جميع فصول : الفصل -الفصل 50

บทที่ 41ลมปลายฤดูพัดเอากลิ่นคาวเลือดจางลงจากเมืองหลวง แต่สิ่งที่หลงเหลือไม่ใช่เพียงร่องรอยของศึกหากเป็นความเงียบที่หนักยิ่งกว่าก่อนสงครามเรือนนอกเมืองยังคงถูกคุ้มกันแน่นหนาทหารยืนเรียงรายเหมือนกำแพงที่ไม่มีวันล้มแต่ภายในกลับนิ่งสงบเกินไปเหมือนพายุได้ผ่านไปแล้วและทิ้งเพียงความว่างเปล่าเอาไว้เหมยหลินนั่งอยู่ข้างหน้าต่างแสงอาทิตย์อ่อนตกกระทบปลายพู่กันแต่นางกลับไม่ได้เขียนสิ่งใดจดหมายฉบับนั้นถูกส่งไปแล้วคำพูดที่ควรพูดก็พูดไปแล้วไม่มีสิ่งใดต้องแก้ไขไม่มีสิ่งใดต้องเพิ่มเติม“ฮูหยิน…”เสียงม่านม่านดังขึ้นเบา ๆ“วันนี้ทหารด้านนอก…ถอนกำลังไปบางส่วนแล้วเจ้าค่ะ”เหมยหลินหรี่ตาเล็กน้อย “ถอน?”“เจ้าค่ะ”อี้เจียงเดินเข้ามาเสริม“แต่ยังมีคนของแม่ทัพอยู่เพียงแค่…ไม่หนาแน่นเท่าเดิม”ความเงียบเกิดขึ้นชั่วครู่ก่อนที่เหมยหลินจะเอ่ย“แปลว่า…”นางมองออกไปแววตาลึก“ศึกจบจริงแล้ว”“แล้ว…พวกเราจะทำเช่นไรต่อล่ะเจ้าคะ”ม่านม่านถามเบาเหมือนกลัวคำตอบเหมยหลินไม่ตอบเพราะนางเองก็ไม่รู้หรืออาจจะไม่อยากคิดทันใดนั้นเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านนอกหนักแน่นไม่เร่งรีบแต่ชัดเจนอี้เจียงหันไปทันทีมือแตะมีดโดยสัญชาตญาณแต่ยังไม่ท

บทที่ 43ยามเย็นของจวนแม่ทัพเงียบสงบแสงอาทิตย์คล้อยต่ำทอดยาวผ่านระเบียงไม้เกิดเป็นเงาทาบซ้อนกันอย่างเงียบงันเหมยหลินนั่งอยู่ในเรือนด้านในลูกน้อยหลับอยู่ข้างกายลมหายใจสม่ำเสมอของเด็กน้อยทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นขึ้นเล็กน้อยแต่ในใจของนางกลับยังไม่สงบ แม้จะกลับมาที่นี่แล้ว แม้จะบอกตัวเองว่า เลือกแล้วแต่ความรู้สึกบางอย่าง ยังคงไม่เข้าที่“ฮูหยิน…” ม่านม่านเดินเข้ามาเบา ๆ“แม่ทัพกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”มือของเหมยหลินที่กำลังพับผ้าห่อตัวของลูกน้อยชะงักลงเล็กน้อย หัวใจเต้นผิดจังหวะโดยที่นางไม่ทันตั้งตัว “อืม…”นางตอบเพียงสั้น ๆไม่ได้ถามว่าเขากลับมาจากจัดการเรื่องราวในกองทัพเรียบร้อยแล้วตอนนี้อยู่ที่ใดเสียงฝีเท้าคุ้นเคยก็ดังขึ้นใกล้เข้ามาช้า ๆมั่นคงก่อนจะหยุดอยู่หน้าประตูม่านม่านรีบถอยออกไปทันทีปิดประตูให้ทิ้งไว้เพียงสองคนเหมยหลินยังคงนั่งอยู่แต่รับรู้ว่าเขาอยู่ตรงนั้น“กลับมาแล้วหรือ”นางเอ่ยก่อนเสียงนิ่งเหมือนทุกครั้ง“อืม”คำตอบของเขาสั้นแต่น้ำเสียงต่างจากก่อนเล็กน้อย ไม่แข็งกระด้างเหมือนมีอะไรบางอย่าง…คลายลงความเงียบแทรกตัวอยู่ระหว่างทั้งสองแต่ครั้งนี้ไม่อึดอัดเพียงแค่…ยังไม่ชินเซียวหานเดินเข

