All Chapters of เสียงในใจของพระชายาทำข้าหวั่นไหว: Chapter 11 - Chapter 20

32 Chapters

11

“ที่ข้าไปเจอสินสอดทั้งหมดก็เพราะว่านางคิดนั่นแหละ นางคิดในใจว่าสองแม่ลูกขโมยไปซ่อนไว้ที่เรือนตะวันตก ข้าจึงให้หยุนเฟิงไปค้นทั่วจวน แต่เน้นที่นั่นโดยเฉพาะ“แสดงว่าข่าวลือเสียหาย นางก็ถูกใส่ร้ายจากสองแม่ลูกน่ะสิ” กุ้ยไทเฟยเอ่ยขึ้น“เสียงในใจของนางบอกเช่นนั้น สองแม่ลูกนั่นสาดโคลนใส่นาง แต่ก็พอเข้าใจได้ นางเป็นแค่ลูกเลี้ยง ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของฮูหยินหลิว” จิ่นอ๋องเอ่ยเสียงขรึมเซียวจิ่นเฉิงรีบพยักหน้า“ตอนอยู่หน้ากระถางไฟ นางยังคิดว่าจะถูกย่างสดอีก ดีที่เสด็จพี่ช่วยเอาไว้”กุ้ยไทเฟยกระแอมพร้อมกับฮ่องเต้ เพราะนี่คือแผนการของทั้งสองที่จะเอาคืนให้จิ่นอ๋อง โทษฐานที่นางวางยาเขา แต่ไม่คิดว่าจะมาได้ยินเสียงในใจของนางเข้าให้กุ้ยไทเฟยหรี่ตาลงเล็กน้อย“ตอนนี้ฮองเฮาไม่มาเข้าร่วมงานเพราะอ้างว่าป่วย ส่วนองค์ชายใหญ่ก็ออกนอกเมือง พวกเขาไม่ได้ยินเสียงในใจของมู่หรงซี”ฮ่องเต้พยักหน้าเบาๆ“ดังนั้นไม่รู้ว่าฮองเฮากับองค์ชายใหญ่จะได้ยินเสียงในใจของมู่หรงซีหรือไม่ เพราะพวกเราเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน กลับได้ยินกันทุกคน”เซียวจิ่นอันใช้นิ้วเคาะที่วางแขนรถเข็นเบาๆ“ต้องทดสอบดูพ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่”ทุกคนเงียบลงทันที จิ่
Read more

12

หญิงสาวกัดไก่คำโตอย่างเอร็ดอร่อยอีกครั้ง น้ำมันเลอะมุมปาก บ่งบอกถึงความเอร็ดอร่อยอย่างแท้จริง ชิงอวี้แทบอยากร้องไห้ พระชายาองค์ใหม่ของตำหนักจิ่นอ๋อง เหตุใดถึงได้ตะกละเช่นนี้ หรือเพราะตอนคุณหนูอยู่ในจวนจะอดๆ อยากๆ ไม่ค่อยได้ยินโธ่... คุณหนูที่น่าสงสารของบ่าวจังหวะนั้นเองแอ๊ด…เสียงประตูห้องเปิดออกช้าๆ มู่หรงซีที่กำลังกัดน่องไก่อยู่ชะงักทันที ก่อนหันขวับไปมอง และพบว่าเซียวจิ่นอันกำลังนั่งอยู่บนรถเข็นตรงหน้าประตูเรียบร้อยแล้ว“แค่ก! แค่ก! แค่ก!”หญิงสาวสำลักในทันที ตบอกตัวเองรัวๆ จนน้ำตาคลอโอ๊ย!กำลังกินเพลินๆ จะโผล่มาทำไมตอนนี้นี่ นางรีบคว้าไก่ทั้งตัวซุกลงใต้โต๊ะอย่างรวดเร็วชิงอวี้หน้าซีด รีบคุกเข่าลงทันที“ถวายบังคมท่านอ๋องเพคะ!”เซียวจิ่นอันปรายตามองใต้โต๊ะเงียบๆ ก่อนจะได้ยินเสียงในใจนางชัดเจนเสียดายชะมัด ข้ากำลังกินไก่ย่างอย่างเอร็ดอร่อย ข้าอยากร้องไห้ตอนนี้เลย แง...มุมปากของจิ่นอ๋องกระตุกขึ้นเล็กน้อย จากนั้นจึงพยักหน้าให้ชิงอวี้“ออกไปก่อน”“เพคะ!” สาวใช้คนสนิทรีบวิ่งออกจากห้องทันที ราวกับกลัวถูกฆ่าปิดปากภายในห้องจึงเหลือเพียงคนสองคน มู่หรงซีนั่งหลังตรงทันที พยายามทำหน้าเรี
Read more

