ซ้อนแผนรักไอ้หนุ่มบ้านไร่ ซ่อมหัวใจสาวบ้านนา의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

(ปล่อยนก ปล่อยปลา แซงค์จะได้สบายใจ)(ยังไงแม่คนนี้ก็รักและเป็นห่วงลูกเสมอนะ)(ถึงวันหนึ่งแซงค์จะไม่เหลือ หรือไม่มีใคร แซงค์ก็ยังมีแม่ที่รักแซงค์เสมอนะ จงจำเอาไว้)(ผมก็รักแม่ครับ)(หยุดดื่มด้วยนะ)(ครับ) เขารับปาก แล้วก็หันไปมองลังเบียร์ลังไวน์ที่ยังตั้งอยู่ตรงนั้นอีกเยอะ‘ไม่เป็นไร หมดนี้ก่อนนะครับแม่ แล้วผมจะเลิกจริงๆ’ อภิรินพูดกับตัวเอง และให้คำสัตย์สัญญาเอาไว้แบบนั้นชายหนุ่มมีกำลังใจและแรงบันดาลใจเต็มล้นขึ้นมาแล้ว เขาพร้อมที่จะเดินหน้าต่อไป ชายหนุ่มไปนั่งประจำที่โต๊ะวาดและเขียนแบบ เขาตั้งใจทำงานอย่างจริงจัง ยังไงงานนี้จะต้องเสร็จให้ได้ภายในเดือนนี้ หรือไม่ก็จะไม่ให้เกินสองเดือน อภิรินตั้งใจและแน่วแน่เป็นอันมากวันนั้น และตลอดทั้งสัปดาห์ ศรียนต์เป็นคนส่งข้าวส่งน้ำเขาอภิรินจึงได้แต่ส่งข้อความไปหยอดสาวน้อยปณิชา เพื่อเพิ่มพูนกำลังใจให้กับตัวเอง เขาได้ส่งแบบและความคืบหน้าเกี่ยวกับงานให้กับพ่อผู้ใหญ่ พร้อมทั้งได้มีการนัดหมายเพื่อถกกันถึงความน่าจะเป็นในการปลูกสร้าง พร้อมกับเงินทุนที่พ่อผู้ใหญ่มีดู ๆ ไปแล้ว พ่อผู้ใหญ่ก็แอบปลื้มว่าที่ลูกเขยเป็นอย่างมากบทที่อภิรินจะจริงจัง ก็ดูสุขุมรอบค

อาการของอภิรินแปลกไปจากเดิมลมหายใจที่กระเส่าแรง จนรับรู้ได้ถึงร่างกายที่ร้อนฉ่าและอวัยวะบางอย่างจากร่างกายของพี่แซงค์ทิ่มตำลงมาบนเนื้อตัว แม้จะมีเสื้อผ้าของเขาและเธอกางกั้น และฝ่ามือที่รุกล้ำหนักข้อ ปณิชาได้ครางประท้วงออกมาจากลำคออีกครั้ง“อื้อ อื้อ อื้อ” และท่าทางขัดขืน สติเริ่มกลับมาอยู่กับเนื้อกับตัวอภิรินผละออกจากริมฝีปากของเธออย่างเสียดาย เธอรีบพูด“พี่แซงค์อย่าทำอะไรวิวนะคะ”“ก็พี่แซงค์รักวิว”“โกหก”“เอ๊ะ! เด็กคนนี้ คนบอกรักก็ยังจะมาหาว่าเขาโกหกอีก”“แล้วเมื่อก่อน ไม่เห็นพี่เป็นแบบนี้ ยังหาว่าวิวไม่น่ารักกระโดกกระเดก”“ก็นั่นมันเมื่อก่อน แต่ตอนนี้พี่รู้สึกรักวิวแล้ว ความรักของพี่มีแต่จะเพิ่มพูน”“เป็นไปไม่ได้หรอก แค่ระยะเวลาแค่อาทิตย์เดียว เชื่อยากค่ะ”“ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ หัวใจก็แค่ก้อนเนื้อนิ่ม ๆ ถ้าเราเจอคนที่ถูกใจ เราก็รักได้ ชอบได้เหมือนกัน หรือว่าวิวจะปฏิเสธว่า หัวใจของวิวไม่ได้เต้นแรงที่ได้อยู่กับพี่ และวิวไม่ได้รู้สึกดี ๆ เหมือนที่พี่เป็นในตอนนี้” เขาจ้องมองเข้าไปในนัยน์ตาของเธอ“ตัวเองก็เพิ่งอกหักมาแท้ ๆ เมื่อก่อนจะเป็นจะตายกับผู้หญิงคนอื่น เมาเหมือนจุดจุดจุด แล้วทำไม

