All Chapters of ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 51 - Chapter 60

บทที่ 51หลังจากวันนั้นคำว่าใช้ใจ ก็ยังคงติดอยู่ในความคิดของเซียวหาน ทั้งที่ฟังดูเรียบง่ายแต่สำหรับเขามันกลับยากยิ่งกว่าการวางกลศึกยากยิ่งกว่าการคุมทัพนับหมื่น“…” เขายืนอยู่หน้าประตูเรือนของเหมยหลินนิ่งอยู่เช่นนั้นโดยไม่เคาะทั้งที่ปกติเขาไม่เคยลังเลจะเข้าไปที่ใดแต่วันนี้กลับต่างออกไปฟัง…ถาม…ใส่ใจ…คำของรองแม่ทัพทั้งสองยังคงก้องอยู่เขาสูดลมหายใจลึกก่อนจะยกมือขึ้นเคาะ“ก๊อก ก๊อก”ไม่นานประตูก็เปิดออกม่านม่านเป็นคนเปิดเมื่อเห็นว่าเป็นเขานางรีบก้มศีรษะทันที“ท่านแม่ทัพ”“ฮูหยินอยู่หรือไม่”เขาถามน้ำเสียงเรียบแต่ไม่ได้แข็งเหมือนก่อน“อยู่เจ้าค่ะ เชิญด้านใน”เซียวหานพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะก้าวเข้าไปภายในเรือนเงียบสงบเหมยหลินนั่งอยู่ใกล้หน้าต่างกำลังเย็บเสื้อผ้าชิ้นเล็กคงเป็นของจิ้งเฉินแสงแดดอ่อน ๆ ส่องกระทบใบหน้าของนางทำให้ภาพนั้นดูอ่อนโยนอย่างประหลาด เขาหยุดยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง โดยไม่รู้ตัวนี่หรือ…สิ่งที่เรียกว่า…เขาไม่ทันได้คิดจบเหมยหลินก็เงยหน้าขึ้น “ท่านมาแล้วหรือ”นางเอ่ยเสียงปกติไม่แปลกใจที่เขามา“อืม”เขาตอบสั้น ๆก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้นั่งทันทีกลับยืนอยู่ราวกับ

ตอนพิเศษ 1ฟ้าสางหมอกบางลอยอ้อยอิ่งเหนือหลังคาเมืองหลวงเสียงระฆังวัดดังแว่วมาแต่ไกลชวนให้ผู้คนที่ได้ยินสงบนิ่งลงโดยไม่รู้ตัวหน้าวัดหลวงโรงทานขนาดใหญ่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อยหม้อข้าวตั้งเรียงรายกลิ่นอาหารหอมกรุ่นลอยคลุ้ง ผู้คนยากไร้เริ่มทยอยเข้ามาบางคนผอมบางบางคนอุ้มลูกบางคนมีเพียงเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งติดกายแต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือแววตาที่มีความหวัง“ค่อย ๆ นะ อย่าเบียดกัน”เสียงของเหมยหลินดังขึ้นนางยืนอยู่ด้านหน้าแต่งกายเรียบง่ายไร้เครื่องประดับหรูหราต่างจากฐานะของนางโดยสิ้นเชิงมือบางคอยตักข้าวส่งต่อให้ผู้คนทีละคนอย่างไม่รีบร้อนด้านข้างเด็กชายตัวน้อยยืนเกาะชายเสื้อนางดวงตากลมโตมองทุกอย่างด้วยความสนใจ“ท่านแม่…”เสียงเล็ก ๆ เรียกเหมยหลินหันไปยิ้ม“หิวหรือจิ้งเฉิน”เด็กน้อยส่ายหน้าก่อนจะชี้ไปที่หม้อข้าว “ช่วย”คำเดียวแต่ทำให้นางหัวเราะเบา ๆ“ได้สิ”นางย่อตัวลงจับมือป้อม ๆ ของเขาก่อนจะช่วยกันตักข้าวต้มใส่ถ้วยเล็กแล้วส่งให้ชายชราที่รออยู่“ขอบคุณ…ขอบคุณขอรับ…”เสียงตอบรับสั่นเครือเต็มไปด้วยความซาบซึ้งเหมยหลินเพียงยิ้มก่อนจะพยักหน้า“ขอให้ท่านมีแรงและสู้ชีวิตต่อไปนะ”คำพูดนั้นไม

ตอนพิเศษ 3ครอบครัวเล็ก ๆที่ค่อย ๆ เติบโตอย่างเงียบงัน จิ้งเฉินในวันนี้ไม่ใช่เด็กน้อยที่ต้องอุ้มอีกต่อไปสองขาเล็ก ๆ ของเขาวิ่งได้คล่องแคล่วเสียงหัวเราะสดใสดังก้องไปทั่วเรือนทุกวัน“ท่านแม่! ดูข้า!”เด็กน้อยวิ่งผ่านลานถือไม้กิ่งเล็ก ๆ เป็นดาบฟาดฟันไปในอากาศ“ข้าจะเป็นแม่ทัพเหมือนท่านพ่อ!”คำพูดนั้นทำให้เหมยหลินที่นั่งเย็บผ้าอยู่เงยหน้าขึ้นมองก่อนจะยิ้ม“งั้นเจ้าต้องกินข้าวให้มาก”“ข้ากินเยอะแล้ว!”“ยังไม่พอ”นางตอบพร้อมหัวเราะเบา ๆชีวิตเช่นนี้เรียบง่ายและงดงามจนบางครั้งเหมยหลินเองก็ลืมไปว่าครั้งหนึ่งนางเคยผ่านอะไรมามากเพียงใดแต่ถึงอย่างนั้นก็มีบางสิ่งที่นางอดคิดไม่ได้ยามค่ำคืนเมื่อทุกอย่างเงียบลงนางนั่งอยู่ข้างหน้าต่างสายตาทอดยาวออกไปยังแสงจันทร์“คิดอะไรอยู่”เสียงของเซียวหานดังขึ้นจากด้านหลังเหมยหลินหันไปมองก่อนจะส่ายหน้า“…ไม่มีอะไร”เขาเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะนั่งลงข้างนาง“เจ้าคิดมากอีกแล้ว”น้ำเสียงเรียบแต่แฝงความเข้าใจ“…”นางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย“ท่านเคยคิดหรือไม่”“เรื่องอะไร”“จิ้งเฉิน…”นางหยุดก่อนจะพูดต่อ“เกิดขึ้นเร็วเกินไป”คำพูดนั้นทำให้เขานิ่งไปเล็กน้อย“เจ้าหมายถึงอะไร”เ

