พร่ำแต่จะรัก

ครอบครัวของภคมณนั้นมีฐานะร่ำรวย เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน จึงโตมาแบบอยู่ดีกินดี เรียนโรงเรียนเอกชนชื่อดัง มีคนขับรถรับส่งตลอด เพื่อนในห้องเรียกเธอว่า ‘คุณหนูพายหวาน’ กันทั้งนั้น

เพราะอยู่ดีกินดีนี่ละ เธอเลยกินเก่งมาก จ้ำม่ำสุดๆ แต่ด้วยมีหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม แก้มแดงเป็นมะเขือเทศสุก ผิวขาวผ่องปานน้ำนม พออ้วนๆ กลมๆ จึงดูน่ารักน่าหยิกเป็นที่สุด

ภคมณเป็นที่รักของเพื่อน พอๆ กับเป็นที่รักพ่อค้าแม่ค้าหน้าโรงเรียน เพราะเธอแวะไปอุดหนุนพวกเขาหลังเลิกเรียนทุกวัน ยิ่งวันที่ขอนั่งรถกลับบ้านกับเพื่อนๆ ได้นี่ คือซื้อสะบัด

...เหมือนวันนี้

พอเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นปุ๊บ ภคมณก็ลากรจนากับประวีร์พุ่งตัวออกจากโรงเรียนปั๊บ

ไม่ใช่รีบกลับบ้านอะไร

แต่รีบไปซื้อของกินหน้าโรงเรียนต่างหาก!

“ฉันจะไปซื้อน้ำปั่นกับขนมเบื้องร้านนั้น พวกแกอยากกินอะไรก็ไปซื้อเอานะ” พูดจบก็เดินตัวปลิวไปหาของกินจนผมเปียทั้งสองข้างสะบัดไปมา

พอเห็นของกิน ภคมณคือไม่สนใจอะไรอย่างนี้ทุกที

เด็กหญิงรจนาหน้าหวานคิดพลางหันไปส่ายหน้ายิ้มๆ กับเด็กชายประวีร์ ผู้มีร่างเป็นชายแต่ใจเป็นหญิง

“คอยดูนะ หางเปียสะบัดขนาดนั้น ยายนั่นไม่ได้ซื้อมาแค่สองอย่างแน่ๆ” ประวีร์จีบปากจีบคอทำนายอย่างรู้ดี ก่อนจะเดินไปหาของกินของตัวเองพร้อมกับรจนา ทั้งสองเลือกลูกชิ้นทอดกับเกี๊ยวทอด สั่งแล้วต้องรอทอดอีก เลยเดินไปซื้อน้ำผึ้งมะนาวโซดาร้านประจำรอพลางๆ

ภคมณเดินกลับมาในตอนที่เพื่อนเพิ่งได้ของทอดพอดี ในมือเธอมีของกินหลายอย่าง ปากเล็กๆ นั่นดูดน้ำผลไม้ปั่นเดินมาเลย

“ถ้าทายข้อสอบถูกแบบนี้ แกได้ที่หนึ่งของห้องแน่วีวี่!” รจนาว่า

“...” ประวีร์

ภคมณที่เดินมาถึงปรายตามองของในมือเพื่อนแล้วพยักพเยิดถาม “ซื้อแค่นั้นอะนะ พอกินอ่อ?”

“พอ! ไปๆ ขืนอยู่แถวนี้ต่อ แกได้วนไปซื้อโน่นซื้อนี่อีกแน่!”

ภคมณมองค้อนขวับ แต่ก็ยอมให้ประวีร์เกี่ยวแขนคนละข้างกับรจนา พากันเดินเข้าไปหาที่นั่งกินในโรงเรียนดีๆ กินเสร็จแล้วค่อยออกมารอรถเมล์ด้วยกัน

ตอนที่ทั้งสามคนออกมาจากโรงเรียน เวลาได้ผ่านไปสักพักใหญ่แล้ว เด็กนักเรียนที่เคยอออยู่ตรงป้ายรถเมล์ด้านหน้าก็หายไปเยอะ บ้านของภคมณกับประวีร์นั้นอยู่ทางเดียวกัน สามารถขึ้นรถที่ป้ายนี้ได้เลย ผิดกับรจนาที่บ้านอยู่อีกทาง ต้องข้ามสะพานลอยไปขึ้นอีกฝั่ง พอแยกกับเพื่อนสาวหน้าหวานแล้ว ภคมณกับประวีร์ก็เดินคุยกันคิกคักไปรอรถเมล์ที่ป้าย

คุยไปคุยมากลิ่นหอมๆ ของกล้วยทอดที่อยู่ข้างป้ายรถเมล์ก็ลอยมากระทบจมูกคนกินเก่ง

หอมจังเลยยยยยย

ภคมณคิดพลางมองกล้วยทอดมันทอดสีเหลืองทองที่ป้าแกทอดไว้กองใหญ่ตาวาว ยิ่งมอง ยิ่งอยากกิน

“พาย นี่แกคง...” ประวีร์พูดไม่ทันจบ เพื่อนก็เดินไปสั่งของอย่างคุ้นเคยแล้ว

“ป้าคะ เอากล้วยกับเผือกทอดอย่างละยี่สิบบาทค่ะ”

“พายหวาน! แกเอาอีกแล้วนะ เมื่อกี้ก็กินไปตั้งเยอะ ยังจะกินอีก!”

ภคมณไม่สนใจเสียงนกกา จ่ายเงินและรับถุงของทอดแสนอร่อยมากินอย่างมีความสุข “เมื่อกี้ก็คือเมื่อกี้สิ ตอนนี้ก็คือตอนนี้ย่ะ!”

“...” ประวีร์

ในตอนนี้เอง รถเมล์ปรับอากาศที่พวกเธอต้องนั่งกลับบ้านก็แล่นเข้ามาจอดเทียบป้าย

“รถมาแล้ว แกรีบกินเร็วๆ เข้า เขาไม่ให้เอาของกินขึ้นรถ”

“มันร้อน ให้กินเร็วๆ ไม่ได้หรอกนะ ลวกลิ้นตาย”

“แต่ถ้าไม่ขึ้นคันนี้ ต้องรออีกเป็นชั่วโมงเลยนะ!”

ภคมณหลุบตามองของทอดในถุงแล้วเม้มปาก ลุกขึ้นบอกอย่างจำใจ “เอาไว้ค่อยกินทีหลังก็ได้”

“ดีมาก ไป!” ประวีร์ยิ้มออก รีบหมุนตัวเดินไปขึ้นรถ

แต่ดูเหมือนจะไม่ทันแล้ว

เพราะลังเลนานไปหน่อย ผู้โดยสารคนอื่นเขาขึ้นรถไปหมดป้ายแล้วพวกเธอยังไม่ขยับตัว คนขับเลยไม่รอ ปิดประตูขึ้นลงแล้วพารถแล่นออกจากป้ายไปต่อหน้าต่อตา

บรื้นนนน~

“...” ประวีร์