جميع فصول : الفصل -الفصل 100

ผู้ใหญ่โด้ให้ข้อเสนอที่งดงามกับช่อเอื้อง แม่ลูกสาวถึงกับยิ้ม ตอนนี้เธอได้ประจักษ์แก่ใจแล้วว่า ชีวิตที่เป็นอยู่ในตอนนี้ เธอเองก็เหนื่อยสายตัวแทบขาด ทั้งงานบ้าน และการเลี้ยงเด็กกำลังโตสองคน ทำให้ตัวเป็นเกลียว“ส่วนเรื่องของวิว พ่อจะคุยกับแซงค์เขาเอง”“จ๊ะพ่อ สุดแล้วแต่พ่อ ว่าแต่ตอนนี้พ่ออยู่ไหนจ๊ะ”“ยังอยู่ที่โคราช ยังทำธุระไม่เสร็จเลย ว่าอยู่ต่ออีกสัก สองสามวัน เดี๋ยวค่อยกลับ เออแค่นี้ก่อนนะ พ่อมีนัดกินข้าวกับพรรคพวก”“จ้ะพ่อ สวัสดีจ้ะ” พ่อผู้ใหญ่กดวางสายไปช่อเอื้องคิดทบทวนกับคำพูดของพ่ออีกครั้ง เธอรั้นกับพ่อมาตลอด แล้วผลก็เป็นแบบนี้ เอาเถอะ เธอจะคุยกับสมบัติชาติอีกครั้งตอนนี้ลูกก็โตขึ้นทุกวัน ภาระการเลี้ยงดูอยู่ที่เธอ สามีก็ช่วยเหลือบ้างแต่เขาก็ต้องพักผ่อน เนื่องจากทำงานกลางคืน เวลาเดินสาย สมบัติชาติก็แทบจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน บางทีก็เป็นอาทิตย์ ๆ บางทีถึงสองอาทิตย์ สุดท้ายคนเราก็ต้องเลือกระหว่างครอบครัวกับสิ่งที่รักใช่ เมื่อก่อน ช่อเอื้องเลือกคนรัก และเลือกที่จะอยู่กับเขา แต่เขากลับมองแต่ความชอบและความต้องการของตัวเองเธอจะลองคุยกับสามี ให้เขาเห็นแก่เธอและลูกสักครั้ง ณ เวลานี้ ลูกแทบ

“อื้อ” ปณิชาน้ำตาไหล ร่างเล็กเกร็งกระตุก ช่องทางคับแคบตอดขมิบปลายลิ้นของเขาจนอภิรินรู้สึกได้ เขาส่งเธอไปขึ้นสวรรค์อีกครั้ง ร่องสาวส่งสายธารหลั่งไหลย้อยเป็นทาง เขาจัดการดูดกินมันจนไม่เหลือสักหยดแบบไม่รังเกียจ“อ้า” เธอเปล่งเสียงทันทีที่เขาเอาท่อนบุรุษออก“วิวมานี่สิ” เขาไปยืนอยู่ข้างเตียง“คะ” แต่เธอก็ขยับตาม อภิรินจับเธอให้ลุก และจับร่างเล็ก ๆ ของปณิชาให้คว่ำหน้าอภิรินบังคับให้ปณิชาวางมือลงไปที่เตียง สองมือของเขาสอดเอวคอดและบังคับขยับสะโพกของเธอให้อยู่ในท่าโก้งโค้งโชว์เผยส่วนอ่อนไหว กลีบบัวของเธอบานฉ่ำชุ่มไปด้วยน้ำหวานหยาดเยิ้ม เขาก้มลงไปชิดใบหน้า แล้วดูดกินมันอย่างหื่นกระหาย“อ้าย... พี่แซงค์อย่าทำ” เธอเผลอเงยหน้าขึ้น เปิดตาโพลงก็ได้สบตาเจ้าของที่อยู่ในกระจกพวงแก้มของเธอแดงมาก หันไปมุมไหนก็เป็นภาพวาบหวิวของเธอกับเขา ทำให้เด็กสาวอารมณ์พลุ่งพล่านกระเจิดกระเจิง ยิ่งปลายลิ้นของอภิรินที่ทะลวงหนัก ทำให้ปณิชาขึ้นสวรรค์ไปอีกครั้งยังไม่ทันได้ตั้งตัว หายใจยังไม่ทั่วท้อง อภิรินก็จับแท่งบุรุษสอดใส่จรดแกนแกร่งลงไปในร่องร้อนรักที่กำลังเต้นระบำ“อึก...” เธอขบเม้มริมฝีปาก ปลายทวนแท่งใหญ่แทงทะลวงแ