13

เซียวจิ่นอันนั่งนิ่งบนรถเข็น ปลายนิ้วเรียวยาวยังคงค้างอยู่ข้างแก้มนุ่มของมู่หรงซี ผมยาวสลวยของนางร่วงกระจายลงบนไหล่กลมกลึง ใบหน้าที่แดงระเรื่อจากทั้งความอายและความร้อนรุ่มภายในทำให้ดวงตาคมของเขาลุ่มลึกยิ่งขึ้น“เอาออกแล้วดีขึ้นหน่อย” นางพึมพำเสียงแผ่วคล้ายหาเรื่องคุยเพราะรู้สึกขัดเขินอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนแต่ในใจกลับตะโกนลั่นโอ๊ย... ใกล้เกินไปแล้ว! กลิ่นตัวเขาหอมจนข้าอยากซุกหน้าลงไปทั้งตัวเลย จัดเลยแล้วกันเสียงในใจใสกังวานนั้นดังก้องในหัวเซียวจิ่นอันจนมุมปากเขากระตุกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เขายกมือขึ้นประคองใบหน้านางไว้ทั้งสองข้าง มองตรงเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังพร่ามัวด้วยความปรารถนา“เจ้าคิดอะไรอยู่...” เสียงทุ้มต่ำแกล้งเอ่ยถาม เขากระซิบแผ่วใกล้ริมฝีปากนาง คิดในใจว่าอย่างไรนางก็คือภรรยาของเขา การเข้าห้องหอไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ก่อนหน้านี้โดนวางยาเขายอมรับ แต่ตอนนี้เขาเต็มใจหลังจากให้คนไปสืบจึงรู้ว่านางเอกก็โดนวางยาเหมือนกัน ทั้งเขาและนางโดนแม่เลี้ยงของนางวางยา เพื่อแผนการร้าย เขาจะโกรธนางได้อย่างไรกัน“ข้าเปล่าคิดอะไรสัก... หน่อย” เสียงนางแผ่วเบาช่วงท้าย“จริงหรือ นึกว่าคิดลามกกับข้า
Read more

14

“เจ้าต้องติดใจข้าคนเดียว” ทั้งสองเคลื่อนไหวไปด้วยกันอย่างดุเดือด จนกระทั่งความเสียวซ่านพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุดพร้อมกัน“อ๊า... ท่านอ๋อง!”“ซีเอ๋อร์!” ร่างกายทั้งคู่เกร็งกระตุกเกือบพร้อมกัน ความสุขสมแผ่ซ่านไปทั่วทุกเส้นประสาท น้ำรักร้อนผ่าวพุ่งทะลักเข้าไปในส่วนลึกที่สุดของนางมู่หรงซีทรุดตัวลงกองกับอกกว้างของเขา หอบหายใจถี่รัว ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอายที่เพิ่งจะตระหนักว่าตัวเองกล้าทำอะไรลงไปเซียวจิ่นอันกอดนางแน่น จูบหน้าผากนางเบาๆ“คืนนี้... ยังอีกยาวไกล” เขากระซิบเสียงแหบพร่ามู่หรงซีเงยหน้าขึ้นมองเขาตาปริบ ๆ“โอ๊ย... ท่านยังมีแรงอีกเหรอ”“ใช่... ข้ายังมีแรงอีกเยอะ” คำตอบของเขาทำให้นางตาโต“ข้าไม่ไหวแล้ว”“อะไร รอบเดียวเองจะบ่นว่าไม่ไหวได้ยังไงกัน เจ้าเริ่มก่อนนะ เจ้าต้องรับผิดชอบข้า”เขาก็จูบนางอีกครั้ง เริ่มต้นการต่อสู้แห่งความปรารถนาอีกยก เป็นค่ำคืนที่ทั้งคู่จะจดจำไปตลอดกาลห้องหอเต็มไปด้วยเสียงครางหวานและเสียงหอบหายใจกระเส่าที่เร่าร้อนยาวนาน จนแสงเทียนค่อยๆ ไหม้หมดลงในยามเช้ามืด พร้อมด้วยเสียงประท้วงเล็กๆ ที่ดังขึ้น“ท่านอ๋องข้าจะขาดใจตายแล้ว ปล่อยข้าได้แล้ว ท่านทำรุนแรงเกินไปแล้วนะเพ
Read more

