جميع فصول : الفصل -الفصل 70

ตอนที่ 4“ครับ เด็กในท้องหมวยเล็กเป็นลูกของผมเอง” คินมองไปที่วนิดาที่นอนอยู่บนเตียงอีกครั้ง เธอไม่ได้ดูดีใจ เสียใจหรือกล่าวโทษอะไรทั้งสิ้นสายตาของหญิงสาวมองมาที่ชายหนุ่มด้วยแววตาใสซื่อปนหวาดระแวง ดูรวม ๆ แล้วมันเป็นสายตาของคนที่ไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่างมากกว่า“แต่ไม่ใช่ว่าทั้งสองคน” คนเป็นพ่อกำลังจะถามแต่อาคิราก็พูดขึ้น“ตอนนี้สิ่งที่ต้องดูแลคือหมวยเล็กที่กำลังไม่สบาย และเด็กที่กำลังจะเกิด เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ผมไม่ยังไม่ขออธิบาย หมวยเล็กเองก็มีสิทธิ์ตัดสินใจ แต่ว่าลูกผมจะรับผิดชอบแน่นอน รวมถึงตัวของหมวยเล็กด้วย ผมจะรับผิดชอบทั้งคู่ครับ”“คินหมายความว่า...”“เรื่องแต่งงานคงยังเป็นไปไม่ได้ และไม่เหมาะสมที่จะทำอะไรในตอนนี้ แต่ผมจะดูแลเธอเอง หมวยเล็กอาการคงที่เมื่อไร ผมอยากจะพาเธอไปอยู่กับผม” มือของนาวินแตะเบา ๆ ที่ไหล่ของคินราวกับบอกว่าที่เขาทำนั่นถูกแล้วเรื่องนอกห้องเมื่อครู่เหมือนเป็นเรื่องที่ต้องตกลงระหว่างชายหนุ่มทั้งสองที่จะว่าไปก็แทบจะเหมือนพี่น้องที่โตมาด้วยกัน“และเราจะดูแลอย่างไง ที่บ้านของพ่อยังมีคนอยู่ แต่เราต้องทำงาน”“คงจ้างพยาบาลมาน่ะครับ เพราะผมก็คงดูแลหมวยเล็กได

ตอนที่ 6“เดี๋ยวพี่จะต้องแวะไปเอาของที่ห้องของพี่ก่อนนะ” เขาเลือกที่จะแทนตัวเองว่าพี่กับหมวยเล็กทั้ง ๆ เพราะต่อหน้าผู้ใหฐ่เราแทนตัวเองแบบนี้เสมอ นอกจากเวลาอื่นเขากับเธอใช้ศัพท์สาระพัด เธอ ฉัน แต่ตอนนี้เธอจำไม่ได้ เขาก็คงแทนตัวเองว่าพี่ น่าจะดีที่สุดอู่เหมยหลินพยักหน้า เธอมองไปรอบ ๆ อย่างแปลกใจ รถที่ไม่มีม้าลาก และไม่ใช่แค่คันเดียวทุกอย่างดูแปลกตาไปหมด อากาศด้านนอกที่ร้อนแต่เมื่อมาอยู่ในรถก็เย็นสบาย เธอไม่นึกมาก่อนว่านี่ฤดูร้อนเพราะอยู่แต่ในห้องที่อากาศคงที่ตลอดเวลาพอได้ออกมาด้านนอกร้อนจนหน้ามืด แต่อาคิราก็ประคองเธอเอาไว้ตลอดตั้งแต่ก่อนจะขึ้นรถจนมาถึงตึกที่ใหญ่โต“พี่คิน หายไปไหนมาคะ ริสาโทรไปก็ไม่ยอมรับสายเลย” หญิงสาวในชุดรัดรูปที่นั่งอยู่ที่ล็อบบี้คอนโดเดินเข้ามาเกาะแขนของอาคิรา“ปล่อยริสา” คินที่ประคองหมวยเล็กอยู่สะบัดมือของหญิงสาวคนนั้นออก“ทำไมล่ะคะ คุณวนิดาเธอไม่สนใจอะไรอยู่แล้ว...”“หุบปาก ถ้าเธอไม่หุบ ฉันจะหาคนมาหุบให้” คินขึ้นเสียงอย่างน่ากลัวทำให้ริสาเงียบไป คินไม่อยากให้ริสาพูดอะไร แม้เขาจะรู้ว่าหมวยเล็กในตอนนี้ฟังภาษาไทยไม่ออก แต่เขาไม่อยากให้เธอต้องคิดมาก อย่างไงในท้อ

