All Chapters of ซ้อนแผนรักไอ้หนุ่มบ้านไร่ ซ่อมหัวใจสาวบ้านนา: Chapter 1 - Chapter 10

10.00 น. อภิรินนั่งทำตาโตอยู่ต่อหน้าสารวัตรคชา“ว่ายังไงนะครับสารวัตร พูดใหม่อีกทีสิครับ ผมฟังไม่ถนัดนัก” อภิรินมองหน้าสารวัตรคชาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง กับคำบอกกล่าวถึงหลักฐานที่ทำให้รถยนต์ของพี่สาวของเขาเกิดอุบัติเหตุ“คุณแซงค์ฟังไม่ผิดหรอกครับ ทางอู่ที่ผมให้เช็กดูและตรวจสอบรถยนต์ของพี่สาวคุณที่เกิดอุบัติเหตุ รถถูกตัดสายเบรกครับ” ทั้งคู่จ้องสบตากัน“พี่สาวผมไม่เคยมีเรื่องกับใคร ไม่ มันน่าจะเป็นไปได้” อภิรินถึงกับมึนตึบ นพภรินไปขัดแข้งขัดขาใคร และไปทำอะไรให้ใครเดือดร้อนอย่างนั้นหรือ“อันนี้ ทางตำรวจจะสืบสวนให้ครับหาตัวการที่มุ่งเอาชีวิตของคุณนพภริน อีกอย่างต้องรอพี่สาวของคุณฟื้นขึ้นมา และให้ปากคำได้เสียก่อน เรื่องคงจะกระจ่างมากกว่านี้”“ขอบคุณมากครับสารวัตร อย่างไรก็ตามผมต้องพึ่งพาพวกสารวัตร ใครมันใจร้ายที่หมายจะเอาชีวิตพี่แซนด์ถึงกับต้องให้ตายกันแน่” สองมือของอภิรินกำหมัดแน่น รู้สึกแค้นใจที่หน้าห้องไอซียู“ตำรวจว่าอย่างไงบ้างแซงค์” พ่อถามด้วยความอยากรู้“รถของพี่แซนด์ถูกตัดสายเบรกครับ”“หา! แกว่าอะไรนะ”“พ่อครับ แม่ครับ อย่าเพิ่งส่งเสียงดังไป กำแพงมีหูประตูมีช่อง พวกที่มุ่งทำลายชีวิต

“คุณพ่อ คุณแม่ถามว่า เมื่อไหร่พี่ไมค์จะไปทานข้าวที่บ้านอีกคะ”“แซนด์ต้องบอกคุณพ่อคุณแม่แล้วแหละว่า รอให้พี่ถ่ายซีรีส์ให้เสร็จก่อน”“คุณแม่บ่นคิดถึงพี่ไมค์อยู่นะคะ เสียดายวันก่อนทำต้มขาหมูของโปรดของพี่ แล้วพี่ไม่ได้กิน แม่บ่นอุบเชียวค่ะ”“คราวหน้าแซนด์ก็ห่อมาให้พี่สิครับ” เขาใช้สายตาออดอ้อน“ไว้วันหลัง แซนด์ใช้ไลน์แมนไปส่งให้พี่ดีกว่า”“ได้สิ ใช้บริการที่เขามีอยู่บ้างก็ดีนะ อาหารที่กองไม่อร่อยเลย ว่าแต่วันนี้ ให้พี่ไปส่งแซนด์ที่บ้านไหม”“มันดึกแล้วค่ะ ไว้โอกาสหน้าเถอะ อีกอย่างแซนด์ไม่อยากจอดรถทิ้งเอาไว้ เป็นห่วงด้วยค่ะ” ถึงแม้จะจอดหน้าสตูดิโอของบริษัท นพภรินก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดีอีกอย่างรถคันนี้เป็นน้ำพักน้ำแรงของเธอ ที่ซื้อหามาจากเงินก้อนแรกที่เธอหามา จึงรู้สึกหวงรถคันนี้เป็นพิเศษ“ได้จ้ะ” ไมค์ขับพาเธอไปส่งยังที่สตูดิโอ ตอนที่นพภรินจะลงจากรถ หญิงสาวได้ทำมือถือร่วงลงไปที่วางเท้า เธอจึงเปิดประตู แล้วก้มลงไปหยิบมือถือ เธอก็เห็นห่อกระดาษสีไข่ไก่ ห่อเล็ก ๆ ร่วงอยู่ตรงนั้น เธอจึงหยิบขึ้นมา ก่อนจะหันไปหาเขาจังหวะนั้นเอง ไมค์มีสีหน้าตื่นตกใจมาก เขารีบฉวยสิ่งที่อยู่ในมือของนพภรินออกไปอย่างรวดเร

