جميع فصول : الفصل -الفصل 70

“ถ้างั้นก็ขึ้นรถสิ เอารถฉันไป”“แน่นอนอยู่แล้ว ใครจะบ้าปั่นจักรยานไป”“อ้าว เมื่อวานนี้ คือคนบ้าเหรอที่เจอ”“ปั๊ดเดี๋ยวเหอะ” เธอชูกำปั้น อภิรินรีบเปิดประตูรถของเขาขึ้นไปนั่ง ปณิชาจึงขึ้นตาม“ถ้าไปคนเดียวพอไหว แต่จะให้คนตัวใหญ่ตัวหนักยังกับยักษ์ซ้อนท้ายอะนะ อย่าฝันเลย เชิญออกรถค่ะพ่อสถาปนิก”“วิวให้เรียกพี่ว่าพี่แซงค์”“ไม่รู้ว่า พ่อฉันไปได้เสียกับแม่คุณตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมให้เรียกพี่” ปณิชากวน“ยายเด็กคนนี้ดูพูดจาเข้า ไม่น่ารักเลย”“แฮ่ ๆ แค่แหย่เล่นหรอกค่ะพี่แซงค์”“แบบนี้สิดีมาก เรียกอย่างนี้ค่อยไพเราะหูขึ้นมาหน่อย”อภิรินสตาร์ตรถ แล้วออกตัวไปในทันที“ว่าแต่เราเถอะ ทำไมถึงไม่เรียนต่อ” เขาถามเรื่องส่วนตัว ยังคาใจกับการศึกษาของปณิชา หากมีโอกาสก็ต้องไขว่คว้าเอาไว้ก่อน คนอื่นที่จน ๆ อยากจะเรียนยังไม่มีโอกาสเลย“เรียนทำไมคะ เรียนไปก็ปวดหัว อีกอย่างนึง คนอย่างฉันน่ะ มันหัวไม่ดีน่ะค่ะ”“วิวหัวไม่ดีทุกเรื่องเลยเหรอ”“ก็เป็นบางเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องวิชาการ มันไม่ไหวจะเคลียร์”“วิวขี้เกียจมากกว่ามั้ง สงสัยจะขี้เกียจอ่านหนังสือ”“แล้วมันกงการอะไรของคุณพี่เนี่ย คุณพี่จะทำไมคะ มันเป็นชีวิตของไอ้

“บรรลุนิติภาวะแล้ว สามารถแต่งงานมีผัวได้จดทะเบียนได้ด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องใช้ผู้ปกครอง”“พี่พูดจาอะไรแบบเนี่ย พูดกับผู้หญิงยิงเรือนะ”“อ้าว วิวเป็นผู้หญิงเหรอ หึ-หึ พี่มองยังไงก็ไม่เห็นจะเป็นผู้หญิงเลย ยังกะทอมบอย แต่งตัวให้มันออกเป็นผู้หญิงบ้างสิ”“พี่จะให้ฉันนุ่งกระโปรงมาพายเรืออย่างนั้นรึ คงไม่งามเป็นแน่ เดี๋ยวเปิดหวอให้ปลาเห็น ปลาตายหมดหนองบัวกันพอดี” อภิรินถึงกับหัวเราะออกมา“เปลี่ยนเรื่องหน่อยสิ พี่อยากรู้ ดอกบัวพวกเนี้ย ปลูกแล้ว เอาไปทำอะไรได้บ้าง”“ก็หลายอย่างนะ ที่เห็นพ่อเริ่มโครงการเอาไว้ ต้องไปดูที่เรือนรับรองข้างหน้าโน้น เขาเขียนเอาไว้อยู่ แต่ที่ตอนนี้ฉันคิดจะทำอยู่ ฉันว่าจะทำผลิตภัณฑ์เป็นของตัวเอง”“อั้ยย่ะ เก่งจังเลย คิดได้ยังไงเนี่ย”“คุณพี่ น้องมีมันสมองเหมือนกันนะคะ เนี่ยมันสมองเยอะ อยู่ในกะโหลกเนี่ย” เธอยังเคาะกะโหลกให้เขาดูด้วย“ชมเข้าหน่อย ทำเป็นยกหางเชียว แล้วที่คิด ๆ ไว้ วิวจะทำอะไรล่ะ”“ฉันจะทำชาจากดอกบัว แล้วก็รากบัวจ้ะ มันมีประโยชน์นะ”“จริงอะ”“ก็จริงน่ะสิ จะหลอกทำไม ชากุหลาบก็มีแล้ว ชามะลิเขาก็มี แล้วชาดอกโบตั๋น ชาดอกซากุระก็มี แล้วทำไมเราจะทำชาจากดอกบัวไม่ได

