All Chapters of ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 37รถม้าเคลื่อนกลับสู่เรือนนอกเมืองเส้นทางเดิมแต่ความหมายไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปภายในรถ เงียบ ไม่มีผู้ใดเอ่ยคำเหมยหลินอุ้มลูกแนบอก สายตาเหม่อลึก เหมือนกำลังคิดแต่ก็เหมือนวางทุกอย่างลงแล้วอี้เจียงและม่านม่านนั่งนิ่ง ไม่กล้ารบกวนเพราะพวกนางรู้ดีการกลับครั้งนี้ไม่ใช่เพราะยอมแต่เพราะเลือก เลือกเส้นทางที่มีโอกาสรอดมากที่สุดเพียงเท่านั้น นางทั้งคู่ใช่ว่าไม่หวาดกลัวว่าสตรีสามคนและเด็กทารกจะมีชีวิตกันต่อได้อย่างไรในภาวะสงคราม แต่พวกนางเลือกที่จะทำตามคำสั่งสิ่งที่นายหญิงของตนสั่ง ไม่ว่านายหญิงจะเลือกทางใดพวกนางยินดีทำตาม พอเห็นนางเลือกที่จะกลับไปอยู่ใต้การดูแลของแม่ทัพเซียวก็อดที่จะโล่งใจไม่ได้ไม่นานนักรถม้าก็หยุดลงหน้าบ้านแต่ภาพที่เห็นไม่เหมือนเดิมทหารมากขึ้น ชาวเมืองพากันขนของวิ่งหนีกันอุตลุด ลูกเด็กเล็กแดงเกาะแขนบิดามารดาร้องกระจองอแงเหมยหลินก้าวลงจากรถ นางเดินเข้าเรือนโดยไม่หันกลับไปมองราวกับทุกอย่าง ไม่สำคัญ หากนางช่วยเหลือหนึ่งคนก็ต้องช่วยที่เหลือ นางจะให้ผู้ใดรู้ไม่ได้ว่าเรือนหลังนี้มีเสบียงรู้ว่าเห็นแก่ตัว แต่นางขอเอาตัวเองให้รอด ดีกว่าช่วยคนแล้วต้องตายกันทั้งหมดเหมยหลินวางล

บทที่ 39เสียงกลองศึกเงียบลงหลังจากดังกึกก้องต่อเนื่องยาวนานถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน หน้ากำแพงเมืองหลวงที่เคยสั่นสะเทือนด้วยเสียงดาบกระทบกันและเสียงร้องโหยหวนบัดนี้เหลือเพียงความเงียบงัน ที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดธงของอ๋องแปดถูกโค่นลงทัพที่เคยฮึกเหิมแตกพ่าย พังทลายไม่มีเหลือแม้แต่ขวัญกำลังใจศพทหารกองระเกะระกะนอกกำแพงเมืองร่องรอยของสงครามยังคงชัดเจนแต่ชัยชนะเป็นของฝ่ายที่ปกป้องเมืองหลวง เซียวหานยืนอยู่บนกำแพงเมืองเสื้อเกราะเต็มไปด้วยคราบเลือดทั้งของศัตรูและของพวกเดียวกัน แววตาอิดโรยแต่ยังคงแข็งกร้าวเจ็ดวันเจ็ดคืนที่เขาไม่เคยถอยไม่เคยปิดตาอย่างแท้จริงไม่ใช่เพราะหน้าที่เพียงอย่างเดียวแต่เพราะเขา แพ้ไม่ได้“แม่ทัพ!” เสียงทหารดังขึ้น“ทัพอ๋องแปดถอยหนีทั้งหมดแล้วขอรับ!ไม่มีการรวมกำลังอีก!”เซียวหานพยักหน้าเพียงเล็กน้อยเหมือนเรื่องนี้เป็นสิ่งที่เขาคาดไว้แล้ว“เก็บกวาดสนามรบ”เขาสั่งเสียงแหบเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้า “ดูแลผู้บาดเจ็บ”“ขอรับ!”คำสั่งถูกส่งต่อทหารเคลื่อนไหวแต่สายตาของเขาไม่ได้อยู่ที่สนามรบกลับมองไปยังทิศทางหนึ่งทิศทางของเรือนนอกเมือง“ปลอดภัย…”เขาพึมพำเบา ๆราวกับย้ำกับตัวเองก่อน

