LOGINอธิปกำลังอุ้มลูกคนหนึ่งไว้แนบอก ส่วนอีกคนนอนอยู่บนไหล่เขา ภาพนั้นอบอุ่นจนหัวใจของเธอพองโต“ทำไมไม่ปลุกลินคะ” อธิปหันกลับมายิ้มบาง ๆ ก่อนเดินมาหาเธอ“เธอเพิ่งคลอด” เขาก้มลงจูบหน้าผากภรรยาเบา ๆ“หน้าที่เธอ” มือใหญ่แตะแก้มเธออย่างทะนุถนอม“คือพัก” ก่อนยื่นลูกคนเล็กให้เธออุ้ม“หน้าที่พี่” เขายิ้มมุมปาก“คือดูแลทั้งสามคน”น้ำตาของลลินคลอขึ้นทันที“พี่อธิป” แต่อธิปยังไม่หยุดแค่นั้นเขาวางลูกลงในเปลอย่างแผ่วเบา ก่อนเดินไปหยิบซุปไก่อุ่น ๆ ที่อุ่นเตรียมไว้แล้ว“นั่งดี ๆ” เขาประคองภรรยาให้นั่งพิงหมอน ก่อนใช้ช้อนตักซุป แล้วค่อย ๆ ป้อนให้เธอทีละคำ“อ้าปาก” ลลินหน้าแดงทันที“ลินกินเองก็ได้” อธิปเลิกคิ้ว“หมอบอกให้พัก” เขาป้อนต่ออย่างไม่เปิดโอกาสให้เถียง หลังจากนั้น เขายังช่วยรวบผมให้เธอ ใช้ผ้าขนหนูเช็ดปลายผมอย่างเบามือ ก่อนหยิบไดร์มาเป่าผมให้ช้า ๆลลินนั่งนิ่ง ดวงตาหวานค่อย ๆ ร้อนผ่าว เพราะคนที่ทั้งชีวิตดูเย็นชา ตอนนี้กลับดูแลเธอละเอียดกว่าทุกอย่าง“พี่อธิป” เธอเรียกเบา ๆ อธิปหยุดมือ“หืม?” ลลินยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบเบา ๆ“ลินรักพี่” มือใหญ่ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนเขาจะโน้มลงจูบหน้าผากเธออีกครั้ง
ลินดาและสมชาติ รีบเดินทางมาถึงทันที นางรีบเข้ามากอดลูกสาว ก่อนลูบศีรษะเบา ๆ“ไม่ต้องกลัวนะลูก แม่อยู่ตรงนี้”ส่วนสมชาติเดินเข้ามาตบไหล่ลูกเขยเบา ๆ“เข้มแข็งไว้”แต่อธิปกลับส่ายหน้า น้ำเสียงแหบพร่า“ผมจะเข้าไปกับเธอ”คุณหมอยิ้มบาง ๆ ก่อนพยักหน้า“ได้ครับ คุณพ่อ”ไม่กี่นาทีต่อมา ภายในห้องคลอด อธิปอยู่ในชุดปลอดเชื้อครบชุด แม้ใบหน้าคมจะนิ่ง แต่แววตากลับตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด เขายืนอยู่ข้างเตียง มือใหญ่กุมมือลลินแน่น แน่นเสียจนเธอต้องบีบกลับ“พี่อธิป” ลลินหอบแรง ดวงตาหวานมีน้ำตาคลอ“ลินเจ็บ…” เพียงประโยคนั้น หัวใจของอธิปก็แทบแตกสลาย เขาก้มลงจูบหน้าผากภรรยาเบา ๆ ก่อนกระซิบข้างหูเธอ“มองหน้าพี่ พี่อยู่ตรงนี้ เธอไม่ได้อยู่คนเดียว”ลลินน้ำตาไหลทันที ก่อนพยักหน้าแรง ๆ“อื้อ…” เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง เสียงของคุณหมอดังขึ้น“อีกนิดเดียวครับ!”“คุณแม่ เก่งมาก!”อธิปกุมมือภรรยาแน่นกว่าเดิม“ลิน พี่ภูมิใจในตัวเธอ” และในวินาทีนั้น“อุแว้!” เสียงร้องของเด็กทารกดังขึ้น น้ำตาของลลินไหลทันที แต่อีกไม่ถึงวินาที“อุแว้!” เสียงที่สองดังตามมาทั้งอธิป… ทั้งลลิน… ต่างนิ่งค้างไปพร้อมกัน คุณหมอยิ้มออกมา“ขอแสดงค