ปณิชาทำตามคำสั่งของศรียนต์ ทั้งอาบน้ำ ขัดผิว และสระผมที่ยาวสลวยด้วยเมื่อเธอเดินออกมาจากห้องน้ำ ทุกอย่างเหมือนถูกจัดเตรียมเอาไว้หมดแล้ว บนเตียงนอนของเธอมีผ้าถุงสีแดงลายดอกใหญ่ ๆ กับเสื้อลายลูกไม้ของเธอเองวางอยู่ส่วนพี่ศรียนต์ยืนยิ้ม ถือไดร์เป่าผมอยู่ที่หน้ากระจก“ยืนซื่อบื้ออะไร มานั่งตรงนี้ อย่าทำรีรอและลีลาอยู่ มะ มะ” แถมยังขยับเก้าอี้ให้ปณิชาอีกด้วยเด็กสาวจำใจไปนั่งลง เธอมองหน้าสบตากับพี่ศรียนต์อยู่ในกระจก“อย่าทำหน้าตามีปัญหา ประเดี๋ยวก็รู้เองแหละ พี่บอกตามตรง พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน” ทำเสียงสูง“หรา... แต่เมื่อกี้พี่ทำเหมือนอย่างกับรู้”“อึ... พี่ก็รู้แค่ว่าพ่อผู้ใหญ่สั่งมาให้ทำอะไรแค่นั้นแหละ”“แล้วจะให้พี่ทำอะไรล่ะ”“ก็จับหนูแต่งตัว แต่งหน้า ทำผมให้สวย ๆ นะสิ” แล้วศรียนต์ก็ได้ใช้ไดร์เป่าผม เป่าผมยาว ๆ ของปณิชาจนแห้งเมื่อก่อนนั้นศรียนต์เคยเป็นลูกมืออยู่ในร้านเสริมสวยที่กรุงเทพฯ จึงค่อนข้างคล่องแคล่วและมีความถนัดอยู่พอประมาณ“ไดร์ฟาร่าแบบนี้แหละ อุ้ย! สวย พี่อยากผมเยอะแบบวิวจัง ถ้าผมพี่หนา ๆ แล้วพี่ไดร์ทรงนี้ออกมา พี่คงจะสวยน่าดู”“อิ อิ”“หัวเราะทำไม”“พี่ศรียนต์จ๋า คนมันสวยอยู่

