All Chapters of พร่ำแต่จะรัก: Chapter 41 - Chapter 50

วันนี้ธีร์ตื่นเช้าเหมือนทุกวัน แค่ว่าสถานที่ไม่ใช่ห้องนอนที่คุ้นเคยใบหน้าหล่อเหลาหันมองคนตัวเล็กที่นอนอยู่ใกล้ๆ ก่อนขยับไปเช็กไข้เธอ เมื่อพบว่าไม่ร้อนเหมือนเดิมจึงถอนใจออกมาอย่างโล่งอก“เกือบแย่แล้วไง เด็กดื้อ!” คนเฝ้าไข้กระซิบดุคนป่วยจอมดื้ออย่างมันเขี้ยวเดิมทีเขายังห่วงว่าภคมณอาจจะมีไข้สูงขึ้นในช่วงกลางดึก ปรากฏว่ายาที่ฉีดมาเข็มนั้นเอาอยู่ พอเธอหลับแล้วก็หลับยาวถึงเช้าเลย...ไม่ระแวงระวังเขาเลยสักนิดนึกถึงตรงนี้ หัวใจในอกมันก็พองฟูขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าเธอมอบความไว้วางใจให้เขามากแค่ไหน หากไม่ใช่สถานการณ์ที่น้องป่วยอยู่ละก็...ธีร์ลูบแก้มของคนที่ยังนอนหลับตาพริ้ม สายตาลุ่มลึกมองใบหน้าจิมลิ้มซูบซีดนั่นอยู่ครู่หนึ่ง ถึงลุกเดินออกมาวันนี้เขาไม่มีงานสำคัญในช่วงเช้า ตั้งใจจะอยู่กินมื้อเช้าเป็นเพื่อนคนป่วยก่อนไปทำงาน โดยสั่งโจ๊กหมูตุ๋นมาจากแอปเดลิเวอรี่ ระหว่างรอ เขาก็หยิบกระเป๋าชุดล้างหน้าที่เตรียมมาด้วยไปจัดการตัวเองในห้องน้ำชั้นล่าง กลับออกมาก็พอดีกับอาหารมาส่งในตอนที่ลังเลว่าจะจัดโต๊ะอาหารเช้าเลย หรือเดิน

พอตอบไปเสียงเบาแล้วภคมณก็ยกมือปิดแก้ม เพราะนึกถึงตอนที่โดน ‘จูบ’ ไปด้วย หน้านี่เห่อร้อนไปหมดเลยประวีร์หัวเราะเบาๆ กับอาการเขินหน้าแดงหูแดงของเพื่อน “แค่โดนพี่ธีร์จูบ แกยังฟินขนาดนี้ ถ้าโดนฟัดจะฟินขนาดไหนเนี่ย!”คนโดนจูบก็เขินไปสามวันหัวเราะคิกคักบอก “ไว้โดนพี่ธีร์ฟัดเมื่อไหร่ จะบอกนะ”“มั่นเหลือเกินนนน ยังไงก็ดีใจด้วยจริงๆ ที่แกจีบพี่ธีร์ติดแล้ว นิสัยงานเป็นหลัก รักเป็นรอง ไม่มีเวลาให้ผู้ชายน่ะ โยนทิ้งไปเลยนะ ไม่งั้นพี่ธีร์ทิ้งแกแทนแน่”“ปากเสีย! เดี๋ยวแม่ตีตายเลย” ทั้งที่บอกว่าเดี๋ยว แต่มือกลับตีปากเพื่อนดัง ‘เพียะ!’ แล้ว ประวีร์เม้มปากด่ากลับทันที“เตือนแล้วไม่ฟัง ถ้าโดนทิ้งจริงๆ อย่ามาร้องไห้ฟูมฟายกับอีวีแล้วกัน”ภคมณเชิดหน้าบอกอย่างมั่นใจ “ไม่มีวันนั้นแน่! ตอนนี้ฉันไม่ใช่สาวๆ อายุมากขึ้นทุกวัน ทำงานทั้งวันทั้งคืนไม่ไหว ฉันวางแผนไว้แล้วว่าจะปรับการทำงานใหม่ ไม่ต้องห่วงเลยว่าจะไม่มีเวลาให้พี่ธีร์ หลังเลิกงานแล้ว เวลาของฉันเป็นของเขาหมดเลยค่ะ”“น้ำตาจะไหล ในที่สุดแกก็คิดได้สักที” ประวีร์ที่เพิ่งด่าหยกๆ เบะปากน้ำตาคลอ “เพื่อพี่ธีร์แล้ว แกยอมหมดเลยสินะ”“ฉันคิดไว้ตั้งแต่ยังไม่เจอพี่ธี