อธิปวางถาดอาหารลงเบา ๆ ก่อนนั่งลงข้างเตียง มือใหญ่ลูบศีรษะภรรยาอย่างแผ่วเบา“ลิน…” น้ำเสียงของเขานุ่มจนแทบละลาย“ตื่นมากินอะไรก่อน”ลลินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนยิ้มบาง ๆ“พี่อธิป…” เธอมองถาดอาหาร ก่อนดวงตาหวานจะเป็นประกาย“มะม่วง…” อธิปยกยิ้มบาง ๆ“เมื่อคืนใครบ่นอยากกินตอนตีสอง”ลลินหน้าแดงทันที“ลินแค่พูดเล่น…”อธิปหยิบมะม่วงชิ้นหนึ่ง จิ้มพริกเกลือ ก่อนป้อนเข้าปากภรรยาอย่างทะนุถนอมลลินกัดคำแรก ก่อนดวงตาจะเป็นประกายทันที“อร่อย…” เธอยิ้มกว้างอย่างมีความสุข แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ใบหน้าหวานกลับซีดลง“อึก…” อธิปหน้าเปลี่ยนสีทันที“จะอาเจียนเหรอ”ลลินพยักหน้าเบา ๆ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะลุก อธิปกลับยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันที“อึก…”ลลินกะพริบตาปริบ ๆ“พี่อธิป”แล้วในวินาทีต่อมา อธิปก็ลุกพรวดขึ้นจากเตียง ก่อนรีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที“อึก!”เสียงอาเจียนดังขึ้นจากด้านใน ลลินนิ่งไปเพียงครู่เดียว ก่อนหลุดหัวเราะออกมา“พี่อธิป…” เธอเดินตามไปอย่างช้า ๆ ก่อนเห็นร่างสูงกำลังเกาะอ่างล้างหน้าอยู่ ใบหน้าคมซีดเล็กน้อยลลินลูบหลังเขาเบา ๆ ก่อนอมยิ้ม“ลินเป็นคนท้อง ทำไมพี่แพ้แทนล่ะคะ”อธิปหันกลับมามองภรรย
“ลิน…” อธิปหันมามองทันที“เป็นอะไร”ลลินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนยกมือขึ้นปิดปาก“อึก…” แล้วในวินาทีต่อมา เธอลุกพรวดขึ้นจากโต๊ะทันที“ขอตัวก่อนนะคะ!” อธิปหน้าเปลี่ยนสีทันที“ลิน!” เขารีบลุกตามทันที ภายในห้องน้ำ เสียงอาเจียนดังขึ้นต่อเนื่องอธิปยืนลูบหลังภรรยาไม่ห่าง ดวงตาคมเต็มไปด้วยความกังวล“เป็นยังไงบ้าง” น้ำเสียงของเขาแหบต่ำอย่างเป็นห่วงลลินล้างหน้า ก่อนพยายามยิ้มบาง“ลินไม่เป็นไรค่ะ” แต่ยิ่งเห็นเธอฝืนยิ้ม อธิปยิ่งเครียด“ไม่เป็นอะไรได้ยังไง” เขาแตะแก้มเธอเบา ๆ“หน้าซีดหมดแล้ว”ในตอนนั้น ลินดาเดินเข้ามาพอดี เธอมองลูกสาวนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนยิ้มบาง ๆ อย่างคนมีประสบการณ์“ลิน ประจำเดือนมาปกติไหมลูก” คำถามนั้นทำให้ทั้งลลินและอธิปชะงักพร้อมกัน ลลินกะพริบตาปริบ ๆ“เอ่อ…” เธอพยายามนึก ก่อนเบิกตากว้างเล็กน้อย“จริงด้วยค่ะ” เธอหันมองแม่“เดือนนี้ ยังไม่มาเลยค่ะแม่”ลินดายิ้มกว้างขึ้นทันที ก่อนหัวเราะเบา ๆ“อาการแบบนี้ เหมือนตอนแม่ท้องลไม่มีผิด” ความเงียบเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่อธิปจะนิ่งค้างไปทั้งตัว ดวงตาคมเข้มเบิกกว้างอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น“หมายความว่า…” เขาหันมองภรรยา
“ลูก… พ่อผิดไปแล้ว พ่อขอร้อง…”อธิปขยับเท้าหนีทันที แววตาเย็นเยียบไร้ความรู้สึก“แกไม่ใช่พ่อฉัน” น้ำเสียงของเขานิ่ง แต่น่ากลัวกว่าการตะโกน“ตั้งแต่วินาทีที่แกทำให้แม่ฉันตายแล้ว”ลลินน้ำตาคลอ เธอกุมมือสามีแน่น ก่อนพูดเสียงสั่นแต่หนักแน่น“ลินไม่รู้เลยว่าพี่ต้องเจอเรื่องเจ็บปวดแบบนี้ และต้องผ่านมันมาได้ยังไง” คำพูดนั้นทำให้อธิปหันมามองเธอ แววตาเย็นชาของเขาอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที เขายกมือแตะแก้มเธอเบา ๆ“ขอบคุณนะที่เธออยู่ข้างพี่”จากนั้นเขาหันไปพยักหน้าให้ลูกน้อง ไม่กี่วินาทีต่อมา อิทธิ ชไมพร และอนุรักษ์ ถูกใส่กุญแจมืออธิปโยนมีดลงพื้นเคล้ง…“ใครรอดเป็นคนสุดท้าย ฉันจะปล่อยไป”ทันทีที่พูดจบ ชไมพรรีบคว้ามีด แล้วแทงเข้าหน้าอกอิทธิทันทีฉึก!“อ๊าก!”อิทธิทรุดลงอย่างไม่ทันตั้งตัวชไมพรร้องไห้ ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้นที่เก็บมาทั้งชีวิต“ฉันทนเป็นเมียน้อยมานาน! คุณทิ้งฉันไปหาผู้หญิงรวย จนฉันโดนข่มขืน จนท้องอนุรักษ์!” เธอกัดฟันพูดทั้งน้ำตา“ฉันอยากฆ่าคุณมานานแล้ว เดิมทีถ้าคุณเอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดมาให้ลูกฉัน ฉันจะให้คุณตายแบบไม่ทรมานนัก ฉันต้องทำเพื่อลูกของฉันและตัวฉันเอง ขอโทษนะคุณอิทธิ”เธอหั
เมื่อรถจอดสนิท ประตูเหล็กบานมหึมาค่อย ๆ เปิดออกช้า ๆเอี๊ยด…รถแล่นเข้าไปภายใน ก่อนประตูเหล็กหนาจะค่อย ๆ ปิดลงแกร๊ง!เสียงเหล็กกระแทกดังสะท้อนก้องไปทั่วความมืด และในคืนนั้น ไม่มีใครรู้เลยว่า ราชากับราชินีของวัฒนโชติ กำลังตกอยู่ในเงื้อมมือของปีศาจร้ายน้ำเย็นจัดถูกสาดกระแทกเต็มใบหน้าซ่า!