All Chapters of ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 61 - Chapter 70

บทนำ“จงจำเอาไว้ให้ดี เหมยหลินเจ้าคือหมากของตระกูล หากมิใช่ข้าที่เมตตาเลี้ยงดูเจ้าไว้ เจ้าคิดหรือว่ายังจะมีชีวิตยืนยาวมาจนถึงทุกวันนี้”“เจ้าค่ะ…ท่านพ่อ”นางก้มหน้าต่ำ รับคำอย่างว่าง่าย นับแต่จำความได้ นางไม่เคยเงยหน้า ไม่เคยสบตาผู้เป็นบิดายามสนทนาแม้เพียงครั้งเดียวแม้ภายนอก นางจะเป็นถึงบุตรสาวคนโตของราชครูอู่ แต่ผู้คนนอกหาได้ล่วงรู้ไม่ว่าแท้จริงแล้ว นางเป็นเพียงบุตรสาวที่ถือกำเนิดจากอนุฮูหยินเอกของบิดาฝืนกล้ำกลืนรับนางไว้ในฐานะบุตร เลี้ยงดูให้อยู่รอดภายใต้ชายคาเดียวกันทว่า สิ่งที่มอบให้นั้น หาใช่ความรักไม่มีเพียงความเย็นชา…และความเกลียดชังที่ซ่อนลึกอยู่ในทุกสายตา ส่วนน้องชายทั้งสาม ผู้ถือกำเนิดจากฮูหยินเอก ยิ่งเกลียดชังนางจนเข้ากระดูกดำเพราะการมีอยู่ของนาง คือหลักฐานชัดเจนว่าบิดาของพวกเขา…เคยมีใจให้สตรีอื่น นอกเหนือจากมารดาของตนบุญคุณของบิดา…นางไม่เคยลืมตั้งแต่วันที่ลืมตาดูโลก ชีวิตของอู่เหมยหลินก็ไม่เคยเป็นของตนเองโดยแท้จริง ทุกลมหายใจล้วนผูกติดอยู่กับคำว่า บุญคุณที่ผู้เป็นบิดาหยิบยื่นให้ทั้งที่ในความเป็นจริง มันหาใช่ความเมตตาอันบริสุทธิ์ไม่ หากแต่เป็นโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ค่

ตอนที่ 2“อาหมวยเล็กลื้อฟื้นแล้ว ทำอาม่าเป็นห่วงไปหมด ไปทำอย่างไงเข้าถึงได้ตกเรือไปแบบนั้น” ภาษาจีนที่ออกมาจากปากของหญิงมีอายุที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องทำให้อู่เหมยหลินเบิ่งตาโตใส่อีกฝ่ายด้วยความสนใจและเธอก็ค่อย ๆ เปิดปากออกพูดภาษาจีนออกมาด้วยความสงสัยและแอบดีใจเล็กน้อยที่ฟังอะไรออกบ้าง และมีคนคุยกับเธอรู้เรื่อง“ตกน้ำ” ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นรีบเข้ามาหา “ใช้ลูก ลูกตกน้ำไป ตกไปจากเรือยอร์ช หมดสติไปหลายวันหลายคืนเลย” ระหว่างที่อู่เหมยหลินกำลังพยายามจับใจความของภาษาจีนที่ถูกพูดผสมกับภาษาอื่น ชายในชุดขาวก็เดินเข้ามาพร้อมกับคนหน้าเหมือนบิดา ทำให้หญิงสาวตัวสั่นเล็กน้อยและพยายามถอยหนีแม้จะไม่มีแรงและถูกมัดเอาไว้กับเตียง“แล้วทำไมจะต้องมัดอีเอาไว้ล่ะ” อาม่าหันไปถามหมอที่ดูแลอาการหลานสาว“คือเธออาละวาทครับ ผมว่าทุกคนอาจจะต้องทำใจกับอาการของคุณวนิดาหน่อยนะครับ” หมอพูดขึ้นน้ำเสียงหนักใจ“ทำไมล่ะครับหมอน้องสาวผมเป็นอะไร” พี่ชายของวนิดาถาม“พ่อคุยกับหมอแล้วผลตรวจเบื้องต้นไม่ค่อยดีเท่าไร ต้องตรวจละเอียดเธออีกที แล้วเมื่อครู่พยาบาลก็เพิ่งแจ้งกับคุณหมอก่อนหน้าพวกเราจะมาถึงหมวยเล็กแสดงอาการแปลก ๆ หลายอ

ตอนที่ 4“ครับ เด็กในท้องหมวยเล็กเป็นลูกของผมเอง” คินมองไปที่วนิดาที่นอนอยู่บนเตียงอีกครั้ง เธอไม่ได้ดูดีใจ เสียใจหรือกล่าวโทษอะไรทั้งสิ้นสายตาของหญิงสาวมองมาที่ชายหนุ่มด้วยแววตาใสซื่อปนหวาดระแวง ดูรวม ๆ แล้วมันเป็นสายตาของคนที่ไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่างมากกว่า“แต่ไม่ใช่ว่าทั้งสองคน” คนเป็นพ่อกำลังจะถามแต่อาคิราก็พูดขึ้น“ตอนนี้สิ่งที่ต้องดูแลคือหมวยเล็กที่กำลังไม่สบาย และเด็กที่กำลังจะเกิด เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ผมไม่ยังไม่ขออธิบาย หมวยเล็กเองก็มีสิทธิ์ตัดสินใจ แต่ว่าลูกผมจะรับผิดชอบแน่นอน รวมถึงตัวของหมวยเล็กด้วย ผมจะรับผิดชอบทั้งคู่ครับ”“คินหมายความว่า...”“เรื่องแต่งงานคงยังเป็นไปไม่ได้ และไม่เหมาะสมที่จะทำอะไรในตอนนี้ แต่ผมจะดูแลเธอเอง หมวยเล็กอาการคงที่เมื่อไร ผมอยากจะพาเธอไปอยู่กับผม” มือของนาวินแตะเบา ๆ ที่ไหล่ของคินราวกับบอกว่าที่เขาทำนั่นถูกแล้วเรื่องนอกห้องเมื่อครู่เหมือนเป็นเรื่องที่ต้องตกลงระหว่างชายหนุ่มทั้งสองที่จะว่าไปก็แทบจะเหมือนพี่น้องที่โตมาด้วยกัน“และเราจะดูแลอย่างไง ที่บ้านของพ่อยังมีคนอยู่ แต่เราต้องทำงาน”“คงจ้างพยาบาลมาน่ะครับ เพราะผมก็คงดูแลหมวยเล็กได

