All Chapters of Too Late, Mr. CEO: I Left With Your Baby: Chapter 81 - Chapter 90

Patuloy pa rin nanggugulo at nagpapalala ng sitwasyon si Mr. Francisco. Samantala, galit na tanong ni Franco... “Kung kaya niya o hindi, ikaw ba ang magdedesisyon niyan?” Nanigas si Mr. Francisco. Ramdam niya ang galit sa mga mata ng kanyang pamangkin, ngunit hindi siya sanay umatras.“Franco, ginagawa ko lang ito para sa pamilya natin.”“Kapag hindi siya nagtagumpay, masisira ang reputasyon ng pamilya natin.”Malamig na tumingin si Franco sa kanya.“Uncle, sa halip na abalahin mo ang sarili mo sa pag-iisip kung kaya niyang gawin ang presentation, mas mabuting isipin mo muna ang sarili mo.”“Sa lahat ng mga taon na lumipas, bukod sa pang-aapi sa mga nakababatang miyembro ng pamilya at pagpapakalat ng mga tsismis, ano ba talaga ang nagawa mong maipagmamalaki?”Natigilan si Mr. Francisco. Maging ang ilang empleyadong kanina pa kumukuwestiyon kay Stacey ay napatahimik.Nagpatuloy si Franco.“Hindi man siya humarap sa entablado sa loob ng apat na taon, mas mahusay pa rin siya kaysa sa

“Jaira…”Mahina ang boses ni Meng habang nakatayo sa tabi ng hospital bed.“Pumunta ako para makita ka.”“Hindi kita kailanman nakalimutan.”Sa tahimik na silid, tanging ang mahinang tunog ng mga kagamitang medikal ang maririnig.Ilang sandali siyang hindi nagsalita.Tinitigan lamang niya ang maputla at payat na mukha ng babaeng minsang naging buong mundo niya.“Sa mga tahimik na gabi, naiisip ko pa rin ang mga araw na magkasama tayo.”“Ang mga masasayang panahon…”Unti-unting napaluha si Meng.“Hindi ko akalaing darating ang araw na ganito kita makikita.”Sa totoo lang, kahit kailan ay hindi niya tunay na nakalimutan si Jaira.Maganda si Bella, ngunit para kay Meng, ang kanyang kagandahan ay parang buwan sa kalangitan—malayo, malamig at tila perpekto mula sa malayo.Ngunit si Jaira ay iba. Siya ay isang babaeng may marangal na pagkatao at pambihirang talino. Sa bawat ngiti at bawat tingin nito ay may buhay at ningning. Ang kanyang mga mata ay tila kayang talunin ang libu-libong bitin

Hindi pa rin mawala sa isip ni Luke ang nangyari. Matapos ang lahat ng pinagdaanan ni Stacey, hindi niya kayang basta na lamang hayaan si Franco na muling guluhin ang buhay nito. Kaya bago siya umalis, muli niyang binalikan ang sinabi niya kay Stacey. “Magpahinga ka muna. Ako na ang bahala sa iba.” Hindi na siya nakipagtalo. Sa pagkakataong iyon, mas kailangan ni Stacey ang katahimikan kaysa sa anumang paliwanag. Makalipas isang taon. Sa kabilang bahagi ng lungsod, ibang eksena ang nagaganap. Hindi alam ni Stacey na ang araw na iyon ay magdadala sa kanya ng isang sorpresa. Ang kanyang anak. Si Xin Xin. Sa loob ng airport, abala ang mga tao sa kani-kanilang paglalakbay. May mga nagmamadaling sumakay sa eroplano, may mga naghihintay sa kanilang mga kaanak, at may mga batang pagod na pagod matapos ang mahabang biyahe. Sa gitna ng lahat ng iyon, isang maliit na batang babae ang aksidenteng napadpad sa tea break area. Dahil sa pagmamadali at sa dami ng tao, hindi niya napansing

Samantala, matapos ang isang linggong business trip, nakabalik si Franco sa bansa. Pagkababa niya ng eroplano, ang una niyang ginawa ay ang maghanap sa paligid.Sa nakalipas na ilang araw, paulit-ulit na sumasagi sa kanyang isipan ang imahe ng kaibig-ibig na munting batang babae.Gustong-gusto niya itong mahanap. Gusto niyang malaman ang pangalan nito at kung kaninong anak ito. Higit sa lahat, gusto niyang magkaroon ng kahit anong koneksyon sa bata. Kung maaari nga lang, gusto niyang makita ito araw-araw.Para itong munting araw na nagbibigay-liwanag sa buong mundo niya. Sa tuwing nakikita niya ito, gumagaan ang pakiramdam niya. Sa tuwing naiisip niya ang bata, nawawala ang lahat ng ambisyon niya.Ang tanging nais niya ay ang manatili sa tabi nito, araw-araw.Ngunit matapos ang matagal na paghahanap at wala pa ring makita, sumuko siya at nagtungo sa ospital upang bisitahin si Stacey.Sinabi sa kanya ng doktor, “Noong araw na iyon, inilipat ang pasyente sa isang espesyal na ward para s

Samantala si Trixie ang natawagan. Nang sumagot ang kabilang linya, itinulak ni Shen ang kamay ni Gino.“Lasing si Franco. Nasa dati nating lugar. Puntahan mo siya at sunduin!”Pagkasabi niya nito, agad niyang ibinaba ang tawag.Tulala si Gino sa sinabi ni Shen.“Ibig mong sabihin... madalas malasing si Franco?”Tumingin sa kanya si Shen.“Mula nang maghiwalay sila, paminsan-minsan ay nalalasing na siya.”“Sa tuwing nalalasing siya, lagi niyang tinatawag ang pangalang ‘Tangtang.’ Kaya minsan, personal kong tinanong si Trixie, ‘Tangtang ba ang palayaw mo?’”“Tumango siya. Sinabi niyang Tangtang ang pangalan niya at iyon ang tawag sa kanya ng lahat ng nakakakilala sa kanya.”Habang nagsasalita sila, dumating na si Trixie.Para bang kanina pa siya nag-aabang sa paligid, alam na umiinom si Franco sa lugar na iyon at hinihintay lamang na malasing ito upang maiuwi niya.Nang makita nina Gino at Shen na pumasok si Trixie kasama ang driver, tinulungan nito na ilabas si Franco.Napaisip si G