15

เซียวจิ่นอันเร่งจังหวะ พุ่งเข้าออกลึกสุดทุกครั้ง จนทั้งคู่ถึงจุดสุดยอดพร้อมกันอย่างรุนแรง“ซีเอ๋อร์!”“อ๊า... ท่านอ๋อง!” ร่างกายของนางเกร็งกระตุก น้ำร้อนผ่าวพุ่งทะลักเข้าไปในส่วนลึกที่สุดอีกครั้งมู่หรงซีตัวอ่อนยวบพิงอกกว้างเขาอย่างอ่อนแรง พลางหอบหายใจถี่รัว ทั้งคู่นอนแช่ในน้ำอุ่นอยู่อีกพักใหญ่ เหมือนจะถ่ายทอดความรู้สึกอันลึกซึ้งแก่กันเซียวจิ่นอันกอดนางจากด้านหลัง จูบไหล่ขาวของนางเบาๆ อย่างทะนุถนอมยามเช้าตรู่ แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านหน้าต่างกระดาษ มู่หรงซีที่นั่งอยู่หน้ากระจกเงา ทำหน้ามุ่ยพลางบ่นพึมพำเบา ๆ“เจ็บ... ข้าเจ็บไปหมดแล้วเพคะ ท่านอ๋องท่านใจร้ายจริง ๆ” เซียวจิ่นอันที่นั่งบนรถเข็นข้าง ๆ ยิ้มบาง ๆ มือใหญ่หยิบเสื้อคลุมสีแดงอ่อนมาคลุมไหล่ขาวของนางอย่างทะนุถนอม“ข้าจะเบาๆ กว่านี้ในคืนหน้า”“ยังมีคืนหน้าอีกเหรอ” นางหันขวับไปทำตาโต เขาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะช่วยนางสวมเสื้อผ้าทีละชิ้น มือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังนางเบาๆ ช่วยผูกสายคาดเอวให้แน่นพอดี จากนั้นเขาก็หยิบหวีไม้หอมขึ้นมา หวีผมยาวสลวยของนางอย่างแผ่วเบา ทุกเส้นผมถูกจัดวางอย่างทะนุถนอมหลังจากนั้นเขาก็ปักปิ่นทองฝังมุกเม็ดใหญ่ลงบนมวยผมของ
Read more

16

มู่หรงซีมองสองพี่น้องอย่างงุนงง เขาเป็นอะไรกันล่ะนี่ก่อนที่นางจะหันไปมองเหยียนอ๋อง ซึ่งเป็นลูกชายคนรองของกุ้ยไทเฟย แต่เป็นน้องชายคนที่สามของฮ่องเต้ ก่อนจะถอนใจเฮือกใหญ่และคิดในใจว่า เหยียนอ๋องก็มีคุณหนูสกุลซูที่คบหากันอยู่ นางสวย งดงาม กิริยามารยาทอ่อนหวาน เหมาะสมกันยิ่งนัก เซียวจิ่นเหยียนยืดอกนิด ๆ เขาเอ่ยชมในใจว่าพี่สะใภ้ตาแหลมมากแต่นางถูกส่งตัวมาเหมือนกัน นางแกล้งเล่นตัวกับเหยียนอ๋องไปแบบนั้นเอง นางไม่ใช่สาวบริสุทธิ์ ลับหลังก็ไปเล่นจ้ำจี้กับชายอื่น ยี้... น่าขยะแขยง“ไม่จริง อื้อ...” เซียวจิ่นเหยียนทะลึ่งพรวดขึ้นมา ชี้หน้าพี่สะใภ้ทำท่าจะพูดอะไร แต่โดนเฉิงอ๋องปิดปากเอาไว้ได้ทันจิ่นอ๋องมองน้องชายทั้งสองด้วยสายตาปราม ๆ ว่าอย่าโวยวายก่อเรื่องมู่หรงซีหันไปมองหน้าเซียวจิ่นเฉิง น้องชายคนเล็กของสามี ทำเอาทุกคนสะดุ้งโหยงส่วนเฉิงอ๋องโดนหญิงคณิกาหลอกเสียจนหัวปักหัวปำ นางน่ะถูกส่งมาหลอกเงิน ยี้... หมวกเขียวนับร้อยสวมอยู่บนหัว นางไม่ได้บริสุทธ์ผุดผ่องบอกว่าโดนหลอกมาขายตัว รอให้เขาไปไถ่ตัว แกล้งว่าไม่รับแขก ให้เฉิงอ๋องไปเหมา แต่พอเผลอก็เจอกับหนุ่มคนอื่น สุดยอด! มู่หรงซีทำท่าขนลุกในขณะที
Read more