“ใช่ค่ะ เพราะว่าเป็นการเดินทางมาไกลสักหน่อย เพื่อนฝูงก็อยู่แถวทางกรุงเทพฯ คงจะมีคนมาร่วมงานน้อย”“ใช่ บางคนอาจจะกลัวไม่มีที่พัก”“ผมพอจะช่วยจัดหาให้ได้นะครับ” พี่ชุมแพเอ่ยขึ้น“ถ้าใครต้องการที่พักก็ให้ทักถามผมมา จะจัดหาให้ครับ”“ถ้าไม่มี ก็นอนศาลาวัดได้นะครับ ผมจะเรียนท่านเจ้าอาวาสให้” ลุงสมัครเสนอมาแบบนั้น ทุกคนก็พากันหัวเราะ“แถวนี้มีทั้งโฮมสเตย์ รีสอร์ต โรงแรม ไม่น่าจะลำบากแบบนั้นครับ” อภิรินบอกให้พ่อแม่คลายใจ“ถ้าใครต้องการห้องพัก ก็ประสานกับผมมาได้ ผมจะช่วยเต็มที่ครับ” น้าชุมแพสำทับอีกที“จิตจะไปโฆษณากับเพื่อน ๆ ว่าที่นี่สวยจริง ๆ ค่ะ”“ถ้าเราสองครอบครัวได้เกี่ยวดองเป็นญาติกันแล้ว คงได้แวะมาที่นี่อีก”“ยินดีครับ ผมตั้งใจว่าสมบัติที่ผมมีจะแบ่งให้ลูกสาวสองคน คนละครึ่ง หากพวกเธออยากจะทำอะไรก็ให้ทำได้เลย ผมก็แก่แล้ว จะคอยอยู่ข้าง ๆ ให้คำแนะนำก็พอ อีกอย่างถ้าแซงค์มีความรู้ความสามารถเป็นแรงหนุนให้กับน้องได้ จะทำอะไรก็ทำ”“ครับคุณพ่อ ผมจะพัฒนาที่นี่ให้น่าอยู่และดีขึ้นครับ”“ไปกินข้าวเถอะครับ ผมได้กล้วยมาแค่สองลูกตอนนี้ดูเหมือนจะละลายหมดแล้ว”“เอ้า... เชิญ ๆ เชิญทุกคนเลยครับ”ทุกคนลุกขึ้

บ้านผู้ใหญ่โด้พี่สาวยืนกุมมือน้องสาว โดยมีพี่ศรียนต์ กับพี่หลีคอยดูแลใกล้ชิด“มือเย็นเชียว ตื่นเต้นละสิ”“ค่ะ ใครจะไม่ตื่นเต้นบ้าง”“พี่ก็อยากจะแต่งงานแบบนี้จัง ว่าไหมพี่หลี”“โอ๊ย! ศรียนต์พี่ว่าอย่าคิดแต่งเลย อายุป่านนี้แล้ว อยู่คนเดียวสบายตัวกว่าเยอะ”“สบายตัวไม่ว่า พี่สบายใจมากกว่าด้วย”“จ้า”“วิวก็กลัวการแต่งงานเหมือนกันนะคะ อีกอย่างกลัวจะมีลูก”“มีลูกก็ดี วิวจะได้ไม่ไปก่อเรื่องวุ่นวาย”“อ้าว ไหงพี่ศรียนต์พูดอย่างนี้ล่ะจ๊ะ เดี๋ยวมีเฮ” สาว ๆ พากันหัวเราะ“มีเถอะ พี่หลีช่วยเลี้ยงเอง ย่าก็บ่นอยากให้วิวมีลูกเลย ย่าทวดอยากอุ้มหลาน”“วันนี้ย่ามาไหม”“มา แต่วันสองวันนี้ไม่ค่อยดี พี่เลยให้กินยานอนล่ะ”“เพลงมันดังด้วยเนอะ”“ถ้าไม่ไหว แกคงจะให้คนไปส่งกลับบ้าน แค่มาเห็นบรรยากาศ ได้เห็นวิวใส่ชุดนี้ แกก็ปลื้มแล้ว”“ได้ถ่ายรูปกับย่าหรือยัง”“ถ่ายแล้วจ้า” ปณิชาหน้าซีด ๆ หายใจไม่ทั่วท้อง สาวน้อยได้แต่คิดถึงประจำเดือนของเธอไม่มาร่วมสองเดือนกว่าแล้ว ไม่ต้องสงสัยจะท้อง ปณิชาตั้งครรภ์อ่อน ๆ อย่างแน่นอน ทว่าเธอยังไม่ได้บอกใคร“เอิ้ก...” ลมในท้องตีกัน แน่นจุกขึ้นมาที่อก ปณิชารู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมา“พี่