All Chapters of คลั่งรักสุดหวง: Chapter 21 - Chapter 30

“เพราะชีวิตของเธอสำคัญกว่า การที่พี่ถูกปฏิเสธความรักของเธอเมื่อหลายปีก่อน มันทดแทนกันไม่ได้เพราะเธอมีค่ากว่านั้น ก่อนหน้านี้พี่ทำไม่ดีกับเธอ พี่ขอโทษ เธอโกรธพี่ไหม”“ตอนนั้นไม่ได้โกรธ แต่กลัวค่ะ” เธอส่ายหน้าก่อนสารภาพออกมาตรง ๆ“ต่อไปพี่จะไม่ทำให้เธอต้องกลัวพี่อีก พี่จะชดเชยทุกสิ่งทุกอย่างให้เธอ ทั้งชีวิตของพี่” เขานั่งเฝ้าเธอตลอดคืน โดยไม่ยอมห่างแม้แต่นิดเดียวลลินหลับไปด้วยรอยยิ้ม เธอรู้สึกว่า เธออาจจะพบ “บ้าน” ที่แท้จริงอีกหลังแล้วสองสัปดาห์หลังจากลลินออกจากโรงพยาบาล อธิป ก็ขับรถพาเธอกลับไปที่บ้านไม้เก่า ๆ ในซอยเดิมลลินตื่นเต้นและกังวลไปพร้อมกัน มือเล็ก ๆ จับขอบกระโปรงแน่น“พี่อธิป พ่อแม่ของลินยังไม่รู้เรื่องเราเลยค่ะ” เธอพูดเสียงแผ่ว อธิปจับมือเธอไว้แน่น“วันนี้พี่จะบอกพวกท่านเอง” พอรถหยุดหน้าบ้าน สมชาติที่นั่งรถเข็นและคุณลินดาที่เดินออกมาต้อนรับก็เผยยิ้มกว้างด้วยความดีใจเมื่อเห็นลูกสาวกลับบ้าน“ลินกลับมาแล้วเหรอลูก” ลินดากอดลูกสาวแน่นอธิปก้าวลงจากรถในสูทสีเทาเข้ม ดูสง่างามและน่าเกรงขาม จนทุกคนต้องเงยหน้ามองอย่างตกตะลึง เขาก้มศีรษะให้บิดามารดาของลลินอย่างนอบน้อม“สวัสดีครับ คุณ

อธิปเงยหน้ามองลลินที่นั่งยิ้มอยู่ข้าง ๆ แล้วรู้สึกอบอุ่นในใจ ครอบครัวของเธอเป็นครอบครัวที่น่าอิจฉามากครอบครัวหนึ่ง แม้จะไม่สมบูรณ์แบบแต่กลับมีความสุขอย่างประหลาด“ขอบคุณมากครับ สำหรับมื้ออาหารที่อบอุ่นที่สุดที่ผมเคยกินมา” เขาพูดเสียงนุ่ม สมชาติยิ้มกว้าง“อยากมาบ่อยแค่ไหนก็มาได้เลย แม่เขาชอบทำอาหาร”หลังกินข้าวเสร็จ อธิปพาลลินขึ้นไปนั่งบนดาดฟ้าเพื่อมองดาว คืนนี้ดวงดาวเต็มท้องฟ้าลลินซุกตัวในอ้อมอกของอธิป รับไออุ่นของเขาด้วยหัวใจเปี่ยมสุข“ครอบครัวของลินน่ารักมาก อบอุ่นมาก” อธิปพูดเสียงแผ่ว“พี่ไม่เคยมีบรรยากาศครอบครัวแบบนี้มาก่อน ทำให้พี่รู้สึกอิจฉา”ลลินเงยหน้าขึ้นมองเขา เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังมองดาวด้วยสายตาเศร้าเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าอธิปเติบโตมาในครอบครัวที่ร่ำรวย แต่เต็มไปด้วยความเงียบเหงา โดดเดี๋ยวและการถูกทอดทิ้ง“ตอนนี้พี่ก็คือครอบครัวของลินแล้วนะคะ” ลลินเอื้อมมือไปจับแก้มเขาเบา ๆ“ไม่ต้องเศร้าอีกแล้ว พี่มีลิน มีพ่อ มีแม่ มีน้อง ๆ แล้ว ทุกคนก็รักพี่ คิดว่าพี่เป็นครอบครัวของเราเหมือนกันค่ะ”อธิปหันมองเธอ ดวงตาคมกริบอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอแน่น“ขอบคุณนะลิน