17

“งั้นไปกันเลย” เขาคว้ามือนางเอาไว้“เดี๋ยวก่อน ไก่ย่างของข้า ข้ายังกินไม่อิ่มเลย”“เอาไว้ระหว่างทางข้าจะพาเจ้าไปกินของอร่อยหลังลงจากเขา”“ท่านไปคนเดียวก็ได้ ท่านหน้าหมองกำลังมีเคราะห์ ส่วนข้าหน้าตาสดใส”เชอะ! ขึ้นเขาเหนื่อยจะตาย ใครจะเดินให้เมื่อยกันล่ะ ถ้ามีทองคำให้ข้าสักหีบ ข้าจะยอมไป นี่ข้าต้องกลับไปซ่อมเตาหลอมยาให้อาจารย์อีก“หนึ่งพันตำลึง” เขาเอ่ยขึ้น“อะไรคือหนึ่งพันตำลึง” นางเอ่ยถามสามีอย่างงุนงง“หนึ่งพันตำลึงทอง ถ้าเจ้ายอมไปไหว้พระสะเดาะเคราะห์กับข้า”“ข้าตกลง” นางรีบรับคำอย่างกระตือรือร้น ทุกคนรู้แล้วว่าจะซื้อตัวมู่หรงซีเช่นไร หากอยากให้คายความลับหรือช่วยอะไรก็แค่ให้ทองแท่งนางก็พอ จวนอ๋องของเราไม่ลำบาก เงินทองมากมาย แค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วง“งั้นไป” เขาดึงนางให้เดินตามไปขึ้นรถม้า หนึ่งพันตำลึงทองแลกกับขาหาย เขาคิดว่าคุ้ม จิ่นอ๋องคิดในใจแม้ไม่ว่ารู้ว่าเนื้อเรื่องที่นางพูดถึงคืออะไร แต่ก็พิสูจน์ได้หลายครั้งแล้วว่านางพูดจริงรถม้าของจิ่นอ๋องเคลื่อนออกจากเมืองหลวงอย่างเร่งรีบระหว่างทาง มู่หรงซีกำลังกินเมล็ดแตงอย่างสบายอารมณ์ ในขณะที่เซียวจิ่นอันนั่งอ่านเอกสารอยู่ตรงข้าม“ท่านอ๋
Read more

