ซ้อนแผนรักไอ้หนุ่มบ้านไร่ ซ่อมหัวใจสาวบ้านนา의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

“โอเค ก็ได้ ๆ” ทำหน้างอผู้เป็นย่าก็ไม่ได้สนใจ หันมาคุยกับอภิรินต่อ“แล้วยังไงถึงปล่อยให้ยายวิวมาถึงบ้านย่าได้เนี่ย ทะเลาะกันหรือเปล่า”“ไม่ได้ทะเลาะนะครับ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมวิวถึงต้องงอน และหนีผมด้วย หนีมาแบบนี้ทั้ง ๆ ที่เราสองคนเพิ่งจะ...”เด็กสาวทำตาถลน ปณิชาตรงเข้ามาใช้มือปิดปากของเขาเอาไว้ในทันที เธอเกรงว่าอภิรินจะพูดในสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้“หยุดนะ ห้ามพูด หยุดพูดไปเลย” เธอทำเสียงแข็ง และจ้องเขาตาดุชายหนุ่มถึงกับหันไปมองคุณย่า ส่งสายตาเล็ก ๆ บวกลูกอ้อน“ดูวิวสิครับ”“เอ... ยายวิวนี่ ทำไมถึงได้ข่มเหงพี่แซงค์แบบนั้น ตัวเองก็อายุน้อยกว่าพี่เขา วิวต้องให้ความเกรงอกเกรงใจพี่แซงค์ด้วยนา”“คุณย่าน่ะ เจอเขาแค่ไม่กี่นาทีเอง ทำไมไปเป็นพรรคเป็นพวกกับเขาซะแล้ว วิวเป็นหลานแท้ ๆ ของคุณย่านะคะ”“ก็เราทำตัวไม่น่ารักนี่นา เอามือออกจากปากพี่แซงค์เดี๋ยวนี้”เธอหน้าเง้า รีบละสะบัดมือออกไปจากใบหน้าของอภิริน แล้วหันหลังให้เขา อภิรินจึงใช้สองมือจับหัวไหล่ของเธอ และพานั่งปณิชามานั่งลงระหว่างกลางของเขากับคุณย่า“คุณย่าครับ ถึงแม้วิวจะขี้งอน เป็นสาวน้อยจอมพยศ แต่ผมก็จะขออนุญาตคุณย่าแต่งง

ทำไมก็ไม่รู้ปณิชารู้สึกกลัวการอยู่ใกล้ ๆ เขา กลัวความรู้สึกของตัวเอง หากในวันข้างหน้าเธอจะรักเขาจนหัวปักหัวปำ และรักจนยากจะถอนตัว ปณิชานึกไปถึงวันที่เขาทิ้งเธออีก คิดถึงตอนมีลูก ตอนเลี้ยงลูก และตอนแก่ เธอคิดว่าตัวเองกำลังบ้า“ลุกขึ้นซิวิว ช่วยพี่เขาพาคุณย่าไปส่งที่ห้องนอนทีปะ พี่ขอทำอะไรตรงนี้อีกสักหน่อย” พี่หลีออกคำสั่ง“ค่ะ” ปณิชารับคำ ก่อนจะลุกตาม เธอช่วยพยุงคุณย่าอีกข้างหนึ่งทั้งสองคนพาคุณย่าไปถึงห้องนอน ส่งตัวท่านนอนลงไปแล้วก็นั่งขนาบคนละข้าง ต่างช่วยกันบีบนวดแข้งขาและแขนให้กับคุณย่า“ถ้าแต่งงานกันแล้ว ก็มาอยู่ที่นี่นะมาอยู่กับย่านะ”คุณย่าชวนคุย “สมบัติของย่ามีเท่าไร ย่าจะยกสมบัติให้กับวิวและแซงค์ทั้งหมดเลย”“พูดเป็นเล่นค่ะ พ่อคงไม่ให้วิวมาหรอกจะย่าจ๋า ย่านั่นแหละสมควรจะไปอยู่กับเราที่โน่น”“เฮ้อ... พวกเอ็งจะมาเข้าใจย่าได้อย่างไร ย่าก็อยากอยู่ที่นี่ไปจนวันตาย ย่าเกิดที่นี่ ย่าก็อยากจะตายที่นี่ บ้านหลังนี้เป็นบ้านเดิม ๆ ของพ่อแม่ย่าเลยนะ กว่าจะปรับปรุงมาได้ถึงขนาดนี้ มันกลายเป็นความผูกพันแล้วล่ะ”“ปีนี้คุณย่าอายุเท่าไหร่ครับ”“เจ็ดสิบเจ็ดปี”“แต่ผมดูแล้ว คุณย่ายังแข็งแรง แบบนี