ภายในเรือ อิทธิถอดแว่นดำออก มองภาพงานศพของตนเองผ่านแท็บเล็ต แล้วหัวเราะเบา ๆ ข้างกายเขาคือชไมพร และลูกชายแท้ ๆ ของเขา เด็กหนุ่มมองภาพอธิปในจอ ก่อนถามเสียงเบา“พี่ชายคนนั้นจะดูแลทุกอย่างแทนผมเหรอครับ”อิทธิลูบหัวลูกชายเบา ๆ“ใช่”ดวงตาของเขาเย็นยะเยือก“ให้มันเหนื่อย ให้มันสร้าง ให้มันกอบกู้ทุกอย่าง แล้ววันหนึ่ง ทุกอย่างจะเป็นของลูก”จากเกาะส่วนตัว อิทธิเฝ้ามองอธิปแบกบริษัทที่กำลังพัง ค่อย ๆ กอบกู้ทุกอย่างขึ้นมาใหม่ เขาเห็นชายหนุ่มทำงานหนักจนแทบไม่ได้นอน เห็นวัฒนโชติกรุ๊ปกลับมายิ่งใหญ่กว่าเดิม ยิ่งอธิปสร้างอาณาจักรให้รุ่งเรืองเท่าไหร่ ความโลภของอิทธิก็ยิ่งพองโตขึ้นเท่านั้น ดีมาก อธิป ทำให้มันโตขึ้นอีก ทำให้สมบัติก้อนนี้ใหญ่ขึ้นอีก แล้วสุดท้ายทุกอย่างจะเป็นของลูกชายฉันทุกอย่างจะต้องเป็นของอนุรักษ์ลูกชายของฉันนอกจากวรนุชกับเอกชัยแล้ว อิทธิยังวางหมากอีกตัวหนึ่งไว้ใกล้อธิป พิมพ์ชนก... เขารู้ว่าเด็กสาวคนนั้นอิจฉาลลิน ลลินสวยกว่า เรียนเก่งกว่า ได้รับความสนใจมากกว่า และที่สำคัญ ทุนการศึกษานั้นเขาเป็นคนมอบให้เด็กสองคนนั่นอย่างลับ ๆอธิปสนใจลลิน อิทธิไม่ต้องการให้อธิปมีความรัก ความรักทำให้คนม

เขาวางมือบนไหล่ลูกชาย ก่อนยิ้มอย่างน่ากลัว“ถึงเวลาที่พ่อจะลงสนามเองแล้ว” เขามองตรงไปยังทะเลมืดมิดเบื้องหน้าแสงไฟสีวอร์มจากโคมระย้าคริสตัลสะท้อนผนังหินอ่อนภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ ให้บรรยากาศอบอุ่นราวกับบ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำบ้านหลังนี้คือบ้านหลังเดิมของอธิปบ้านที่เขาเติบโตมา บ้านที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะในวัยเด็ก และเต็มไปด้วยบาดแผลที่ไม่มีวันลืมหลังแต่งงานกับลลิน ทั้งคู่ย้ายไปใช้ชีวิตอยู่เพนต์เฮาส์ใจกลางเมืองเป็นส่วนใหญ่ เพราะสะดวกต่อการทำงานและการดูแลบริษัทแต่คืนนี้ อธิปพาภรรยากลับมาที่นี่ บ้านที่เขาไม่ได้กลับมาใช้ชีวิตจริง ๆ นานหลายเดือนภายในห้องอาหารขนาดใหญ่ โต๊ะไม้ยาวถูกจัดอย่างสวยงาม อาหารหลายอย่างถูกวางเรียงอย่างประณีต ทั้งอาหารไทย อาหารยุโรป และของโปรดของทั้งคู่แม่บ้าน พ่อครัว คนสวน และทีมรักษาความปลอดภัยประจำบ้าน ต่างทำหน้าที่ของตัวเองตามปกติไม่มีใครรู้เลยว่าเมื่อสองชั่วโมงก่อน รถส่งวัตถุดิบของซัพพลายเออร์ประจำบ้านได้เข้ามาตามปกติคนส่งของคนใหม่ ไม่มีใครเคยเห็นหน้า และแม่บ้านคนหนึ่งที่ทำงานอยู่บ้านนี้มานานเจ็ดปี เพิ่งรับเงินห้าล้านบาทเข้าบัญชีเมื่อคืนก่อนจะหายตัวไปอ

“ลูก… พ่อผิดไปแล้ว พ่อขอร้อง…”อธิปขยับเท้าหนีทันที แววตาเย็นเยียบไร้ความรู้สึก“แกไม่ใช่พ่อฉัน” น้ำเสียงของเขานิ่ง แต่น่ากลัวกว่าการตะโกน“ตั้งแต่วินาทีที่แกทำให้แม่ฉันตายแล้ว”ลลินน้ำตาคลอ เธอกุมมือสามีแน่น ก่อนพูดเสียงสั่นแต่หนักแน่น“ลินไม่รู้เลยว่าพี่ต้องเจอเรื่องเจ็บปวดแบบนี้ และต้องผ่านมันมาได้ยังไง” คำพูดนั้นทำให้อธิปหันมามองเธอ แววตาเย็นชาของเขาอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที เขายกมือแตะแก้มเธอเบา ๆ“ขอบคุณนะที่เธออยู่ข้างพี่”จากนั้นเขาหันไปพยักหน้าให้ลูกน้อง ไม่กี่วินาทีต่อมา อิทธิ ชไมพร และอนุรักษ์ ถูกใส่กุญแจมืออธิปโยนมีดลงพื้นเคล้ง…“ใครรอดเป็นคนสุดท้าย ฉันจะปล่อยไป”ทันทีที่พูดจบ ชไมพรรีบคว้ามีด แล้วแทงเข้าหน้าอกอิทธิทันทีฉึก!“อ๊าก!”อิทธิทรุดลงอย่างไม่ทันตั้งตัวชไมพรร้องไห้ ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้นที่เก็บมาทั้งชีวิต“ฉันทนเป็นเมียน้อยมานาน! คุณทิ้งฉันไปหาผู้หญิงรวย จนฉันโดนข่มขืน จนท้องอนุรักษ์!” เธอกัดฟันพูดทั้งน้ำตา“ฉันอยากฆ่าคุณมานานแล้ว เดิมทีถ้าคุณเอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดมาให้ลูกฉัน ฉันจะให้คุณตายแบบไม่ทรมานนัก ฉันต้องทำเพื่อลูกของฉันและตัวฉันเอง ขอโทษนะคุณอิทธิ”เธอหั