“ก็ได้ค่ะ”ทำท่าดวลดื่มเหล้ากันจากนั้นก็นั่งกินหมูกระทะไปพลาง ๆยิ่งกิน ยิ่งมัน ยิ่งกินยิ่งอิ่ม ยิ่งดื่มก็ยิ่งเมา ใบหน้าของเขาแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปปณิชาก็เช่นเดียวกัน สองพวงแก้มของเธอก็แดงระเรื่อ“แบบนี้วิวจะขับจักรยานกลับบ้านไหวหรือ มีหวังตกท้องร่อง หรือไม่ก็ตกลงไปในนาบัวเสียก่อน”“อย่าแช่งกันสิคะ เอิ้ก” สาวน้อยเรอออกมาอย่างไม่อาย“อิ่มหรือยัง พี่จะได้เก็บ”“อิ่มแล้วค่ะ เดี๋ยวค่อยเก็บก็ได้นะคะพี่แซงค์ เราสองคนนั่งพักให้พุงยุบกันก่อนเถอะ วิวสัญญาวิวจะล้างเอง”“ถ้าอย่างนั้นเราสองคนมานั่งดูดาวกันดีกว่า” เขาขยับตัวลุกขึ้นและจูงมือเธอไปนั่งที่เก้าอี้ตรงระเบียงหน้า สองหนุ่มสาวเอนตัวลงไปกับพนักพิง แหงนหน้ามองฟ้าอภิรินทุบพุงดำโป๊ะ ๆ“อิ่มจัง”“ตังค์อยู่ครบค่ะ” เธอต่อท้าย“กินแบบนี้ก็ดีเหมือนกันเนาะ เราเลือกกินในสิ่งที่เราอยากกิน”“ค่ะ วิวว่าวิวน่าจะอิ่มไปถึงพรุ่งนี้ตอนเที่ยง”“ใช่” อภิรินชี้ชวนให้ปณิชามองไปที่ดวงดาวสุกสกาว ดวงดาวดวงเล็กดวงน้อยแข่งแสงเปล่งประกายอยู่เต็มท้องฟ้า“พี่ชอบที่นี่นะ ชอบมาก ๆ ตอนมาทีแรก ยังคิดว่าจะอยู่ได้ไหม”“แล้วตอนนี้ล่ะคะ”“พี่ชอบมาก พี่ไม่เหง

