บททั้งหมดของ Too Late, Mr. CEO: I Left With Your Baby: บทที่ 61 - บทที่ 70

Malakas ang buhos ng ulan sa labas.Habang naririnig ni Stacey ang malakas na patak ng ulan, lumapit siya sa bintana habang hawak ang kanyang baso ng tubig. Ngunit pagtingin niya sa labas bigla siyang natigilan.Sa gitna ng ulan, may isang matangkad na lalaki ang tahimik na nakatayo. Hindi ito gumagalaw. Basang-basa ang suot nitong amerikana. Humahampas ang malamig na hangin sa kanyang basang pantalon. Ngunit nanatili siyang nakatingin lamang kay Stacey sa loob ng Stellar Pavilion.Bahagyang humigpit ang hawak ni Stacey sa baso. Halos bumaon ang gilid nito sa kanyang palad. Parang kasabay ng buhos ng ulan, unti-unti ring nababasa ang kanyang puso. Ngunit paulit-ulit niyang pinaalalahanan ang sarili."Huwag kang magpapadala."Pagkatapos ng trabaho, sumabay siya sa sasakyan ni Rochelle pauwi.Gabi na.Makukulay na ilaw ng lungsod ang sumasalamin sa basang kalsada. Habang masayang nakikipagkuwentuhan kay Rochelle, bigla niyang sinabi,"May alam akong masarap na hotpot restaurant.""Minsa

Pagkababa ni Luke ng telepono ay agad niyang tinawagan si Franco."Mr. Franco.""Pumayag na ang Stellar Pavilion.""Tatanggapin nila ang proyektong ito."Mula sa kabilang linya, marahang ngumiti si Franco."Ganoon ba?""Hindi mo talaga ako binigo Minister Luke."Ngunit kasunod noon, lumamig ang boses ni Luke."Pero tandaan mo.""Kapag ginamit mo ang proyektong ito para gipitin si Stacey...""Titiyakin kong hindi matutuloy ang buong donasyon."Ito ang unang pagkakataong hinayaan ni Luke na manaig ang personal niyang damdamin sa isang opisyal na usapin. Hindi naman nagalit si Franco sa sinabi ni Luke. Mahina lamang siyang ngumiti."Huwag kayong mag-alala, Minister Luke.""Hindi ako ganoong klaseng tao."Kinagabihan...Nagpadala si Rochelle ng ilang larawan ng mga bahay kay Stacey."Marami pang pagpipilian.""Huwag kang magmadali.""Kapag may nagustuhan ka, saka tayo magpapaschedule ng viewing.""At huwag kang mag-alala.""Hindi ko isinama ang mga luma at sobrang sira."Isa-isang tiningn

Kinabukasan, habang sabay-sabay silang kumakain ng tanghalian sa Mondragon Corp., si Roan ang unang nagsalin ng mango juice sa baso ni Stacey. Pagkatapos ay ngumiti siya kay Trixie."Miss Trixie, hindi ka naman allergic sa mangga, hindi ba?"Umiling si Trixie."Hindi. Paborito ko pa nga ang mangga."Huminto siya sandali bago muling nagsalita."Pero matindi ang allergy ko sa peach—lalo na sa balahibo nito. Kahit bahagyang dumikit lang sa balat ko, nagkakapantal na agad ako."Biglang natigilan si Stacey. Peach fuzz allergy? Ganoon din ang allergy ng kanyang ama... si Meng Madrigal.Mula pagkabata, hindi niya kailanman nakitang kumain ng peach ang kanyang ama. Isang beses pa nga lamang na nahawakan nito ang balat ng prutas ay halos isugod na ito sa ospital.Hindi iyon simpleng allergy. Namamana iyon. Tahimik niyang pinagmasdan si Trixie. Pagkatapos ay kalmadong nagtanong,"Naalala ko... maaga raw namatay ang ama mo?"Ngumiti si Trixie."Ang tinutukoy mo ay ang foster father ko.""Hindi a

"Napakakakaiba, Sir Franco." Huminga nang malalim si Christian habang hawak ang telepono. "Parang may sadyang nagbura ng lahat ng bakas ni Miss Stacey matapos siyang umalis ng bansa. Halos baligtarin na namin ang buong mundo, pero wala kaming nakitang kahit isang impormasyon tungkol sa kanya."Saglit na natahimik si Franco. Nanatiling malamig ang kanyang mukha, ngunit ang mga mata niya ay tila lalong lumalim."Naiintindihan ko.""Sir Franco... ipagpapatuloy pa ba natin ang paghahanap?"Walang pag-aalinlangan ang sagot niya."Ipagpatuloy ninyo."Pagkababa ng tawag, muling binalot ng katahimikan ang paligid.Samantala…Katatapos lamang bumili nina Stacey at Rochelle ng bahay. Paglabas nila ng Housing Management Bureau, napansin ni Rochelle na tila may iniisip ang kaibigan."Tangtang, bakit mo nga pala ako tinawagan noong isang araw?"Huminto sandali si Stacey bago sumagot."Marami kang kakilala. Sana... matulungan mo akong hanapin ang tatay ko."Napabuntong-hininga si Rochelle."Para sa

Alas-tres ng hapon nang tawagan ni Stacey si Franco.Si Christian ang sumagot.“Ms. Stacey, nasa meeting pa po si Sir Franco. Malapit na siyang matapos. Kung kailangan ninyo siyang makausap agad, maaari kayong umakyat at hintayin siya.”Bitbit ang laptop, agad na umakyat si Stacey sa opisina.Pagpasok niya sa elevator, hindi niya inaasahang makakasabay sina Trixie at Raymond. Hindi man niya gustong makinig, hindi niya maiwasang marinig ang usapan ng dalawa.“Sabihin mo nga, nakailang beses kayo ni Mr. Franco kagabi?” tanong ni Raymond na may malisyosong ngiti. “May nakita akong ilang bakas sa leeg mo. At parang hindi ka rin maayos maglakad.”“Tumigil ka nga,” saway ni Trixie, kunwari’y nahihiya. “May ibang tao rito.”“Oh, siya?” Napatingin si Raymond kay Stacey. “Pero kung ako ang tatanungin mo, mukhang napakaganda naman talaga ng relasyon ninyong dalawa. Apat na taon na, pero parang hindi pa rin kayo nagsasawa sa isa’t isa.”Sandali itong tumigil bago muling nagtanong.“Kailan ba kay