All Chapters of พร่ำแต่จะรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ครอบครัวของภคมณนั้นมีฐานะร่ำรวย เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน จึงโตมาแบบอยู่ดีกินดี เรียนโรงเรียนเอกชนชื่อดัง มีคนขับรถรับส่งตลอด เพื่อนในห้องเรียกเธอว่า ‘คุณหนูพายหวาน’ กันทั้งนั้นเพราะอยู่ดีกินดีนี่ละ เธอเลยกินเก่งมาก จ้ำม่ำสุดๆ แต่ด้วยมีหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม แก้มแดงเป็นมะเขือเทศสุก ผิวขาวผ่องปานน้ำนม พออ้วนๆ กลมๆ จึงดูน่ารักน่าหยิกเป็นที่สุดภคมณเป็นที่รักของเพื่อน พอๆ กับเป็นที่รักพ่อค้าแม่ค้าหน้าโรงเรียน เพราะเธอแวะไปอุดหนุนพวกเขาหลังเลิกเรียนทุกวัน ยิ่งวันที่ขอนั่งรถกลับบ้านกับเพื่อนๆ ได้นี่ คือซื้อสะบัด...เหมือนวันนี้พอเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นปุ๊บ ภคมณก็ลากรจนากับประวีร์พุ่งตัวออกจากโรงเรียนปั๊บไม่ใช่รีบกลับบ้านอะไรแต่รีบไปซื้อของกินหน้าโรงเรียนต่างหาก!“ฉันจะไปซื้อน้ำปั่นกับขนมเบื้องร้านนั้น พวกแกอยากกินอะไรก็ไปซื้อเอานะ” พูดจบก็เดินตัวปลิวไปหาของกินจนผมเปียทั้งสองข้างสะบัดไปมาพอเห็นของกิน ภคมณคือไม่สนใจอะไรอย่างนี้ทุกทีเด็กหญิงรจนาหน้าหวานคิดพลางหันไปส่ายหน้ายิ้มๆ กับเด็กชายประวีร์ ผู้มีร่างเป็นชายแต่ใจเป็นหญิง“คอยดูนะ หางเปียสะบัดขนาดนั้น ยายนั่นไม่ได้ซื้อมาแค่สองอย่า

“คนหล่อๆ ที่สวมแว่นน่ะ ชื่อพี่ธีร์ นอกจากจะหล่อมากแล้ว ยังเรียนเก่งมากด้วย บ้านรวยสุดๆ มาโรงเรียนก็มีรถคอยรับส่งเหมือนแกแหละ ส่วนตี๋หล่อที่มาด้วยกันนั่นชื่อพี่ตง เป็นเพื่อนสนิทของพี่ธีร์ บ้านรวยไม่แพ้กัน ไม่รู้ทำไมวันนี้พวกเขาถึงมาใช้รถเมล์ สงสัยจะเป็นพรหมลิขิตนำพาให้เรามาเจอกัน อ๊าย! ฉันได้นั่งรถกลับบ้านพร้อมสองหนุ่มที่ฮอตที่สุดในโรงเรียนเราด้วยอะ!”ภคมณรับข้อมูลมาครบแล้วก็ช้อนตามองเพื่อนที่หวีดเสียงสูงขึ้นในตอนหลัง “ทำไมวีรู้เรื่องพี่เขาเยอะจัง”“ไม่ใช่แค่พี่ธีร์กับพี่ตงนะ วีวี่รู้เรื่องคนหล่อๆ ในโรงเรียนเราทุกคนนั่นแหละ” ประวีร์บอกเสียงใส ก่อนจะหรี่ตาถาม “แกน่ะ สนใจพี่ธีร์หรอ”“อือ พี่เขาหล่อมาก” ภคมณเอ่ย แล้วแอบหันหน้าไปดูคนหล่อด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ เป็นผลให้ประวีร์อมยิ้มแซว“ตกหลุมรักเข้าแล้วสิเพื่อนฉัน”“ตกหลุมรัก...”“ค่า อาการที่แกเป็นอยู่ตอนนี้ เรียกกันว่าตกหลุมรัก ก็ไม่แปลกอะนะ ฉันกับสาวๆ ทั้งโรงเรียนเคยตกหลุมรักพี่ธีร์มาแล้วทั้งนั้น เค้กกับช็อกโกแลตที่แกได้กินบ่อยๆ ส่วนใหญ่ก็มาจากที่ฉันเอาไปให้พี่ธีร์ที่เรารักนี่ละ”“เขาคือคนที่พวกแกเอาเค้กกับช็อกโกแลตไปให้ แต่โดนตีกลับมาทุก

ภคมณนั้นเบ้ปากแล้วก็พูดลอยๆ ขึ้นมา “ว้า แอบไปกินของหวานล้างปากมาก่อนแล้วแบบนี้ ของหวานที่เราเก็บไว้ให้ คงไม่มีที่ให้ยัดแล้วสินะ”“มีสิ!” ประวีร์ทำตาโตบอกทันที “สำหรับของหวานที่ทั้งสวยทั้งอร่อยของพายหวาน วีวี่มีที่ให้ยัดไม่จำกัดเลยค่ะ ว่าแต่วันนี้มีของโปรดวีวี่มะ?”“มะยงชิดชีสพาย โปรดหรือเปล่าล่ะ”“อ๊าย! ถ้ารู้ว่าวันนี้แกทำของโปรดฉัน จะรีบมาแต่บ่ายเลย!”พูดจบประวีร์ก็ปรี่ไปเปิดตู้แช่เค้กในห้องติดกับครัว ภคมณนั้นชื่นชอบการอบเค้กมาแต่ไหนแต่ไร พอคุณภัคจิราย้ายไปอยู่เมืองนอก เลยจัดการรีโนเวทห้องอเนกประสงค์ข้างครัวเป็นห้องอบขนม จากที่ทำกินเองบ้าง แจกเพื่อนบ้าง ภคมณก็เริ่มเปิดรับออเดอร์ขายเป็นงานอดิเรก ทำไปทำมาดันขายดิบขายดีจนรายได้พุ่งแซงเงินเดือน ภคมณจึงลาออกจากการเป็นลูกน้องเขา แล้วมาทำเค้กขายอย่างจริงจัง ทำให้ห้องนี้กลายเป็นสถานที่ทำงานหลักของเจ้าตัวมาเกือบสองปีแล้วตอนที่ทำเป็นงานอดิเรก ‘พายหวาน’ ร้านเค้กโฮมเมดเล็กๆ แต่คุณภาพไม่เล็กของภคมณก็มีชื่อเรื่องรสชาติและความสวยงามตามสมัยนิยมในกลุ่มเค้กเลิฟเวอร์แล้ว ในแต่ละเดือนทำเงินได้เยอะพอสมควร เมื่อหันมาลงมือทำจริงจังจึงได้รับการตอบรับเป็นอย