ท่าทางโอนอ่อนเข้าหาของคนตัวเล็ก สั่นคลอนความยับยั้งชั่งใจของธีร์เหลือหลาย เขาจูบเธอแรงๆ ทีหนึ่ง กระซิบถามเสียงแหบพร่า “ทำไงดี พี่ไม่ได้พกถุงมาด้วย พายมีหรือเปล่า”ภคมณหน้าร้อนวาบอยู่ในความมืดของห้อง ได้แต่ยกมือปิดหน้าบอกเสียงอุบอิบ “พายไม่มีของแบบนั้นหรอก”อดสินะแม้จะอยากฟัดเธอแทบลงแดง แต่เมื่อไม่มีเครื่องมือป้องกัน ธีร์ก็จำต้องข่มกลั้นไปก่อน พวกเขาไม่อยู่ด้วยกันแค่วันนี้ ยังไง...“...ช่วงนี้...ปลอดภัยค่ะ”คนกำลังจะจูบทิ้งทวนก่อนปล่อยคนในอ้อมแขนพลันนิ่งอึ้งไป นึกทวนสิ่งที่ได้ยินในใจรอบหนึ่ง ถึงเข้าใจว่าเธอบอกอะไร ธีร์ครางเสียงต่ำในลำคอ บดจูบริมฝีปากนุ่มอย่างสิ้นความอดทน“พี่ธีร์... อื้ม~” ภคมณพยายามจะถามบางอย่าง แต่เขาไม่ยอมให้พูดเป็นประโยคด้วยซ้ำ ธีร์จูบริมฝีปากจิ้มลิ้มจนพอใจแล้วถึงผละออก“พี่สะอาดสุดๆ ไม่มีโรคแน่นอนครับ”“อื้อ...!” เสียงหวานครางออกมา เมื่อทรวงอกเต่งตึงถูกขยำเต็มมือ พร้อมๆ กับใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาตะโบมจูบอย่างเร่าร้อน เธอเปิดปากร

วันนี้ภคมณตื่นสายเป็นประวัติการณ์ เธอหลับลึกขนาดที่ว่าคนนอนด้วยกันทั้งคืนลุกออกไปตั้งแต่ตอนไหนยังไม่รู้ นี่ถ้าไม่รู้สึกเมื่อยตัวและเจ็บเสียดในจุดนั้น คงคิดว่าเรื่องเมื่อคืนเป็นแค่ความฝันแล้วแค่คิดถึงเรื่องแสนวาบหวามเมื่อคืน ภคมณก็มุดลงใต้ผ้าห่มดิ้นปัดๆ อยู่นานสองนานถึงโผล่หัวออกมานอนเหม่อมองเพดานห้องในที่สุดมันก็เกิดขึ้นเซ็กส์ครั้งแรกกับผู้ชายที่เป็นรักแรก!“งืออ” เธอยกมือปิดหน้าที่ร้อนผ่าวเพราะเขิน สาบานว่าเธอแค่อยากออดอ้อนให้ธีร์ ‘เอาใจ’ ตามแรงยุของประวีร์เท่านั้น ไม่ได้คิดจะให้เขา ‘เอาไม่หยุด’ แบบเมื่อคืนเลย ถ้าคนยุมันรู้ว่าเธอได้กับเขาเพราะแกล้งป่วยต่อจริงๆ มีกรี๊ดลั่นบ้านแน่ไม่คิดเลยว่าคนที่แสนอบอุ่นของเธอ จะร้อนแรงได้ขนาดนั้น!หลังจากเอาแต่ใจตัวเองจนเธอหมดเรี่ยวแรง ธีร์ก็กลับมาเป็นผู้ชายที่อบอุ่นและอ่อนโยนคนเดิม เห็นเธอเหนื่อยจนจะยืนหลับ เขาก็รีบเอาอกเอาใจด้วยการช่วยอาบน้ำเช็ดตัวให้จนแห้ง ก่อนจะอุ้มมาที่ห้องนี้แทนห้องเล็กที่ถูกใช้งานจนเลอะเทอะไม่เหมาะจะนอนต่อ หาชุดนอนมาสวมให้ จัดยาแก้ปวดลดไข้ให้ก

“ทำไมพี่ธีร์ถึงเชื่อว่าพายจะทำได้ล่ะคะ” ภคมณถามด้วยสีหน้าอยากรู้จริงๆ“เพราะว่าพายของพี่เก่ง”“พี่ธีร์...”ธีร์ยิ้มอ่อนโยนลูบหัวคนทำตาแดงอย่างเอ็นดู “พี่เชื่อว่าพายทำได้ วันนี้ไม่ได้ วันหน้าก็ต้องได้ ขอแค่มีความตั้งใจ พายต้องทำได้แน่นอน”“พี่ธีร์พูดอย่างนี้ พายสู้ตายเลย” ที่ผ่านมาเธอมีแม่กับเพื่อนคอยให้กำลังใจ ต่อไปจะมีเขาอยู่เคียงข้างอีกคนแล้วใช่ไหม ภคมณผละจากบัวลอย ขยับไปซบหน้ากับต้นแขนคนตัวใหญ่ที่แสนอบอุ่นและใจดี “พี่ธีร์กำลังทำให้พายหลงไม่ไหวแล้วนะ ทั้งอุดหนุน ทั้งดูแล ทั้งช่วยเป็นกำลังใจ แบบนี้พายจะแย่เอานะ”“จริงเหรอ” ธีร์ว่าพลางโอบร่างนุ่มนิ่มมากอด มือหนึ่งเลื่อนถ้วยขนมออกห่าง ไม่อยากกินแล้วบัวลอย เขาอยากจะกินพายหวานมากกว่า “แสดงให้พี่ดูสิ ว่าหลงพี่มากแค่ไหนกัน”ภคมณเงยหน้าขึ้นจับใบหน้าหล่อเหลาไว้แล้วจูบหน้าผาก แก้มทั้งสองข้าง จมูกโด่ง จบด้วยริมฝีปากหนา แต่ตอนจะถอนจูบ กลับถูกเขาจับจูบคืนจนหายใจหอบโยน“พี่หลงพายเท่านี้เลย”“เล่นอะไรไม่รู้ พายเกือบหายใจไม่ทันแน่ะ!” เธอพ้อ แต่ซบหน้ายิ้มอยู่กับอกเขา“เรื่องหน้าร้านน่ะ ค่อยๆ คิดไปก็ได้ ไว้พร้อมจริงๆ ค่อยทำ” ธีร์ว่าเป็นการเป็นงาน ทั้