อภิรินเข้าไปในนั้นนานพอสมควร ก่อนจะกลับออกมาด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียว เขาเดินแบบไม่สนไม่แคร์ว่ามีเธออยู่ในห้องไปที่ตู้เสื้อผ้า ก่อนจะหยิบเสื้อผ้าออกมาสวมใส่“วิวหิวหรือยัง วันนี้พี่ไม่ได้กินข้าวเที่ยง พี่รู้สึกหิวแล้ว พี่จะต้มมาม่า วิวจะกินด้วยหรือเปล่า”“กินสิ วิวก็หิวเหมือนกัน”“ใส่ไข่ไหม”“ใส่ค่ะ”“ใส่หมูสับไหม”“ใส่ค่ะ”“ก็ดี ถ้าอย่างงั้นวิวก็มาทำ”“อ้าว นึกว่าพี่จะทำให้วิวกินซะอีก”“ทำเป็น ก็มาทำสิ แค่ต้มมาม่า นู่นกระทะ นั่นมาม่าอยู่ตรงโน้น ไข่กับหมูสับอยู่ในตู้เย็น เดี๋ยวพี่รอกิน”“เฮ้อ... นึกว่าจะมีน้ำใจทำให้น้องให้นุ่งกิน”“เป็นผู้หญิง แถมยังอายุน้อยกว่า ไปทำเสีย” เขาพูดจบ ก็เดินไปที่มือถือที่กำลังเสียบอยู่ เห็นแบตเตอรี่วิ่ง แต่ว่ายังเปิดเครื่องไม่ติด“ไม่เป็นไรรอสักครู่ ถ้าติดแล้วค่อยโทรไปบอกพ่อ” เขาพึมพำ แต่เธอก็ได้ยินปณิชาเดินไปที่กระทะ“วันนี้พ่อไม่อยู่น่ะ พ่อไปงานแต่งงานที่อุบลฯ กว่าจะกลับก็คงตีหนึ่งตีสอง”“ก็ดี ถึงตอนนั้น ฝนก็คงจะหยุดตกพอดี”“จ้ะ”“วิวต้มกี่ห่อ วิวกินเยอะไหม”“กินได้ แต่ก็ไม่เยอะ”“ต้มสามห่อนะ ใส่ไข่สามฟอง ใส่หมูสับหมดที่มีนั่นแหละ”“ค่ะ แหม... สั่งเก่ง” ป

