คลั่งรักสุดหวง

เช้าวันปฐมนิเทศ ของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง ยังคงครึกครื้นไปด้วยเสียงหัวเราะและกลิ่นหญ้าสดที่เพิ่งตัดใหม่

ลลิน ธนาวดีลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีน้ำเงินเข้มตามหลังผู้คนพลุกพล่านด้วยดวงตาสดใส มือเล็ก ๆ ของเธอชื้นไปด้วยความเหงื่อ ความตื่นเต้นและกังวลเกิดขึ้นในหัวใจ

เธอเป็นเด็กสาวบ้านจนได้ทุนการศึกษา หน้าตาหวานละมุน ผิวขาวเนียนละเอียดเหมือนนมสด ผมยาวดำสลวยมัดเป็นหางม้าไว้หลวม ๆ ใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางยังคงเปล่งประกายความบริสุทธิ์สดใส ดวงตากลมโตสะท้อนแววใสซื่อของสาวน้อย

เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบกริบกับกระโปรงยาวสีดำเข้มที่เธอรีดจนเรียบสนิท เธอดูเรียบง่ายแต่สะดุดตาเป็นความงามที่ไม่ต้องปรุงแต่ง

“หอพัก อยู่ตรงไหนนะ” ลลินพึมพำกับตัวเอง เธอเดินหลงทางไปเรื่อย ๆ จนไม่ทันระวังตัว ชนเข้ากับแผ่นอกแกร่งและอบอุ่นของใครบางคนเต็มแรง

“โอ๊ย ขอโทษค่ะ”

ลลินเซถอยหลัง มือเล็กยกขึ้นปิดปากอย่างตกใจ คนตรงหน้าคือชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเกือบ 185 เซนติเมตร ไหล่กว้าง อกแน่น กล้ามเนื้อแขนที่เห็นชัดเจนใต้แขนเสื้อเชิ้ตสีขาว ผมดกดำ ใบหน้าคมเข้มแบบที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสาร กรามชัด คิ้วเข้ม ริมฝีปากหยักหนา เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเย้ายวนผสมกับกลิ่นสบู่และกลิ่นเหงื่ออ่อน ๆ ลอยมาแตะจมูกของเธอ

“ไม่เป็นไรครับ” เสียงทุ้มนุ่มหูของเขาทำให้หัวใจของลลินเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“น้องใหม่ใช่ไหม” ลลินยกหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาโต ๆ ของเธอสบเข้ากับดวงตาคมกริบของเขา ใบหน้าสาวแดงก่ำขึ้นมาในทันที

“ค่ะ เป็นน้องใหม่ค่ะ ขอโทษอีกครั้งนะคะพี่ หนูเดินไม่ดูทาง” เสียงเธอแผ่วเบาและสั่นไหวเล็กน้อย

ชายหนุ่มยิ้มกว้างขึ้น มุมปากยกสูงจนเห็นลักยิ้มจาง ๆ เธอถึงกับกะพริบตาปริบ ๆ เมื่อเห็นรอยยิ้มของคนตรงหน้า

หล่อวัวตายควายล้ม...

เธอถึงกับตกตะลึงกับรอยยิ้มกระชากใจของคนตัวสูง

“ไม่เป็นไรครับ พี่ชื่ออธิป วัฒนโชติ อยู่ปีสี่ครับ มาครับ เดี๋ยวพี่พาไปลงทะเบียน” เขายื่นมือใหญ่และอบอุ่นไปจับไหล่บาง ๆ ของเธอ พาเดินผ่านฝูงชนที่กำลังมุงดูป้ายต่าง ๆ ไปยังจุดลงทะเบียน

อธิปเดินนำหน้า มืออีกข้างช่วยยกกระเป๋าเดินทางหนัก ๆ ของเธอขึ้นมา โดยไม่ต้องให้เธอร้องขอตลอดเส้นทาง

เขาเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

“น้องชื่ออะไรครับ”

“ลลิน ธนาวดีค่ะ เรียกลินก็ได้ค่ะ”

“ชื่อเล่นว่าลินเหรอครับ ชื่อน่ารักดี” เขายิ้มกว้างให้เธอ รู้สึกถูกชะตากับสาวน้อยตั้งแต่แรกเห็น

“เอ่อ... ค่ะ” เธอลูบท้ายทอยไปมาเก้อ ๆ ด้วยความเขินอาย ไม่คิดว่าจะโดนชมเช่นนี้

“บ้านอยู่ที่ไหน เรียนสาขาอะไรครับ” ลลินตอบเขาด้วยความเขินอาย แต่ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาไม่น้อย เธอไม่เคยเจอผู้ชายที่ดูแลเธออย่างเอาใจใส่ขนาดนี้มาก่อน โดยเฉพาะผู้ชายที่หล่อและดูมีฐานะแบบเขา

“เรียนสาขาเดียวกับพี่ พี่เป็นพี่รหัสของลินเอง”

“บังเอิญจังเลยนะคะ” เธอตาโต แอบคิดในใจว่าสุดยอดไปเลย เธอมีพี่รหัสหล่อวัวตายควายล้มขนาดนี้เชียวหรือ