“แต่คนอีสานต้มกินแบบแกงแบบนี้แหละ เพราะต้องใส่น้ำปลาร้า ปลาร้าเนี่ยขาดไม่ได้จริง ๆ”เมื่อเดินไปถึงที่โต๊ะอาหาร คุณย่ามองหาเมนูโปรด ท่านหันไปถามพี่หลีทันที“หลีทำไมไม่มีน้ำพริกปลาร้าล่ะวันนี้”“ไม่ได้ค่ะย่า ย่ากินแล้วสอดท้อง แล้วก็นั่งบ่นปวดท้องทั้งวัน ต้องให้หลีหาหยูกยาให้กิน หลีเลยขอพักเมนูนี้เอาไว้ก่อนนะคะ”“ใจร้ายจริง ๆ” ทำหน้าหักงอเหมือนเด็กที่ไม่ได้ดั่งใจ“หลีก็บอกย่าแล้วว่า ให้กินแต่ผักต้มผักลวก ย่าก็เอาแต่จิ้มน้ำพริกอย่างเดียว ไม่ได้ค่ะ ไม่ได้”“แหม กินยาตามเอาก็ได้ ยากระเพาะก็มี” ย่าบ่นพึมพำทั้งหลานสาวและว่าที่หลานเขย รวมกับพี่หลีถึงกับหัวเราะคนแก่ พอเราแก่ตัวไปมาก ๆ ก็กลายเป็นเด็กไป เหมือนที่เขาบอกกันว่า คนแก่สมองจะกลับ นิสัยจะเปลี่ยนอภิรินกับปณิชาจึงช่วยกันเอาใจคุณย่ายกใหญ่“แล้วกลับมาเยี่ยมย่าอีกนะ”“ครับผม”พี่หลีได้ส่งรูปที่ถ่ายเอาไว้ไปให้กับช่อเอื้องดู นางบรรยายทุกเรื่องลงไปในนั้นด้วย เมื่อช่อเอื้องว่าง เธอจึงได้เปิดโทรศัพท์ จึงได้เห็นรูปและข้อความที่พี่หลีส่งมาให้ คำอธิบายที่ยืดยาวทำให้ช่อเอื้องรู้ว่า คนที่นั่งข้าง ๆ ปณิชา คือว่าที่น้องเขยช่อเอื้องถึงกับรีบกดมือถือเข