“นี่มันอะไรกัน สองคนนี้ทำอะไรกัน” พ่อผู้ใหญ่ส่งเสียงดังลั่น เสียงนั้นปลุกหนุ่มสาวให้สะดุ้งตื่นปณิชาจำเสียงพ่อได้แม่น เธอรีบถลันลุกขึ้นมานั่ง ตัวสั่น หันหน้ามาทางพ่อด้วยอาการตกอกตกใจส่วนอภิรินนั้นก็งงงัวเงีย เขากะพริบตาปริบ ๆ เมื่อเห็นร่างหนาใหญ่ของพ่อผู้ใหญ่ก็ตาแตก พ่อผู้ใหญ่ยืนจังก้าเท้าสะเอวมองมาที่ทั้งสองคนอย่างดุดันอภิรินจึงลุกพรวดก่อนดันตัวลุกขึ้นนั่ง พลางขยี้“พ่อผู้ใหญ่”“พ่อมาได้ยังไง” ปณิชาถามปากสั่น“ข้าก็ขับรถมาสิวะ ถามแปลก ๆ วิว เมื่อคืนเอ็งไม่ได้ไปนอนที่บ้าน เห็นศรียนต์บอกว่า ยังไม่ได้เข้าไปทำความสะอาดในห้องนอนของเอ็ง แต่ผ้าห่มอะไรกับถูกพับ นี่แสดงว่าเอ็งนอนอยู่ที่นี่ทั้งคืน” พูดพลางเดินเข้าไปใกล้ ๆ และใช้สายตาสำรวจลูกสาวของตัวเองพ่อผู้ใหญ่เห็นว่าปณิชาใส่เสื้อผ้าของอภิรินอยู่“แซงค์ นี่มันอะไรกันน่ะ สรุปว่าทั้งสองคนมีอะไรกันแล้วเหรอ”“เปล่านะจ๊ะพ่อ หนูไม่ได้มีอะไรกับพี่แซงค์นะจ๊ะ”“ใช่ครับพ่อผู้ใหญ่ เราสองคนไม่มีอะไรกัน”“แต่พ่อเห็นกับตานะเมื่อกี้ เราสองคนนอนกอดกันกลมเลย” พ่อตาแข็งเขม็ง“วิวเอ็งเป็นผู้หญิงนะ ไม่ใช่ผู้ชาย จะมาเที่ยวตะลอน ๆ นอนกับเขา แล้วก็บอกว่าไม่มีอะ

‘คู่หมั้นเหรอ แต่งงานเหรอ บ้าใครจะแต่งด้วย’เธอรู้ว่าผู้หญิงกับผู้ชายไม่ได้นอนกอดกันเฉย ๆ เวลาที่แต่งงานกันไปแล้ว แค่คิดว่าจะต้องถูกเขากอด เขาหอม เขาจูบ และทำนู่นทำนี่ เธอก็หัวใจหวั่นไหว(วิวทำอะไรอยู่ ส่งรูปมาให้พี่ดูหน่อยสิเธอ)เมื่อถูกรบเร้าหนัก เด็กสาวจึงถ่ายรูปเพดานห้องนอนของเธอเข้าไปให้ และส่งรูปที่ถ่ายออกมาหน้าต่างของห้องนอนไปให้กับเขาอภิรินส่งสติกเกอร์รูปยิ้มกลับมา(ขับรถดี ๆ ล่ะ มาเที่ยวเล่นมือถือไปด้วย ขับรถไปด้วย มันอันตราย นอกจากจะแก่แล้วแก่เลย เมาแล้วขับ ก็ยังเล่นมือถือขณะขับรถอีกด้วย หึ... เดี๋ยวจะโทรไปฟ้องตำรวจที่ป้อมให้ดักจับเสียให้เข็ด)ได้อ่านประโยคนี้ เขาถึงกับหัวเราะหึ ๆ กับข้อความที่เธอส่งมา ก่อนที่จะวางมือถือ แล้วตั้งใจขับรถเข้าไปในเมืองชายหนุ่มตรงไปที่ร้านมือถือก่อนเพื่อซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ เพราะเครื่องเก่ามันเจ๊งกับบ๊วยไปแล้ว ก่อนที่จะไปที่ร้านทองอภิรินเลือกซื้อสร้อยคอ แหวน และสร้อยข้อมือ เพื่อที่จะให้ปณิชา อย่างน้อย ๆ ก็เป็นเครื่องการันตีให้เธออุ่นใจ และทำให้พ่อผู้ใหญ่ไม่คิดมาก ให้มองว่าเขาเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบอะไรบางอย่างทำให้อภิรินตัดสินใจว่า เขาจะ