ตอนที่ 8อาคิรานอนไม่หลับ คอนโดของวนิดามันเงียบสงบแปลก ๆ และความรู้สึกที่ว่าตอนนี้เขาอยู่ห้องเดียวกับหมวยเล็กคู่หมั้นที่ตลอดมาเอาแต่ทะเลาะกันมันทำให้เขารู้สึกระแวงแปลก ๆ ไม่ใช่แค่นั้นทั้งตุ๊กตา หมอนลายแปลก ๆ และยังกลิ่นน้ำหอมในบ้าน รวมถึงกลิ่นน้ำของอีกฝ่ายมันฟุ้งไปหมดทั้งห้อง ทำเอานึกถึงคืนที่เกินเลยกับเจ้าตัวไม่น้อย แม้ว่าจะจำไม่ได้ชัดก็เถอะ“ไม่...นะ อย่าทำ...ลูกข้า ไม่ แม่ทัพเซียว ข้าไม่...ท่าน” เสียงอู๋อี้ที่ได้ยินทำให้คินค่อย ๆ เดินเข้าไปห้องของหมวยเล็ก เขาเห็นสภาพอีกฝ่ายเหงื่อไหลตามไรผมทั้ง ๆ ที่อากาศในห้องก็เย็น ไม่เท่านั้นปากยังพึมพำอะไรบางอย่างอยู่ตลอด“หมวยเล็ก ฝันร้ายเหรอ” ชายหนุ่มคิดที่โรงพยาบาลไม่ได้บอกสักนิดว่าเธอมีอาการแบบนี้ตอนกลางคืน“แม่ทัพเซียว ไม่” “ใครกันแม่ทัพเซียว ดูซีรีย์กับอาม่ามากไปหรือเปล่าเนี่ย” อาคิราจับตัวของหญิงสาวเขย่าเล็กน้อย“หมวยเล็ก” “อือ” อาคิรามองอีกฝ่ายที่ใบหน้าเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา เขาเขย่าแรง ๆ อีกครั้งวนิดาก็เปิดตาขึ้นดวงตาสีเข้มของหญิงสาวที่ปกติเคยมองชายหนุ่มด้วยสายตาใสซื่อ ตอนนี้กลับมีความวิตกและกังวลฉายอยู่ชัดเจน“แม่ทัพ...”“แม่ทัพอะไร

ตอนที่ 10“พี่แวะไปหาหมวยเล็กมา น้องอยู่กับป้าจวงและพยาบาลคนนั้น วันแรกก็ออกลายแล้วเหรอ” นาวินทักข้อความหาว่าที่น้องเขยของตัวเอง“เปล่าครับผมแค่ต้องไปรับแขกสำคัญ สนามบินอยู่ห่างจากห้องของหมวยเล็ก ก็เลยกลับช้าหน่อย และตอนเย็นรถติดมากตอนนี้ยังออกจากแถวนี้ไม่ได้เลย”“อย่างนั้นก็แล้วไปคิดว่าดูแลไม่ได้ พี่เอาน้องกับหลานกลับไปดูแลเองได้นะ”“พี่อย่ากังวลไปเลย ถึงความรู้สึกของผมกับหมวยเล็กจะเป็นอย่างที่รู้ ๆ กัน แต่ลูกนั่นก็มีเลือดผมนะ ผมไม่ใช่คนเลวขนาดรู้ตัวว่ามีลูกแล้วก็ทิ้งขวางแม่ของลูกนะ โดยเฉพาะตอนนี้ที่เธอกำลังต้องการความช่วยเหลือ”“แสดงว่ากับผู้หญิงอื่นก็จะดูแลแบบนี้เหมือนกันเหรอ” คินมองข้อความในมือ เผลอไปแล้วจริง ๆ พี่ของหมวยเล็กนี่ฉลาดใช้คำเหมือนน้องสาวเวอร์ชันก่อนจริง ๆ “ไม่ใช่แบบนั้น เรื่ืองแบบนี้คงไม่เกิดขึ้นกับคนอื่นหรอก ผมกับคนอื่นมันแบบความสัมพันธ์แบบตั้งใจจะไปด้วยกัน มันเลยเตรียมพร้อมอยู่แล้ว ไม่มีทางหลุดมีปัญหาแน่ ๆ แต่กับหมวยเล็กมันเป็นแบบ...เราทั้งคู่ไม่ได้ป้องกัน”“ไม่ต้องเล่าให้ละเอียดหรอกพี่ไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้น แค่อย่าให้มันมีปัญหาระยะยาวไปถึงหลานก็แล้วกัน จะอยู่หรือจะ

ตอนที่ 12หลังจากตรวจทั่วไป เจาะเลือด และอัลตร้าซาวด์เสร็จเรียบร้อย หมอก็ให้รูปมารูปหนึ่ง อู่เหมยหลินหยิบมันเอาไว้แล้วดูมันอยู่ตลอด“เอาไปใส่กรอบรูปไหม เดี๋ยวพี่ทำให้ตอนที่แวะกินข้าว จะได้วางในห้อง”“ได้เหรอคะ” “ได้สิ” “ขอบคุณค่ะ” อู่เหมยหลินยิ้มหวานให้อีกฝ่าย คินถึงกลับหันไปมองทางอื่น เพราะไม่เคยคิดมาก่อนว่าหมวยเล็กนั้นจะยิ้มได้อ่อนโยนขนาดนี้ พวกเขาออกจากโรงพยาบาลและไปกินอาหารที่ห้างใกล้ ๆ คินยังคงประครองคู่หมั้นของตัวเองเอาไว้ตลอดเพราะหมวยเล็กดูเหมือนจะสะดุดกับทุกสิ่งทุกอย่างได้เสมอ แม้แต่บันไดเลื่อนเธอก็แทบจะไม่กล้าก้าวผ่านในตอนแรก จึงเป็นหน้าที่ของคินที่ต้องดูแลทุกยางก้าว“อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม” อู่เหมยหลินส่ายหัว แต่ไม่ใช่เพราะเธอไม่ได้ไม่อยากกิน เพียงแค่ไม่รู้ต่างหากว่าที่นี่มีอะไรให้กินบ้าง เลยไม่รู้ว่าของที่เธออยากกินนั้นมีไหมการท้องทำให้เธออยากกินของแปลก ๆ ที่หาได้ในยุคก่อน แต่ไม่เคยเห็นในยุคนี้ แต่เมื่อเดินผ่านร้านอาหารจีนร้านหนึ่งหญิงสาวก็หยุดชะงัก“อยากกินอันนี้เหรอ แต่มันมีบางอย่างเผ็ดมากเลยนะ” คินมองไปยังร้านติมซำและหม้อไฟหม่าล่า“ลองได้ค่ะ” คินยิ้มเพราะปกติหมวยเล