“แซนด์จ๋า พี่น้ำเป็นคู่หมั้นคู่หมายของหนูไงจ๊ะ” คำพูดของน้าสาวทำให้นพภรินหันไปมองหน้าเขาอย่างไม่เชื่อสายตา“พี่น้ำคือคนที่หนูลืม”“แซนด์จำพี่ไม่ได้” ชลศรัณรีบรับสมอ้างด้วยดวงตาเศร้าเรียกคะแนนสงสาร“ไม่จริงค่ะ ไม่จริงใจ ทำไมแซนด์ไม่เห็นรู้จักเขาเลย จำหน้าไม่ได้ด้วย น้านงคะอย่ามาพูดเล่นอย่างนี้ แซนด์… เอ่อ…”“พี่เป็นคู่หมั้นของแซนด์ เป็นเรื่องจริงล้านเปอร์เซ็นต์” สายตาเว้าวอนออดอ้อนของชลศรัณทำให้เธอถึงกับพูดอะไรไม่ออกอีกต่อไป ยามที่ชลศรัณโน้มตัวคาดเข็มขัดนิรภัยให้กับเธออย่างใกล้ชิดทำให้หญิงสาวตัวเกร็ง อย่างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ“น้ำขับรถดี ๆ นะไปถึงแล้ว ให้โทร. มาบอกน้าด้วย”“ครับ สวัสดีครับน้านง” เขารีบยกมือไหว้ แล้วกดกระจกขึ้น หลังจากนั้นเขาก็ใส่เกียร์รถออกไปอย่างรวดเร็ว ผ่านไปครู่ใหญ่ สติของนพภรินกลับคืนมา“นี่คุณจอดรถเดี๋ยวนี้นะคะ แซนด์ก็บอกแล้วว่า แซนด์ไม่ไป แซนด์ไม่ได้รู้จักคุณ อย่ามาขี้ตู่ว่าเป็นคู่หมั้นของแซนด์นะ ไม่จริง ไม่จริง…”“ไม่จริงยังไง หรือจะให้ผมพิสูจน์!” สายตากรุ้มกริ่มฉายแววที่ทำให้เธอขนลุก ระแวงแปลกๆ“พิสูจน์! คุณจะพิสูจน์ยังไง...”ชลศรัณกดยิ้มมุมปาก ไม่ตอบ