เมื่อคืนภคมณอยู่เฮฮากับเพื่อนจนดึก กว่าจะปิดบ้านและอาบน้ำบำรุงผิวพรรณเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยเข้าวันใหม่แล้วแต่ถึงจะเข้านอนดึกมากๆ ความเคยชินก็ทำให้เธอตื่นนอนตอนหกโมงเช้าได้อย่างไร้ปัญหาหลังล้างหน้าแปรงฟันแล้ว ร่างอวบอิ่มในเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นสบายๆ ถึงเดินนวยนาดลงมาชั้นล่าง แวะบดเมล็ดกาแฟใส่เครื่องชง ทำอเมริกาโน่เย็นกินเองแก้วหนึ่ง“อืม..” เมื่อเติมคาเฟอีนไปครึ่งแล้วจนสดชื่นและหูตาสว่างขึ้นกว่าเดิมแล้ว ภคมณจึงเดินไปเปิดไฟในห้องทำขนม หรือจะเรียกว่าเป็นห้องเตรียมส่วนผสมต่างๆ ก่อนนำมาเข้าเตาอบตัวใหญ่ที่ถูกจัดวางเอาไว้ด้านนอกก็ได้ในนี้มีอุปกรณ์เครื่องใช้สำหรับทำเบเกอรี่ครบ ทุกอย่างจัดเก็บเป็นระเบียบ มีตู้สำหรับแช่เค้กโดยเฉพาะ กลางห้องวางโต๊ะไอส์แลนด์ขนาดใหญ่ไว้ บนผนังมีเครื่องปรับอากาศติดไว้ตัวหนึ่ง เพื่อให้ทำงานอยู่ในนี้ได้สบายๆ ทั้งวัน พูดได้เลยว่าเธอลงทุนกับร้านเล็กๆ นี้ก้อนใหญ่เลยทีเดียวโชคดีที่ลำบากลำบนกับภาวะกำไรหายอยู่ไม่กี่เดือน เค้กที่อร่อยอัดแน่นด้วยวัตถุดิบชั้นดีก็เรียกดีลคาเฟ่มาเร่งการเติบโตของกำไรให้สูงขึ้นและอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้สองปีมานี้ ร้านเค้กโฮมเมด ‘พายหวาน’ มีราย

ภคมณนึกค้อนคนรู้ดี พอดีอีกฝ่ายโทรเข้ามา เธอจึงกดรับด้วยน้ำเสียงห้วนๆ “มีอะไร!”(แค่จะถาม เมื่อวานพวกเราตกลงอะไรกันไว้ จำได้มะ?)“ตกลงอะไร” เธอถามกลับไปงงๆ ด้วยนึกตามไม่ทัน(เรื่องผัวหรือพ่อของลูกในอนาคตแกไง อย่ามาทำเป็นลืมนะ)“แล้วไง”(วีวี่เลยไปสืบหาพี่ธีร์มาให้แล้วน่ะสิ หุหุ)“ว่าไงนะ!” ภคมณอุทานเสียงดังจนคนหันมามอง เธอยิ้มแหยก้มหน้าก้มตาเข็นรถหนีมาอีกทางพลางถามไปในสายด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นไม่รู้ตัว “แกไปสืบเรื่องพี่ธีร์มาแล้วเหรอ ได้เรื่องอะไรมาบ้าง”(ใจเย็นๆ ค่อยพูดค่อยจาค่า)คนลืมตัวเม้มปากเงียบ “...”(โอเคๆ ไม่ล้อแล้ว แกก็รู้ว่าฉันรู้จักรุ่นพี่ที่โรงเรียนเยอะ เมื่อคืนเห็นพี่คนหนึ่งที่เป็นเพื่อนร่วมห้องของพี่ธีร์ออนไลน์อยู่ เลยทักไปคุยเล่น แล้วเนียนๆ ถามเรื่องพี่ธีร์ดู ปรากฏว่า...)พูดถึงตรงนี้ประวีร์ก็เงียบไป ภคมณที่นิ่งฟังพลางนึกถึง ‘พี่ธีร์’ ด้วยหัวใจเต้นระรัวกลั้นใจถาม “ปรากฏว่าอะไร มีอะไรก็พูดๆ มาเถอะ!”(พี่เขาบอกว่าไม่ค่อยรู้เรื่องพี่ธีร์อะ แบบไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น แต่เคยได้ยินเพื่อนคนหนึ่งพูดถึงพี่ธีร์ว่ายังทำงานอยู่ที่ต่างประเทศ และพี่ธีร์ก็…มีแฟนแล้ว...)“...” ภคมณ(ฮัลโหล