นไปบ้านเมืองกลับคืนสู่ความสงบอีกทั้งฮ่องเต้ยังมีพระราชโองการให้เขาลาพักอยู่จวนชั่วคราว แต่ถึงอย่างนั้นงานในค่ายฝึกก็ยังคงถูกนำมารายงานเป็นระยะเป็นหน้าที่ที่ไม่อาจละเลย เพียงแต่วันนี้เรื่องที่พูดคุยกลับไม่ใช่เรื่องการศึก“ท่านแม่ทัพ…” รองแม่ทัพคนหนึ่งเอ่ยอย่างระวัง “ท่านสนใจสตรีนางใดหรือ”“หรือท่านจะรับฮูหยินรองงั้นหรือ”อีกคนรีบพูดเสริมทันทีแต่คำถามทั้งสองกลับไปคนละทิศทางจนบรรยากาศชะงักไปครู่หนึ่งเซียวหานถึงกับยกมือขึ้นโบกเป็นพัลวันสีหน้าปรากฏความไม่พอใจเล็กน้อย “พวกเจ้านี่”เขาถอนหายใจก่อนจะกล่าวเสียงเรียบ “สตรีนางนั้นที่ว่าคือภรรยาข้าเอง”คำตอบนั้นทำให้ทั้งสองคนเงียบกริบทันทีก่อนจะหันมามองหน้ากันอีกครั้งคราวนี้ไม่ใช่ความงุนงงแต่เป็นความตกใจ“ฮูหยิน…หรือขอรับ?”รองแม่ทัพลี่ซูเอ่ยย้ำเหมือนต้องการความแน่ใจเซียวหานขมวดคิ้วเล็กน้อย“ข้าพูดไม่ชัดหรือ”

บทที่ 52หลังจากวันนั้นการ นอนร่วมเตียงด้วยกันกลายเป็นเรื่องปกติโดยไม่รู้ตัวจากครั้งเดียวกลายเป็นสองครั้งจากสองครั้งกลายเป็นแทบทุกวันเซียวหานเองก็ไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อใดที่เขาตั้งใจกลับเรือนเร็วกว่าปกติเพียงเพื่อได้กินข้าวและเข้านอนพร้อมนางเหมือนเช่นทุกวัน“วันนี้ช้ากว่าปกติ”เหมยหลินเอ่ยขึ้นขณะวางถ้วยชาลงตรงหน้าเขาน้ำเสียงเรียบแต่แฝงความคุ้นเคย“มีเรื่องเล็กน้อย”เขาตอบก่อนจะรับถ้วยชาสายตาเหลือบมองนาง เล็กน้อย“กินข้าวหรือยัง”เขาถามโดยไม่ทันคิดเหมยหลินเลิกคิ้ว“ท่านคิดว่าข้าจะรอท่านทุกวันหรือ”คำถามนั้นเหมือนประชดเล็ก ๆแต่เขากลับตอบทันที“ก็ควรรอ”น้ำเสียงเรียบแต่จริงจัง“…”เหมยหลินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “ท่านนี่นะ” นางส่ายหน้า“ยังเหมือนเดิม”คำพูดนั้นทำให้เขาชะงักเล็กน้อย“เหมือนเดิม?”“ชอบสั่ง”นางตอบทันทีโดยไม่ลังเล“ข้าไม่ได้สั่ง”เขาโต้กลับเหมือนเดิม“งั้นหรือ”เหมยหลินยิ้มบางก่อนจะไม่ต่อความปล่อยให้คำพูดนั้นลอยค้างอยู่กลางอากาศ“…”เซียวหานเงียบก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ “งั้น ข้าขอ”คำพูดนั้นทำให้เหมยหลินหันมามองทันที“ให้เจ้ารอข้าได้หรือไม่ ข้าอยากกินข้าวกับเจ้าทุกเ

ตอนพิเศษ 2ค่ำคืนในจวนแม่ทัพเงียบสงบกว่าทุกคืนแสงจันทร์ทอดยาวผ่านหน้าต่างไม้ตกกระทบพื้นห้องเป็นเงาอ่อนลมพัดแผ่วพอให้ม่านบางไหวเบา ๆเหมือนกำลังกล่อมให้ทุกสิ่งสงบลง“หลับแล้วหรือ”เสียงของเซียวหานดังขึ้นแผ่วเบาเหมือนกลัวจะปลุกใครบางคนเหมยหลินนั่งอยู่ข้างเตียงมือบางลูบศีรษะบุตรชายเบา ๆ ก่อนจะพยักหน้า“…หลับแล้ว”จิ้งเฉินนอนนิ่งลมหายใจสม่ำเสมอใบหน้ากลมใสสงบเหมือนโลกทั้งใบ ไม่เคยมีความทุกข์“วันนี้ซนหรือไม่”เซียวหานถามขณะเดินเข้ามาใกล้“มากกว่าทุกวัน”เหมยหลินตอบพร้อมรอยยิ้มบาง“แต่ก็น่ารักเหมือนเดิม”คำพูดนั้นทำให้เขามองบุตรชายครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย“…เหมือนเจ้า”นางชะงักก่อนจะหันมามอง“ข้าไม่ซน”น้ำเสียงเรียบแต่แฝงการโต้กลับเล็ก ๆเซียวหานยิ้มมุมปาก“ข้าจำได้ว่าหลังจากคลอดจิ้งเฉิน เจ้าเถียงเก่ง”“ตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม”เหมยหลินตอบทันทีก่อนจะลุกขึ้นจัดผ้าห่มให้ลูกอีกครั้งแล้วจึงหันไปมองเขา“ท่านมาช้ากว่าปกติ”“มีเรื่องเล็กน้อย”เขาตอบก่อนจะนั่งลงข้างเตียงแต่สายตาไม่ได้อยู่ที่ลูกกลับอยู่ที่นางช่วงบ่ายแสงแดดอ่อนส่องผ่านลานจวนทิ้งเงาไม้เป็นลายพร้อยบนพื้นหินเสียงหัวเราะใส ๆ ดังขึ้นไม่ไกลนัก“ท่านแม่