บททั้งหมดของ พร่ำแต่จะรัก: บทที่ 61 - บทที่ 70

“ในที่สุดพายหวานของเราก็ได้แต่งงานกับพี่ธีร์คนดีสมปรารถนาสักที”“งือ” ภคมณกอดเพื่อนทั้งสองอย่างตื้นตันใจ “ขอบคุณพวกแกมากๆ นะ ที่คอยสนับสนุนให้ฉันจีบพี่ธีร์อยู่ตลอด ทั้งที่พวกแกก็ไม่ได้ผลประโยชน์อะไรด้วยเลย ถ้าไม่มีพวกแกคอยเป่าหู ฉันคงไม่กล้าเข้าไปจีบพี่ธีร์”“ถ้าไม่ใช่พี่ธีร์ ก็ไม่กล้าเป่าหูขนาดนี้หรอก”“ถ้าพี่ธีร์ไม่โผล่มาทันเวลาพอดี ป่านนี้พวกฉันน่าจะยังงมเข็มหาผัวให้แกอยู่นั่นแหละ”สิ้นเสียงประวีร์ ทั้งสามคนก็คลายแขนออกมาหัวเราะมองหน้ากันขำๆ สาวสองคนสวยที่สถาปนาตัวเองเป็นพี่ใหญ่ของกลุ่มยกมือขึ้นไปลูบพวงแก้มน้องเล็กด้วยอาการตาแดงๆ“รู้ไว้นะพาย ที่พวกฉันคอยเป่าหูให้แกหาผัวเนี่ย ก็เพราะอยากให้แกมีคนดีๆ มาดูแล คนที่รักแกเหมือนที่พวกฉันรัก วันหน้าแกจะได้ไม่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวตัวคนเดียว และฉันก็ดีใจที่แกได้ลงเอยกับพี่ธีร์ เขาต้องดูแลพายหวานของเราเป็นอย่างดีแน่”ภคมณรู้ดีว่าที่สองคนนี้อยากให้เธอมีแฟนเพราะเป็นห่วงที่เธออยู่ตัวคนเดียว ดวงตาจึงร้อนผ่าวขึ้นมา กระนั้นก็ยังอุบอ

ธีร์ยิ้มตอบพร้อมกับเดินหล่อเข้ามามองผู้ชายที่ยืนอยู่กับเธอด้วยสายตาคมกริบ ภคมณก็รีบแนะนำ“พี่ธีร์ขา นี่คุณวินค่ะ เจ้าของร้านที่พายส่งเค้กให้ คุณวินคะ นี่พี่ธีร์แฟนพายเองค่ะ”สองหนุ่มพยักหน้าทักทายกันง่ายๆ หนุ่มช่างตื้อมองธีร์แล้วเข้าใจว่าทำไมภคมณปฏิเสธตน เขายิ้มพูดกับหหญิงสาว“ที่ผ่านมาคุณพายคงลำบากใจแย่ ขอโทษที่กวนใจมาตลอดเลยนะครับ จากนี้ผมจะไม่ทำให้คุณลำบากใจอีกครับ”“ขอบคุณค่ะ” เธอได้แต่ยิ้มน้อยๆ ให้ คราวนี้น่าจะตัดใจได้แล้วนะ“โอเคครับ ผมไม่กวนพวกคุณแล้ว ซื้อของต่อเถอะครับ ผมขอตัวก่อน”รอจนอีกฝ่ายเดินจากไปแล้ว ภคมณถึงแอบถอนใจออกมาอย่างโล่งอก “ยังเลือกของไม่เสร็จอีกเหรอ” ธีร์ถามพลางวางเนื้อที่ไปเลือกมาลงในรถเข็น“เสร็จแล้วค่ะ” ภคมณรีบยิ้มตอบ ตามด้วยอธิบายตัวรัวๆ “พายกำลังจะเดินไปหาพี่ธีร์ พอดีคุณวินมาทักก่อนน่ะคะ”“อืม เขาดูสนใจพายนะ” คนยืนมองอยู่ไกลๆ ตั้งแต่ที่หมอนั่นเดินเข้ามาทักคนของเขาให้ความเห็น “รู้จักกันมานานแล้วเหรอ”“แน่ะ” เธอขยับเข้าไปกอดแขนเงยหน้าถามกระเซ้า “หึงเหรอคะ” แบบนี้ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ตั้งแต่เข้าห้างมานี่ มีสาวๆ มองธีร์ตาวาวไม่รู้กี่คน ทำให้แฟนสาวคนนี้หึงแ