บทที่ 40ข่าวศึกมาถึงเรือนนอกเมืองในยามสายเร็วกว่าที่คาด แต่ก็ช้ากว่าความกังวลที่สะสมอยู่ในใจของผู้คน เพราะถ้ายื้อไปนานเท่าใด คนที่อยู่ในกำแพงย่อมขาดเสบียงและน้ำ“ฮูหยิน!”เสียงม่านม่านดังขึ้นอย่างร้อนรน ก่อนที่ร่างเล็กจะวิ่งเข้ามา สีหน้าทั้งตื่นเต้นและตกใจปะปนกัน“ทัพอ๋องแปด…แตกพ่ายแล้วเจ้าค่ะ!”คำพูดนั้นทำให้อี้เจียงที่ยืนอยู่ชะงักก่อนจะหันไปมองเหมยหลินทันทีแต่เจ้าของชื่อกลับยังคงนั่งนิ่งอยู่ข้างเปลมือเรียวโยกเบา ๆราวกับข่าวนั้นไม่อาจทำให้จังหวะของนางเปลี่ยนไป“แล้ว…”นางเอ่ยขึ้นเบา ๆโดยไม่เงยหน้า“ราชครูล่ะ”คำถามนั้นทำให้ม่านม่านชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะตอบเสียงแผ่วลง“ถูกตัดสินโทษแล้วเจ้าค่ะ…”เหมยหลินหยุดมือเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเอ่ย “ว่ามา”“ริบทรัพย์สินทั้งหมด…”ม่านม่านกลืนน้ำลาย “และเนรเทศเจ้าค่ะ คุณชายทั้งสามและฮูหยินอู่ก็โดนด้วย”ความเงียบปกคลุมทั้งห้องแม้แต่เสียงลมหายใจก็เหมือนจะเบาลงอี้เจียงมองเหมยหลินอย่างระแวดระวังนางรู้ดีข่าวนี้กระทบใจไม่มากก็น้อยแต่สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่เช่นนั้นเหมยหลินยังคงนั่งอยู่ที่เดิมเพียงแต่…“ไม่ถูกประหาร…” นางพึมพำเบา ๆราวกับทบทวน “กบฏต้องถูกปร

บทที่ 42ขบวนรถม้าเคลื่อนเข้าสู่กลางใจเมืองหลวงอีกครั้งครั้งนี้ไม่ใช่การหลบหนีแต่เป็น การกลับล้อไม้บดผ่านพื้นดินที่ยังไม่เรียบบางช่วงยังคงมีคราบเลือดจาง ๆแห้งติดอยู่กับผืนดินเหมยหลินเปิดม่านรถม้าออกเล็กน้อยสายตามองออกไปด้านนอกภาพที่เห็นทำให้หัวใจของนางหนักอึ้งขึ้นโดยไม่รู้ตัวบ้านเรือนบางหลังพังทลายกำแพงแตกหลังคาถล่มร่องรอยของการสู้รบยังชัดเจนแม้ศึกจะจบไปแล้วแต่ความเสียหายยังคงอยู่ผู้คนบางส่วนเริ่มกลับมาเก็บกวาดซ่อมแซมบางคนเพียงนั่งนิ่งมองซากบ้านของตนเองด้วยแววตาว่างเปล่า เหมยหลินเม้มริมฝีปากก่อนจะปล่อยม่านลงช้า ๆ“ฮูหยิน…”ม่านม่านเอ่ยเบา ๆ“ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ”เหมยหลินพยักหน้าเล็กน้อยแต่ไม่ได้ตอบเพราะในใจกำลังเต็มไปด้วยความคิดที่ไม่อาจหยุดได้หากวันนั้น…นางยังดึงดันจะหนีไป…สายตาของนางย้อนกลับไปยังภาพด้านนอกอีกครั้งสภาพคงไม่ต่างจากบ้านพวกนั้นความคิดนั้นชัดเจนและโหดร้าย“ไม่น่าอวดเก่งเลย…” นางพึมพำเบา ๆจนแทบไม่มีใครได้ยินอี้เจียงหันมามองเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ถามเหมยหลินหลับตาลงพิงกับผนังรถม้าลมหายใจช้าแต่หนักมีผัวเป็นถึงแม่ทัพ…แต่กลับคิดจะหนีไปตายเอาดาบหน้าในช่วงศึกน

บทที่ 44เสียงฝีเท้าดังขึ้นเบา ๆ จากด้านนอก เหมยหลินลืมตา ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร ประตูถูกเปิดออกช้า ๆ เซียวหานเดินเข้ามา ไร้เสียง เหมือนกลัวรบกวน เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงถอดเสื้อคลุมวางไว้ก่อนจะมองไปยังเปลเหมยหลินมองเขา เงียบ ๆแสงจันทร์ทำให้ใบหน้าคมเข้มของเขาดูอ่อนลงกว่าปกติเขาเดินเข้าไปใกล้เปลก้มลงเล็กน้อยมองลูก สายตาอ่อนโยนอย่างที่นางเริ่มคุ้นมือใหญ่ยื่นออกไปเหมือนจะสัมผัสแต่ก็หยุดไว้กลางอากาศ ก่อนจะชักกลับ เบา ๆเหมยหลินเห็นทุกอย่าง หัวใจนางกระตุกเล็กน้อย“ถ้าล้างมือมาแล้วก็…อุ้มได้” นางเอ่ย เสียงเบาแทบจะเป็นกระซิบ เซียวหานชะงัก ก่อนจะหันมามองนาง เหมยหลินหลบสายตาเล็กน้อย“จิ้งเฉินไม่ตื่นง่าย”คำอธิบายสั้น ๆ เหมือนแก้ตัวมากกว่าชวนแต่เขาเข้าใจ เซียวหานพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ อุ้มเด็กขึ้นมา อย่างระมัดระวัง เหมือนกลัวหลุดมือภาพนั้นทำให้เหมยหลินเผลอมอง นานชายที่เคยถือดาบ ตอนนี้กลับอุ้มเด็กอย่างเก้ ๆ กัง ๆแต่ตั้งใจ“…” มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว“เขาหนักขึ้น” เขาพูดเบา ๆ“ก็ล่าสุดที่ท่านอุ้มก็เกือบสองเดือนแล้ว”เหมยหลินพยักหน้าเห็นด้วย จิ้งเฉินแรกคลอดก็ว่าตัวใหญ่แล