ใบหน้าของชายหนุ่มเริ่มเคลื่อนต่ำ อภิรินลากปลายลิ้นพาดผ่านไปบนหน้าท้องแบนราบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะไปจบลงที่กลางหว่างลำตัวของปณิชาที่มีรอยแตกแยกจากกัน“อ้า” เขาส่งเสียงครางอย่างพอใจ พร้อมกับสูดกลิ่นกายสาวที่ผสมผสานกับกลิ่นสบู่จาง ๆ อ่อน ๆปณิชาแทบแดดิ้น ยกมือขึ้นมาผลักศีรษะและหัวไหล่ของอภิริน และเสือกตัวหนี แต่เขากลับรั้งรัดรอบเอวของเธอเอาไว้แน่น ฝังปลายจมูกคมสันลงไป และแลบปลายลิ้นจู่โจมเด็กสาวในทันที น้ำตาของปณิชาไหลพราก ๆ มันเต็มไปด้วยความสาดเสียวที่ไม่เคยได้เจอะเจอมาก่อนในชีวิตเมื่อหนีไม่รอด เด็กสาวก็ปล่อยให้เขากระทำอย่างที่ใจต้องการ ปลายลิ้นของชายหนุ่มฉวัดตวัดโลมเลียและสอดแทงไปแทบจะทุกซอกทุกมุม ร่างเล็ก ๆ กระตุกเกร็ง ปณิชากรีดร้องออกมาแสนเบา อภิรินได้ส่งเธอขึ้นสวรรค์ในครั้งแรกในชีวิตตอนนี้อภิรินรู้ว่าร่างกายของปณิชาพร้อมที่จะให้เขาสอดใส่ความเป็นชายแล้ว เขาดูดกินความหวานฉ่ำที่ออกจากร่างกายของเด็กสาวอย่างไม่รังเกียจ“วิวจ๋า เป็นของพี่นะ” เขากระซิบหวานริมติ่งหู และงับเบา ๆ ปณิชาได้แต่ร้องครางครวญออกมาอย่างรัญจวนด้วยเนื้อตัวสั่นเทา ยากที่จะปฏิเสธเมื่อมาถึงตรงนี้แล้วท่อนล่างของอภิรินจับจ

“มาแล้วค่ะคุณแซงค์ แกงขี้เหล็กใส่ปลาแห้ง และก็หลนปลาร้าค่ะ ผักสด ๆ และนี่หม้อข้าว ตักเองเลยนะคะ”“ขอบคุณมากครับพี่ศรียนต์”นางทิ้งอภิรินกินข้าวเพียงลำพัง นางก็ไปทำงานอย่างอื่น จนเขากินอิ่ม จึงปิดฝาชี แล้วเดินกลับไปขึ้นรถเสียงรถยนต์ที่แล่นห่างออกไป ทำให้ศรียนต์กลับมาที่ห้องครัว อภิรินไปแล้ว‘จะไปหายายวิวไหมนะ’‘พ่อผู้ใหญ่ขา ได้ลูกเขยตัวเป็น ๆ แล้วค่ะ และดูเหมือนจะคลั่งรักสาวบ้านนาอย่างน้องวิวเสียแล้ว อิ ๆ’‘แต่ดูท่า จะเป็นเจ้าสาวที่กลัวฝนเสียแล้ว หนีหน้าไปแล้วจ้า เอ... หรือว่าจะทะเลาะกัน หึ-หึ เรื่องผัว ๆ เมีย ๆ ลิ้นกับฟัน น่าเบื่อ ดีนะที่ไม่มีคู่กับเขา’แล้วศรียนต์ก็ไปเปิดวิทยุดังลั่น เพราะไม่มีคนอยู่บ้าน ทำงานบ้านไป ฟังเพลง ร้องตาม จะเต้นก็เต้นได้ ไม่ต้องแคร์ใคร(ตั้งแต่เป็นสาวเต็มกาย หาผู้ชายถูกใจไม่มี...) ศรียนต์เปิดปากร้องเพลงเสียงดังเจี๊ยวบ้านคุณย่าสุรีย์“ลมอะไรหอมมาล่ะ ถึงได้มาหาย่าได้ฮึ”คุณย่ามีสีหน้าแปลกใจ นานแล้วที่ปณิชาไม่ได้มาหา“ก็หนูคิดถึงคุณย่าค่ะ”“คิดถึงเหรอ โถ่... ถัง... สามเดือนเห็นจะได้แล้วมั้งที่ไม่ได้เสด็จมาหาย่า”“แหม.. ย่าละก็” แค่ได้เห็นรอยยิ้ม และอ้อมแขนที