ตอนที่ 6“เดี๋ยวพี่จะต้องแวะไปเอาของที่ห้องของพี่ก่อนนะ” เขาเลือกที่จะแทนตัวเองว่าพี่กับหมวยเล็กทั้ง ๆ เพราะต่อหน้าผู้ใหฐ่เราแทนตัวเองแบบนี้เสมอ นอกจากเวลาอื่นเขากับเธอใช้ศัพท์สาระพัด เธอ ฉัน แต่ตอนนี้เธอจำไม่ได้ เขาก็คงแทนตัวเองว่าพี่ น่าจะดีที่สุดอู่เหมยหลินพยักหน้า เธอมองไปรอบ ๆ อย่างแปลกใจ รถที่ไม่มีม้าลาก และไม่ใช่แค่คันเดียวทุกอย่างดูแปลกตาไปหมด อากาศด้านนอกที่ร้อนแต่เมื่อมาอยู่ในรถก็เย็นสบาย เธอไม่นึกมาก่อนว่านี่ฤดูร้อนเพราะอยู่แต่ในห้องที่อากาศคงที่ตลอดเวลาพอได้ออกมาด้านนอกร้อนจนหน้ามืด แต่อาคิราก็ประคองเธอเอาไว้ตลอดตั้งแต่ก่อนจะขึ้นรถจนมาถึงตึกที่ใหญ่โต“พี่คิน หายไปไหนมาคะ ริสาโทรไปก็ไม่ยอมรับสายเลย” หญิงสาวในชุดรัดรูปที่นั่งอยู่ที่ล็อบบี้คอนโดเดินเข้ามาเกาะแขนของอาคิรา“ปล่อยริสา” คินที่ประคองหมวยเล็กอยู่สะบัดมือของหญิงสาวคนนั้นออก“ทำไมล่ะคะ คุณวนิดาเธอไม่สนใจอะไรอยู่แล้ว...”“หุบปาก ถ้าเธอไม่หุบ ฉันจะหาคนมาหุบให้” คินขึ้นเสียงอย่างน่ากลัวทำให้ริสาเงียบไป คินไม่อยากให้ริสาพูดอะไร แม้เขาจะรู้ว่าหมวยเล็กในตอนนี้ฟังภาษาไทยไม่ออก แต่เขาไม่อยากให้เธอต้องคิดมาก อย่างไงในท้อ

ตอนที่ 8อาคิรานอนไม่หลับ คอนโดของวนิดามันเงียบสงบแปลก ๆ และความรู้สึกที่ว่าตอนนี้เขาอยู่ห้องเดียวกับหมวยเล็กคู่หมั้นที่ตลอดมาเอาแต่ทะเลาะกันมันทำให้เขารู้สึกระแวงแปลก ๆ ไม่ใช่แค่นั้นทั้งตุ๊กตา หมอนลายแปลก ๆ และยังกลิ่นน้ำหอมในบ้าน รวมถึงกลิ่นน้ำของอีกฝ่ายมันฟุ้งไปหมดทั้งห้อง ทำเอานึกถึงคืนที่เกินเลยกับเจ้าตัวไม่น้อย แม้ว่าจะจำไม่ได้ชัดก็เถอะ“ไม่...นะ อย่าทำ...ลูกข้า ไม่ แม่ทัพเซียว ข้าไม่...ท่าน” เสียงอู๋อี้ที่ได้ยินทำให้คินค่อย ๆ เดินเข้าไปห้องของหมวยเล็ก เขาเห็นสภาพอีกฝ่ายเหงื่อไหลตามไรผมทั้ง ๆ ที่อากาศในห้องก็เย็น ไม่เท่านั้นปากยังพึมพำอะไรบางอย่างอยู่ตลอด“หมวยเล็ก ฝันร้ายเหรอ” ชายหนุ่มคิดที่โรงพยาบาลไม่ได้บอกสักนิดว่าเธอมีอาการแบบนี้ตอนกลางคืน“แม่ทัพเซียว ไม่” “ใครกันแม่ทัพเซียว ดูซีรีย์กับอาม่ามากไปหรือเปล่าเนี่ย” อาคิราจับตัวของหญิงสาวเขย่าเล็กน้อย“หมวยเล็ก” “อือ” อาคิรามองอีกฝ่ายที่ใบหน้าเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา เขาเขย่าแรง ๆ อีกครั้งวนิดาก็เปิดตาขึ้นดวงตาสีเข้มของหญิงสาวที่ปกติเคยมองชายหนุ่มด้วยสายตาใสซื่อ ตอนนี้กลับมีความวิตกและกังวลฉายอยู่ชัดเจน“แม่ทัพ...”“แม่ทัพอะไร