Semua Bab คลั่งรักสุดหวง: Bab 1 - Bab 5

เช้าวันปฐมนิเทศ ของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง ยังคงครึกครื้นไปด้วยเสียงหัวเราะและกลิ่นหญ้าสดที่เพิ่งตัดใหม่ ลลิน ธนาวดีลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีน้ำเงินเข้มตามหลังผู้คนพลุกพล่านด้วยดวงตาสดใส มือเล็ก ๆ ของเธอชื้นไปด้วยความเหงื่อ ความตื่นเต้นและกังวลเกิดขึ้นในหัวใจเธอเป็นเด็กสาวบ้านจนได้ทุนการศึกษา หน้าตาหวานละมุน ผิวขาวเนียนละเอียดเหมือนนมสด ผมยาวดำสลวยมัดเป็นหางม้าไว้หลวม ๆ ใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางยังคงเปล่งประกายความบริสุทธิ์สดใส ดวงตากลมโตสะท้อนแววใสซื่อของสาวน้อยเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบกริบกับกระโปรงยาวสีดำเข้มที่เธอรีดจนเรียบสนิท เธอดูเรียบง่ายแต่สะดุดตาเป็นความงามที่ไม่ต้องปรุงแต่ง“หอพัก อยู่ตรงไหนนะ” ลลินพึมพำกับตัวเอง เธอเดินหลงทางไปเรื่อย ๆ จนไม่ทันระวังตัว ชนเข้ากับแผ่นอกแกร่งและอบอุ่นของใครบางคนเต็มแรง“โอ๊ย ขอโทษค่ะ”ลลินเซถอยหลัง มือเล็กยกขึ้นปิดปากอย่างตกใจ คนตรงหน้าคือชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเกือบ 185 เซนติเมตร ไหล่กว้าง อกแน่น กล้ามเนื้อแขนที่เห็นชัดเจนใต้แขนเสื้อเชิ้ตสีขาว ผมดกดำ ใบหน้าคมเข้มแบบที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสาร กรามชัด คิ้วเข้ม ริมฝีปากหยักหนา เขายกยิ้มมุมปาก

เธอฝังตัวเองอยู่กับหนังสือและการเรียนจนแทบไม่มีเวลาว่าง ใบหน้าหวานยังคงสวยงามเช่นเคย แต่ดวงตาคู่โตนั้นกลับหมองลงทุกวัน เธอไม่เคยเล่าเรื่องราวในคืนนั้นให้ใครฟัง แต่ใคร ๆ ก็รู้ โดยเฉพาะพิมพ์ชนกที่คอยปลอบโยนมาตลอด และชื่นชมที่เธอทำถูกแล้ว ขืนไม่ปฏิเสธไปก็จะกลายเป็นตัวตลก และของเล่นของลูกคนรวยที่ไม่นานก็เบื่อหน่ายเธอเพียงรับรู้ และเก็บบาดแผลไว้ในใจคนเดียว ไม่ปริปากเรื่องนี้อีก“เราทำถูกแล้ว เขาเป็นแค่เสือผู้หญิง” เธอพึมพำกับตัวเองทุกคืนก่อนนอน เพราะยังลืมพี่รหัสคนนั้นไม่ได้แม้จะเตือนตัวเองทุกครั้ง แต่น้ำตากลับไหลเงียบ ๆ อยู่คนเดียว เธอมักนอนฝันและนึกถึงรอยยิ้มมุมปากและกลิ่นน้ำหอมอบอุ่นของเขาเสมอค่ำคืนหนึ่ง ลลินกำลังจะจบการศึกษา เธอเดินกลับหอพักตามถนนข้างมหาวิทยาลัยที่ค่อนข้างเปลี่ยว ไฟถนนสลัว ๆ เธอเดินก้มหน้ากอดหนังสือแน่น ผมยาวสยายไหล ยังไม่ทันรู้ตัว กลุ่มอันธพาลสามคนก็โผล่ออกมาล้อมเธอเอาไว้“สาวน้อย มาคนเดียวเหรอ มาเล่นด้วยกันหน่อยสิ” ชายคนหนึ่งยิ้มเจื่อน มือยื่นมาจะจับแขนของเธอลลินหน้าซีด ตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่เสียงเธอสั่นจนแทบไม่มีเสียง เธอถอยหลังจนหลังชนกำแพง หนังสือหล่นกระจาย

“ฉันไปส่ง” ลลินไม่กล้าขัด เสื้อสูทของเธอมีกระดุมขาดไปสองเม็ด กระโปรงยับย่น นั่งรถแท็กซี่กลับในสภาพนี้คงโดนทำมิดีมิร้ายเป็นแน่เธอเดินโซเซตามเขาไปที่ลิฟต์ส่วนตัวด้วยใบหน้าแดงก่ำและขาที่ยังอ่อนแรงรถสปอร์ตสีดำคันหรูแล่นออกจากอาคารตอนตีสอง ถนนในเมืองใหญ่เงียบสงัด มีแต่แสงไฟถนนและเสียงเครื่องยนต์คลอเบา ๆลลินนั่งเก้ ๆ กัง ๆ มือกุมกระเป๋าแน่น มองออกไปนอกหน้าต่างตลอดเวลา เพราะไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขา“จอดตรงทางแยกซอยข้างหน้านี้ก็ได้ค่ะ” เธอพูดเสียงเบา“บ้านฉันอยู่ใกล้ ๆ ตรงนี้เองค่ะ เดินเข้าไปเองได้”“แทนตัวเองว่าลิน”“คะ”“ห้ามแทนตัวเองว่าฉันอีก ฉันไม่ชอบ”“ค่ะ” เธอรับคำ เพราะเห็นสีหน้าไม่พอใจของเขาก็ไม่อยากโดนเล่นงานอีก“ขอตัวก่อนนะคะ”อธิปหันมามองเธอชั่วครู่ สายตาคมกริบมองเธอเล็กน้อย แต่เขาก็จอดรถตามที่เธอขอโดยไม่พูดอะไร“ขอบคุณค่ะคุณอธิป” ลลินรีบเปิดประตูรถ ก่อนที่เธอจากรถ มือใหญ่ของเขาก็จับข้อมือเธอเอาไว้แน่น“พรุ่งนี้เจอกันเจ็ดโมงครึ่ง” เสียงเขาต่ำและเรียบ“อย่ามาสายล่ะ”ลลินรีบพยักหน้า ไม่กล้ามองหน้าเขา แล้วรีบลงจากรถในทันที ร่างบางเดินหายเข้าไปในซอยมืด ๆอธิปนั่งมองแผ่นหลังบางของเธอจ