บทที่ 45เช้าที่เปลี่ยนไปแสงอรุณแรกของวันส่องลอดผ่านม่านบางตกกระทบปลายเตียงอย่างอ่อนโยน เหมยหลินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นความรู้สึกแรกไม่ใช่ความระแวดระวังไม่ใช่ความว่างเปล่าแต่เป็น…ความสงบนางชะงักเล็กน้อยเหมือนเพิ่งรู้ตัวเมื่อคืน…สายตาค่อย ๆ เคลื่อนไปด้านข้าง ก่อนจะหยุดเซียวหานยังอยู่ที่เดิมนั่งพิงเสาไม้ข้างเตียง เหมือนเมื่อคืน หลังจากกินข้าวเสร็จเขาก็ขออยู่ต่อ สายตาที่นั่งมองจิ้งเฉินหลับทำเอานางปฏิเสธไม่ลง นางเลี้ยงจิ้งเฉินทุกวัน ได้เห็นทุกพัฒนาการของลูก แต่เขาต้องทำงานเพื่อบ้านเมืองอย่างหนัก หากพลาดนั้นหมายถึงชีวิต เพียงแต่ตอนนี้เขาหลับไปแล้วแขนข้างหนึ่งวางพาดบนเข่าศีรษะเอนเล็กน้อยแสงเช้าทำให้ใบหน้าคมคายของเขาดูอ่อนลงไร้ความเคร่งเครียดไร้ความเย็นชาเหมือนบุรุษธรรมดาคนหนึ่งที่เพียง…เหนื่อยหัวใจของเหมยหลินสั่นไหวเล็กน้อยนางลุกขึ้นช้า ๆ พยายามไม่ให้เกิดเสียง แต่ยังไม่ทันก้าวลงจากเตียง“ตื่นแล้วหรือ”เสียงทุ้มดังขึ้นเหมยหลินชะงักหันกลับไปเซียวหานลืมตาขึ้นแล้วแม้แววตาจะยังมีร่องรอยความง่วงและเหนื่อยล้า“อืม…” นางตอบเบา ๆก่อนจะพูดต่อ“ท่านไม่กลับไปพักดี ๆ ที่เรือนของท่านล่ะ”คำถามนั้นไม่ใช่ตำห

บทที่ 47ยามสายของจวนแม่ทัพยังคงเงียบสงบแสงแดดอ่อนส่องผ่านลานกว้าง กระทบเงาไม้ไหวเอนตามสายลมเหมยหลินนั่งอยู่ใต้ชายคาลูกน้อยหลับอยู่ในอ้อมแขนใบหน้าเล็ก ๆ แนบอกนางอย่างวางใจทุกอย่างดูปกติเรียบง่ายแต่ภายในใจของนางกลับไม่สงบนางเงยหน้าขึ้นสายตามองไปยังลานกว้างที่มีเงาของใครบางคนเคลื่อนไหวเซียวหานกำลังฝึกดาบการเคลื่อนไหวแม่นยำหนักแน่นดาบในมือเขาเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายทุกจังหวะเต็มไปด้วยพลังเหงื่อบาง ๆ ซึมตามไรผมแสงแดดสะท้อนใบหน้าคมคายภาพนั้นทำให้เหมยหลินหยุดมองนานกว่าที่ควร…หัวใจของนางเต้นแรงขึ้น โดยไม่มีเหตุผล“…”นางรีบหลบสายตาเหมือนถูกจับได้ทั้งที่ไม่มีใครมอง มือกระชับลูกน้อยในอ้อมแขนแน่นขึ้นเล็กน้อยนี่มันอะไรกัน…นางพึมพำในใจความรู้สึกนี้ไม่คุ้นเคยและควบคุมไม่ได้หรือว่านี่…คำหนึ่งผุดขึ้นมาชัดเจนจนปฏิเสธไม่ได้ความรัก?นางชะงักทันทีเหมือนคำนี้หนักเกินไปสำหรับสิ่งที่เพิ่งเริ่มต้นเหมยหลินหลับตาลงพยายามปรับลมหายใจแต่หัวใจ—ยังคงเต้น ตึกตักไม่ยอมสงบช่างน่าแปลก…นางหัวเราะในใจเบา ๆข้าหมั้นกับอาคิรามาตั้งสิบห้าปีภาพในอดีตผุดขึ้นชายหนุ่มผู้นั้นจะยิ้มเยาะทุกครั้งที่เจอหน้ากัน

บทที่ 49เช้าวันใหม่ของคนที่เปลี่ยนไปแสงแรกของวันค่อย ๆ ส่องผ่านม่านบางอากาศยามเช้ายังเย็นอยู่เล็กน้อยแต่ภายในเรือนกลับอบอุ่นอย่างประหลาดเหมยหลินลืมตาขึ้นช้า ๆภาพเพดานไม้คุ้นตาปรากฏตรงหน้าทุกอย่างเหมือนเดิมแต่บางอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้วนางนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเหมือนกำลังทบทวนบางสิ่งก่อนที่ภาพของเมื่อวานจะย้อนกลับมามือที่แตะกันคำพูดที่เอ่ยออกไป และความรู้สึกที่นางไม่คิดจะปฏิเสธอีก เหมยหลินเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นแตะอกตนเองหัวใจยังคงเต้นสม่ำเสมอแต่ไม่เหมือนเมื่อก่อนมัน…มีบางอย่างเพิ่มขึ้น“ฮูหยิน ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”เสียงม่านม่านดังขึ้นเบา ๆจากด้านนอก“อืม”เหมยหลินตอบก่อนจะลุกขึ้นนั่งจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยม่านม่านเปิดประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบางที่ดูจะรู้ทันเกินไป“วันนี้ท่านดูอารมณ์ดีนะเจ้าคะ”คำพูดนั้นทำให้เหมยหลินชะงักเล็กน้อย“เจ้าคิดไปเอง”นางตอบทันทีแต่เสียงไม่มั่นคงเหมือนเคยม่านม่านหัวเราะเบา ๆ“เจ้าค่ะ”แม้จะตอบรับแต่สีหน้าชัดเจนว่าไม่เชื่อเหมยหลินไม่ได้ต่อความเพียงลุกขึ้นเดินไปยังเปลของลูกทารกน้อยยังหลับสนิทลมหายใจสม่ำเสมอใบหน้าเล็ก ๆ ดูสงบนางมองอยู่นานก่อนจะยิ