อภิรินขับรถอย่างรวดเร็ว เขาใช้เวลาเพียงห้าชั่วโมงเท่านั้น เขาก็ไปอยู่ต่อหน้าของช่อเอื้อง ทั้งสองคนสบตากัน“วิวอยู่ที่ไหนแล้วครับ”“วิวพาหลาน ๆ ออกไปซื้อขนมน่ะ เห็นบอกว่าจะพาไปกินของอร่อย ๆ ที่ร้านค้าใกล้กับเซเว่น” ช่อเอื้องมีท่าทีเว้นระยะห่าง ดูเธอไม่ค่อยไว้ใจอภิรินเท่าไร ชายหนุ่มก็รู้ดี“คือวันนี้ที่ผมแวะมา ผมจะมารับวิวให้กลับไปด้วยกันครับ” ท่าทีของอภิรินดูหนักใจ“คุณคงจะมีปัญหากับวิว”“ใช่ ผมว่าวิวดูแปลกไป เธอไม่อยากเจอหน้าผม”“ค่ะ น้องสาวบอกกับฉันมาแล้วว่า เธอกลัวการแต่งงาน เธอไม่อยากแต่งงานกับคุณ และอีกอย่างที่วิวบอกฉัน วิวบอกว่าพ่อบังคับให้เธอแต่งงานกับคุณ”“หา! วิวได้บอกกับคุณแบบนั้นหรือ” เขาสั่นหน้าใหญ่“คุณเอื้องครับ ผมว่าไม่ใช่แน่ ๆ”“ใช่ค่ะ วิวบอกอย่างนั้นกับฉันจริง ๆ” อภิรินพ่นลมหายใจแรง และสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ดูเหมือนปณิชากำลังพยศและต่อต้านชายหนุ่มสักอย่าง“ผมจะบอกกับคุณเอื้องว่า วิวโกหกแล้วล่ะครับ ที่จริงเรื่องไม่ได้เป็นแบบนั้น พ่อผู้ใหญ่ไม่ได้บังคับให้เราสองคนแต่งงานกัน แต่เป็นวิธีการแก้ปัญหาต่างหาก”“หมายความว่ายังไงคะ”“คือว่า ผมกับวิวเรามีอะไรกัน แล้วก็ผู้ใหญ่จับได้

ทางด้านพี่สาว จากที่เอาลูกไปฝากกับข้างบ้านได้แล้ว ช่อเอื้องตั้งท่าร่ายยาว เธอรีบกดมือถือเข้าไปหาพ่อในทันที(“มีอะไรหรือ วันนี้ถึงโทรหาพ่อได้”)“ฉันก็ต้องมีเรื่องอยู่แล้ว ถ้าไม่มีเรื่อง ฉันก็ไม่โทรไปหาพ่อหรอกน่า”(“ว่ามาสิ มีเรื่องอะไร”)ทั้งพ่อทั้งลูกทำเสียงเย็นชาใส่กัน“ฉันอยากจะถามพ่อน่ะ ว่าทำไมพ่อจะต้องไปบังคับให้วิวมันแต่งงานด้วย”“บังคับ โถ... เอ็งรู้ได้ยังไงว่าพ่อบังคับ”“ก็วิวมาหาฉันที่บ้านเนี่ย มันบอกแล้วว่า มันไม่อยากแต่งงาน พ่อ... วิวมันยังเด็กนะ ยังอายุไม่ถึงยี่สิบปีด้วยซ้ำไป ทำไมพ่อไปบังคับมันให้แต่งงานด้วย” พูดใส่อารมณ์“พ่อก็รู้ทั้งรู้ว่า การแต่งงานมันคืออะไร”“อ้าวนางนี่ ไหนก่อนตอนที่เอ็งอยากแต่งงาน เอ็งก็ไม่ฟังคำทัดทานของใครเลย พ่อห้ามเอ็ง เอ็งยังไม่ฟัง แล้วทำไมน้องมันอยากจะแต่งงานขึ้นมา มันจะแต่งไม่ได้”“ก็วิวบอกฉันว่า มันไม่อยากแต่งนี่ มันเลยหนีทั้งพ่อและเขามาหาฉัน”“อื้อ มันไม่อยากแต่งงานเหรอ มันบอกเอ็งอย่างนั้น”“ก็ใช่น่ะสิ ฉันจะโกหกพ่อทำไมล่ะ พ่อจะไปบังคับวิวมันเลยนะ”“ฮา...” พ่อหัวเราะรัว“ที่ข้าให้มันแต่ง เพราะว่ามันนั่นแหละไปนอนกับเขาเอง”“แต่วิวก็บอกพ่อแล้วนี่