บทนำ“จงจำเอาไว้ให้ดี เหมยหลินเจ้าคือหมากของตระกูล หากมิใช่ข้าที่เมตตาเลี้ยงดูเจ้าไว้ เจ้าคิดหรือว่ายังจะมีชีวิตยืนยาวมาจนถึงทุกวันนี้”“เจ้าค่ะ…ท่านพ่อ”นางก้มหน้าต่ำ รับคำอย่างว่าง่าย นับแต่จำความได้ นางไม่เคยเงยหน้า ไม่เคยสบตาผู้เป็นบิดายามสนทนาแม้เพียงครั้งเดียวแม้ภายนอก นางจะเป็นถึงบุตรสาวคนโตของราชครูอู่ แต่ผู้คนนอกหาได้ล่วงรู้ไม่ว่าแท้จริงแล้ว นางเป็นเพียงบุตรสาวที่ถือกำเนิดจากอนุฮูหยินเอกของบิดาฝืนกล้ำกลืนรับนางไว้ในฐานะบุตร เลี้ยงดูให้อยู่รอดภายใต้ชายคาเดียวกันทว่า สิ่งที่มอบให้นั้น หาใช่ความรักไม่มีเพียงความเย็นชา…และความเกลียดชังที่ซ่อนลึกอยู่ในทุกสายตา ส่วนน้องชายทั้งสาม ผู้ถือกำเนิดจากฮูหยินเอก ยิ่งเกลียดชังนางจนเข้ากระดูกดำเพราะการมีอยู่ของนาง คือหลักฐานชัดเจนว่าบิดาของพวกเขา…เคยมีใจให้สตรีอื่น นอกเหนือจากมารดาของตนบุญคุณของบิดา…นางไม่เคยลืมตั้งแต่วันที่ลืมตาดูโลก ชีวิตของอู่เหมยหลินก็ไม่เคยเป็นของตนเองโดยแท้จริง ทุกลมหายใจล้วนผูกติดอยู่กับคำว่า บุญคุณที่ผู้เป็นบิดาหยิบยื่นให้ทั้งที่ในความเป็นจริง มันหาใช่ความเมตตาอันบริสุทธิ์ไม่ หากแต่เป็นโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ค่

ตอนที่ 2“อาหมวยเล็กลื้อฟื้นแล้ว ทำอาม่าเป็นห่วงไปหมด ไปทำอย่างไงเข้าถึงได้ตกเรือไปแบบนั้น” ภาษาจีนที่ออกมาจากปากของหญิงมีอายุที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องทำให้อู่เหมยหลินเบิ่งตาโตใส่อีกฝ่ายด้วยความสนใจและเธอก็ค่อย ๆ เปิดปากออกพูดภาษาจีนออกมาด้วยความสงสัยและแอบดีใจเล็กน้อยที่ฟังอะไรออกบ้าง และมีคนคุยกับเธอรู้เรื่อง“ตกน้ำ” ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นรีบเข้ามาหา “ใช้ลูก ลูกตกน้ำไป ตกไปจากเรือยอร์ช หมดสติไปหลายวันหลายคืนเลย” ระหว่างที่อู่เหมยหลินกำลังพยายามจับใจความของภาษาจีนที่ถูกพูดผสมกับภาษาอื่น ชายในชุดขาวก็เดินเข้ามาพร้อมกับคนหน้าเหมือนบิดา ทำให้หญิงสาวตัวสั่นเล็กน้อยและพยายามถอยหนีแม้จะไม่มีแรงและถูกมัดเอาไว้กับเตียง“แล้วทำไมจะต้องมัดอีเอาไว้ล่ะ” อาม่าหันไปถามหมอที่ดูแลอาการหลานสาว“คือเธออาละวาทครับ ผมว่าทุกคนอาจจะต้องทำใจกับอาการของคุณวนิดาหน่อยนะครับ” หมอพูดขึ้นน้ำเสียงหนักใจ“ทำไมล่ะครับหมอน้องสาวผมเป็นอะไร” พี่ชายของวนิดาถาม“พ่อคุยกับหมอแล้วผลตรวจเบื้องต้นไม่ค่อยดีเท่าไร ต้องตรวจละเอียดเธออีกที แล้วเมื่อครู่พยาบาลก็เพิ่งแจ้งกับคุณหมอก่อนหน้าพวกเราจะมาถึงหมวยเล็กแสดงอาการแปลก ๆ หลายอ