“ไปเถอะไมค์ ประเดี๋ยวจะเป็นอะไรไปอีกคน ไมค์ทำงานหนัก ก็ต้องพักผ่อนเยอะ ๆ ดูยายแซนด์สิ ถึงเวลาเป็นอะไรไป ก็รังแต่จะทำให้คนข้างหลังเป็นห่วง ไมค์ไปพักเถอะ” มองอย่างห่วงใย“อ่า... ถ้าอย่างนั้น ก็ได้ครับคุณพ่อคุณแม่ ผมลานะครับ ช่วยบอกกับแซนด์ด้วยว่า ผมเป็นห่วงแซนด์มาก ๆ แล้วยังไงผมจะโทร. มาหานะครับคุณพ่อ”“จ้ะ”ไมค์รีบยกมือไหว้ แล้วหันหลังกลับไปด้วยสีหน้าร้อนรนสายของวันต่อมา ร่างที่บอบช้ำขยับตัวอยู่บนเตียง ผู้เป็นแม่ที่นั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่างรีบเข้าไปหา“แซนด์ลูก แซนด์...” แม่จับลูบไปตามเนื้อตัวของลูกสาวอย่างแสนห่วง“แซนด์ลูกพ่อ เป็นอย่างไรบ้าง” คุณทรงคุณเข้าไปวางมือลงไปที่หัว และไล้แตะลูบไปที่หน้าผากของนพภรินเบา ๆ“พี่แซนด์” อภิรินเข้ามาจับที่ปลายเท้าจับบีบนวดนพภรินปรือตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ แสงสว่างจ้ากระแทกเข้ามาที่ลูกตาของเธอ หญิงสาวกะพริบตาถี่ ๆ“แซงค์เรียกหมอสิลูก บอกว่าพี่แซนด์ฟื้นแล้ว”“ครับ” อภิรินรีบกดกริ่งเรียกที่อยู่บนหัวเตียง“ไม่เป็นไรแล้วนะแซนด์ ขวัญเอ๋ยขวัญมา ขวัญกลับมาอยู่กับเนื้อกับตัวนะลูกนะ”“พระคุ้มครองแท้ ๆ ลูกเอ๊ย” น้ำตาของทั้งพ่อและแม่ไหลรินคุณหมอและพยาบาลเดินเข้ามาในห้

“แม่คะ เกิดอะไรขึ้นกับหนูกันแน่” นพภรินเอ่ยขึ้นอีกครั้ง จ้องหน้าผู้เป็นแม่ที่กำลังเช็ดทำความสะอาดร่างกายให้กับเธอ“แซนด์ หนูจำไม่ได้จริง ๆ หรือลูก” แม่ช่วยใส่เสื้อให้ พร้อมกับมัดสายผูกเสื้อให้แน่นกระชับมากยิ่งขึ้น“หนูไปกินเลี้ยงกับเพื่อนมา เรานัดเจอกัน หนูไม่ได้ดื่ม และหนูก็ไม่ได้เมาด้วย”“กินเลี้ยงอะไรลูก” แม่ทำหน้างุนงง“ก็รับปริญญาอย่างไรล่ะคะ ฉลองที่เรียนจบแล้วไง” ยิ้มร่า หน้าตาเบิกบาน แววตาดูมีความสุขกับความสำเร็จก้าวแรกของตัวเอง“แต่หนูจบมา... อ่า... นานแล้ว”“หื้อ” นพภรินจ้องกลับ สีหน้าฉงน“มาแล้วครับแม่” อภิรินเดินเข้ามาพร้อมกับคุณพ่อ และสองมือมีข้าวของพะรุงพะรัง“แซนด์เป็นไงบ้าง” พ่อเอ่ยถาม“พ่อ แซงค์” แม่ทำคิ้วย่น รีบลุกขึ้นมาจับมือของพ่อและลูกชายให้เดินไปวางของที่โต๊ะ“มีอะไรแม่”“เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ”“เรื่องใหญ่” ทุกคนจ้องหน้าแม่ และหันไปมองนพภรินที่นั่งยิ้มอยู่บนเตียง“เรื่องอะไร”“แซนด์บอกกับแม่ว่าเพิ่งกลับมาจากกินเลี้ยงรับปริญญาตรีกับเพื่อน ๆ ความทรงจำหายไป หายไปเกือบสี่ปี”ทุกคนหันไปมองนพภรินเป็นตาเดียว“มีอะไรให้หนูกินบ้างคะพ่อ หนูหิวจังค่ะ” พลางบิดขี้เกียจ“แล้วจะ