หลังลงทะเบียนเสร็จ อธิปยังไม่ยอมปล่อยให้เธอไปคนเดียว เขาพาเธอไปที่หอพัก ช่วยยกกระเป๋าขึ้นบันไดถึงชั้นสาม หยุดยืนหน้าห้องพักของเธอแล้วยื่นกระดาษโน้ตให้

“นี่เบอร์พี่ ถ้ามีอะไรติดขัด ไม่ว่าจะเรื่องเรียน เรื่องหอ หรือแม้แต่เรื่องกินข้าวเที่ยง โทร. หาพี่ได้เลยนะน้องรหัส” ลลินรับกระดาษไปด้วยมือที่ยังสั่นเล็กน้อย

“ขอบคุณมากเลยค่ะพี่อธิป” เธอยิ้มแฉ่งให้เขา

อธิปมองเธออีกครั้ง สายตาจับจ้องใบหน้าหวานและริมฝีปากอวบอิ่มของเธอชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มมุมปากแล้วหันหลังเดินจากไป

ค่ำคืนนั้นลลินนอนบนเตียงเดี่ยวในห้องหอพักเล็ก ๆ มองเพดานเพราะนอนไม่หลับ ภาพใบหน้าคมเข้ม รอยยิ้มมุมปาก และกลิ่นหอมอบอุ่นของอธิปยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หาย เธอเอามือกุมหน้าอกตัวเองที่ยังเต้นแรงไม่เป็นส่ำ

“เขาเป็นแค่พี่รหัสเท่านั้นเอง เธอมาที่นี่เพื่อเรียนให้จบ และต้องตั้งใจเรียน จะไปคิดเรื่องรักใคร่หรือหวั่นไหวกับผู้ชายได้อย่างไรกัน”

เธอพึมพำกับตัวเอง พยายามบอกหัวใจที่ไม่รักดี แต่ลึก ๆ แล้ว ลลินรู้ดีว่าวันนี้คือวันแรกที่หัวใจของเธอสั่นไหวกับผู้ชายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

สัปดาห์แรกของการเรียนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ลลินกลายเป็นที่พูดถึงของเหล่าหนุ่ม ๆ ในคณะทันที เธอไม่ได้พยายามเป็นจุดสนใจ แต่ความงามแบบธรรมชาติ ใบหน้าหวานบริสุทธิ์ ผิวขาวเนียน ผมยาวดำสลวยที่สะบัดไหวตามการก้าวเดิน รวมถึงรอยยิ้มอ่อนโยนที่ทำให้คนมองรู้สึกอบอุ่น ทำให้หลายคนแอบมองและแอบตกหลุมรักสาวน้อยได้อย่างง่ายดาย

“สวยจังเลยนะ”

“น้องปีหนึ่งคนนี้ น่ารักมาก” 

เสียงกระซิบและสายตาที่จับจ้องเธอมีอยู่ตลอดเวลา แต่ลลินกลับไม่ได้ใส่ใจ เธอตั้งใจเรียนอย่างเดียว า นั่งแถวหน้าเรียนทุกคาบ และใช้เวลาว่างอยู่แต่ในห้องสมุด นอกจากนั้นก็เป็นการรับน้อง ซึ่งการรับน้องก็ไม่ได้โหดร้ายเหมือนสมัยก่อน ส่วนใหญ่พี่ ๆ ก็ใจดี โดยเฉพาะพี่รหัสของเธอที่เอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี จนเธอรู้สึกหัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้ใกล้ชิดเขา

พิมพ์ชนก เพื่อนร่วมห้องที่นั่งติดกับเธอมาตั้งแต่วันแรก ยิ้มหวานให้ลลินทุกครั้งที่เจอหน้ากัน และทั้งสองก็เป็นเพื่อนกันในเวลาอันรวดเร็ว

แต่ในสายตาของพิมพ์ชนก ลึก ๆ แล้วกลับซ่อนประกายแห่งความอิจฉาริษยาเอาไว้อย่างมิดชิด เธอเป็นสาวสวยแบบติดเครื่องสำอาง หน้าตาดีแต่ไม่ถึงกับสะดุดตาเหมือนลลิน และยิ่งเห็นหนุ่ม ๆ รุมล้อมลลินมากเท่าไหร่ ความอิจฉาก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นทบทวีคูณ

วันพุธในช่วงพักกลางวัน ทั้งคู่นั่งกินข้าวที่ศูนย์อาหารในมหาวิทยาลัย พิมพ์ชนกยกแก้วน้ำขึ้นจิบ แล้วทำสีหน้าห่วงใย

“ระวังตัวด้วยนะลิน โดยเฉพาะเรื่องผู้ชาย” พิมพ์ชนกกระซิบด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

ลลินเงยหน้าขึ้นจากอาหารตรงหน้า มองเพื่อนด้วยความสงสัย

“ทำไมเหรอพิมพ์”

พิมพ์ชนกเอนตัวเข้าใกล้ ก่อนทำเสียงเศร้า ๆ