เปลือกตาของอธิปกระตุกแรง ก่อนค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า ภาพตรงหน้าเบลอพร่าอยู่ครู่หนึ่ง กลิ่นสนิม กลิ่นฝุ่น กลิ่นน้ำมันเครื่องเก่าคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เสียงน้ำหยดดังสะท้อนอยู่ทั่วโกดังร้างติ๋ง…ติ๋ง…ข้อมือทั้งสองข้างของเขาถูกมัดติดกับเก้าอี้เหล็กแน่น ไม่ไกลกัน ลลินเองก็ถูกมัดไว้กับเก้าอี้อีกตัว ใบหน้าหวานเปียกชื้น เส้นผมยาวแนบแก้ม ร่างบางยังหมดสติอยู่“ลิน!” อธิปกระชากตัวทันที แต่ยังไม่ทันได้ขยับมาก เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหน้า“หึ… ตื่นแล้วเหรอ”อธิปชะงัก ดวงตาคมเข้มเบิกกว้างขึ้นทันทีชายวัยกลางคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงหน้า คือคนที่ควรตายไปแล้วเมื่อหลายปีก่อนอิทธิ วัฒนโชติ…แม้แต่คนอย่างอธิปยังนิ่งงันไปชั่ววินาที และท่าทีตกตะลึงนั้น ทำให้อิทธิหัวเราะอย่างสะใจ“ฮ่า ๆ ๆ เป็นไง ตกใจใช่ไหม
“ฉันไปส่ง” ลลินไม่กล้าขัด เสื้อสูทของเธอมีกระดุมขาดไปสองเม็ด กระโปรงยับย่น นั่งรถแท็กซี่กลับในสภาพนี้คงโดนทำมิดีมิร้ายเป็นแน่เธอเดินโซเซตามเขาไปที่ลิฟต์ส่วนตัวด้วยใบหน้าแดงก่ำและขาที่ยังอ่อนแรงรถสปอร์ตสีดำคันหรูแล่นออกจากอาคารตอนตีสอง ถนนในเมืองใหญ่เงียบสงัด มีแต่แสงไฟถนนและเสียงเครื่องยนต์คลอเบ
ภาพค่ำคืนสามปีก่อนผุดขึ้นในหัว ช่อกุหลาบแดง คำสารภาพ และการหันหลังเดินจากไปของเขา แต่เธอไม่กล้าพูดถึงมันอีก เป็นเธอเองที่ปฏิเสธเขา “เข้าใจค่ะ” เสียงเธอแผ่วเบาและสั่นไหวเล็กน้อยอธิปมองเธออีกสองวินาที ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ประธานอย่างสง่างาม“พรุ่งนี้เจอกันเวลาเจ็ดโมงครึ่ง เลขาของผม”
เธอฝังตัวเองอยู่กับหนังสือและการเรียนจนแทบไม่มีเวลาว่าง ใบหน้าหวานยังคงสวยงามเช่นเคย แต่ดวงตาคู่โตนั้นกลับหมองลงทุกวัน เธอไม่เคยเล่าเรื่องราวในคืนนั้นให้ใครฟัง แต่ใคร ๆ ก็รู้ โดยเฉพาะพิมพ์ชนกที่คอยปลอบโยนมาตลอด และชื่นชมที่เธอทำถูกแล้ว ขืนไม่ปฏิเสธไปก็จะกลายเป็นตัวตลก และของเล่นของลูกคนรวยที่ไม่นาน
“พี่อธิปน่ะสิ เขาเป็นเสือผู้หญิงตัวจริงเลย ฟันแล้วทิ้งมานักต่อนักแล้ว รุ่นพี่ทั้งมหาวิทยาลัยเขารู้กันทั้งนั้น พี่อธิปเปลี่ยนแฟนบ่อยมาก บางคนถูกเขาทิ้งแล้วคิดสั้น น่าสงสารสุด ๆ อาศัยว่าบ้านรวยแล้วใช้เงินปิดปาก” ลลินตัวแข็งทื่อ มือที่ถือช้อนสั่นเล็กน้อย ภาพรอยยิ้มอบอุ่นและมือใหญ่ที่เคยจับไหล่เธอในวั