 ภคมณเบิกตาโพลง หัวใจแทบหยุดเต้นกับคำพูดของมารดา เธอนิ่งอึ้งไปครู่ ถึงเอ่ยออกมาเสียงเข้มขึ้น “แม่หมายความว่าพี่ธีร์เกี่ยวข้องกับคนพวกนั้นเหรอ พายไม่เล่นแบบนี้นะ ไม่เอา!”“แม่ก็อยากให้มันไม่ใช่เรื่องจริง เพราะรู้สึกคุ้นหน้า แม่เลยถามเรื่องทางครอบครัวของธีร์เป็นพิเศษ เผื่อรู้จักกัน พอธีร์บอกว่าเป็นลูกชายของคุณชนาธิป รณวัฒน์ ที่คุ้นๆ อยู่ มันก็ชัดเจนขึ้นมาทันที ในที่สุดแม่ก็นึกออกแล้วว่าธีร์หน้าเหมือนคนที่ซื้อบริษัทพ่อไปในตอนนั้น พวกเขาไม่ใช่แค่คนหน้าเหมือน นามสกุลเหมือน แต่เป็นพ่อลูกกัน”ระหว่างมื้อค่ำมารดาได้ถามถึงคนที่บ้านธีร์อย่างสนใจจริงๆ เธอยังนึกแปลกใจ ที่แท้ท่านก็สงสัยธีร์ตั้งแต่ตอนนั้น เขาเป็นลูกของคนที่ซื้อบริษัทของพ่อไปอย่างนั้นเหรอ เธอรู้ว่าคนคนนั้นคือหนึ่งในหุ้นส่วนที่บีบให้พ่อแก้ปัญหาคนเดียว จนนำไปสู่การจบชีวิตตัวเองนี่มัน...ภคมณรู้สึกชาไปทั้งตัวกับสิ่งที่ได้รู้ ภาพเลือดที่ไหลท่วมร่างบิดาในวันที่ท่านจากไปยังติดอยู่ในตา เหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นทยอยผุดขึ้นมาในหัว หลายปีมานี้พวกเธอไม่เคยพูดถึงเรื่อง

“แม่คะ...”“เป็นไง ถึงกับอึ้งไปเลยเหรอคะ” คุณภัคจิราอดหยันไม่ได้ ไม่สนภคมณที่ขยับมาดึงแขน ตนไม่ได้เห็นด้วยกับการหนีหน้าธีร์ อยากให้พวกเขาหันหน้าคุยกันมากกว่า อยากเห็นว่าธีร์จะมีท่าทียังไงกับเรื่องนี้ด้วย ในเมื่อเขาก็อยากรู้เหตุผล ก็ให้รู้ไปเลยสิ “ถ้าคุณรู้จักพายมาตั้งแต่เด็กจริงๆ คงรู้ดีว่าตอนนี้ชีวิตพายเปลี่ยนไปมากแค่ไหน มันเกิดขึ้นเพราะคนอย่างพ่อคุณไง”“ผมคิดว่าน่าจะมีเรื่องเข้าใจผิดกันอยู่นะครับ” ตั้งหลักได้ธีร์ก็เอ่ยขึ้นเสียงขรึม “ก่อนอื่น ผมมั่นใจว่าคุณพ่อผมไม่ใช่คนแบบนั้น ท่านไม่มีทางบีบให้ใครฆ่าตัวตาย แล้วที่ผมได้ยินมา คือคุณพ่อของพายจบชีวิตตัวเอง เพราะเครียดเรื่องธุรกิจประสบปัญหาการเงินครั้งใหญ่”“ถ้าพ่อคุณชื่อ ชนาธิป รณวัฒน์ นี่ก็เป็นเรื่องเข้าใจถูกแล้ว สำหรับคุณ เขาจะเป็นคนแบบไหน ฉันไม่รู้ แต่สำหรับฉันกับลูก เขาเป็นคนแบบนั้น ใจร้าย ใจดำ บีบให้พ่อพายตายไปแบบนั้น!”ธีร์นิ่วหน้าเครียด ตรงทั้งชื่อและนามสกุลแบบนี้ บิดาเขาคงหลุดพ้นข้อกล่าวหานี้ยากแล้ว แต่แม้จะรู้อย่างนี้ เขาก็ยังม

“สรุปคือเรากำลังจะมีเบบี๋แล้วจริงๆ อีกไม่กี่เดือน พายก็จะได้เป็นคนแล้วนะ ดีใจมั้ย”“ดีใจสิคะ” เสียงหวานตอบทันที ถึงจะยังงงๆ และตั้งตัวไม่ทัน แต่ที่มากกว่านั้นคือความดีใจอยู่แล้ว เขาน่ะ ดีใจที่มีลูกกับเธอหรือเปล่า คิดแล้วก็ถามกลับ “พี่ธีร์ล่ะ จู่ๆ พายก็ท้องขึ้นมาแบบนี้ ดีใจมั้ยคะ”“ดีใจมาก ทั้งดีใจ ทั้งกลัวว่าพายกับลูกจะเป็นอะไรไปในวันนี้” ธีร์ตอบพลางรวบร่างอวบอิ่มมากอดไว้แนบอก กอดแน่นๆ ให้สมกับที่อยากจะกอดมาทั้งคืน พึมพำอยู่เหนือกระหม่อมเล็ก “พี่หายใจแทบไม่ออก ตอนที่ทำได้แค่นั่งรอหมอช่วยพายกับลูก... โชคดีที่ไม่เป็นไร โชคดีที่พายกับลูกกลับมาให้พี่กอดไว้แบบนี้ เก่งมาก เก่งที่สุดเลย”“ฮึก! ตอนนั้นพายกลัวจะแย่” เธอสะอื้นกอดเขาไว้แน่นไม่แพ้กัน แค่นึกถึงภาพเลือดที่ไหลออกมาในตอนนั้น หัวอกคนจะได้เป็นแม่พลันหวาดหวั่นขึ้นมาอีกครั้ง “โชคดีจริงๆ ที่ลูกยังปลอดภัย พายไม่รู้เลยว่าลูกมาอยู่ด้วยตั้งแต่ตอนไหน”“ไม่เป็นไร ตอนนี้เรารู้ว่าลูกมาอยู่ด้วยแล้ว ต่อไปเราจะดูแลลูกให้ดีที่สุด โอ