18

เซียวจิ่นอันมองพระชายาที่มีสีหน้าเจ็บปวด คนเจ็บคือเขา แต่นางทำท่าเหมือนตัวเองเจ็บปวดแทบขาดใจตาย นางคอยซับเหงื่อให้เขา ท่าทีเก้กังแต่สายตาดวงใจจนเขารู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด นอกจากครอบครัวของเขาแล้ว ก็ไม่มีใครรักเขาจริง ๆ อีก และตอนนี้นางก็เป็นสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัวเขา เป็นพระชายาของเขาหลังจัดกระดูกเสร็จ ขาทั้งสองถูกแช่ลงในถังสมุนไพรอุ่น ๆ จากนั้นเซินชิงเหอก็เริ่มฝังเข็ม เข็มเงินหลายสิบเล่มปักลงตามเส้นชีพจร ทุกครั้งที่เข็มลง เซียวจิ่นอันจะขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อย ๆ แต่เขาไม่ส่งเสียงร้องเลยแม้แต่น้อยมู่หรงซีมองแล้วใจหาย คนผู้นี้… อดทนเกินไปแล้วคืนนั้น นางจึงนั่งเฝ้าเขาไม่ห่าง คอยซับเหงื่อให้ คอยป้อนยา คอยเปลี่ยนผ้าชุบน้ำ แม้แต่ยาต้ม นางก็เป็นคนช่วยต้มตามคำของหมอเทวดาด้วยตัวเอง“พระชายา ท่านดูรักท่านอ๋องมาก”“เขาเป็นสามีของข้า” ประโยคพวกนั้นดังแว่วผ่านหูของจิ่นอ๋อง เขาเผยยิ้มออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจก่อนจะคิดในใจเงียบๆ ว่า ข้าก็พอมีฝีมือการต้มอยู่บ้าง ถึงจะเคยต้มจนเตาหลอมยาระเบิดก็ตามที แค่คิดเรื่องเตาหลอมยาของอาจารย์ นางก็ถอนใจเฮือก ๆเจ็ดวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตลอดเวลานั้น มู่หรงซีแทบไม
Read more

19

ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาจนน่าหวาดหวั่น ดวงตาคมเยียบเย็นมองมู่หรงเจิ้งนิ่ง ๆ“ใครอนุญาตให้เจ้าทำร้ายพระชายาของข้า” เสียงนั้นเย็นจนผู้คนขนลุกมู่หรงเจิ้งหน้าซีดทันที“ทะ…ท่านอ๋อง!”มู่หรงหว่านเองก็เบิกตากว้าง เป็นไปได้อย่างไร จิ่นอ๋องมาจริงๆ ฮูหยินหลิวกำชายเสื้อแน่น สีหน้าไม่น่าดูอย่างยิ่งมู่หรงซีหันไปมองเซียวจิ่นอันทันที ก่อนดวงตาจะเป็นประกายวิบวับโอ๊ย… สามีข้ามาแล้ว!หญิงสาวรีบเดินเข้าไปกอดแขนเซียวจิ่นอันอย่างแนบแน่นในทันที ก่อนจะรีบฟ้องเสียงดังลั่น“ท่านอ๋อง ท่านมาช้าจัง ข้าเกือบโดนตีจนตายแล้ว”“ใครกันกล้าตีเจ้า พระชายาของผู้สำเร็จราชการ ข้าแค่แวะธุระระหว่างทาง ให้พระชายาเดินทางมาก่อน แต่ไม่คิดเลยว่าจวนตระกูลมู่จะต้อนรับกันเช่นนี้” เสียงเข้มดุดันเอ่ยขึ้น มู่หรงซีตบมือกับความเท่ของสามี ก่อนหันไปมองมู่หรงหว่านอย่างสะใจสุดๆเห็นหรือยัง สามีข้ามาเองเลยนะ วันนี้พวกเจ้าตายแน่!เซียวจิ่นอันปรายตามองมือเล็กที่กอดแขนเขาแน่น ก่อนมุมปากจะยกขึ้นนิดๆ อย่างอารมณ์ดี ได้ยินเสียงในใจของนางที่เรียกเขาว่าสามีเต็มปากเต็มคำมู่หรงเจิ้งรีบคุกเข่าลงทันที“ข้าน้อยผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ เพียงกังวลว่าพระชายาจะทำให้
Read more

20

“สำรับกลับบ้านของพระชายาจิ่นอ๋อง พวกเจ้ากลับปล่อยให้เกิดความผิดพลาดเช่นนี้”มู่หรงหว่านเริ่มตัวสั่น มู่หรงเจิ้งหันขวับไปมองลูกสาวคนเล็กทันที หลังจากลองชิมดูก็พบว่ารสชาติมันกินไม่ได้เลยสักนิด“หว่านเอ๋อร์ นี่เจ้าดูแลห้องเครื่องอย่างไรกัน ข้าให้อำนาจการจัดการดูแลเรือนต่อจากแม่เจ้า เพราะไว้ใจ แต่เจ้ากลับทำได้แย่ถึงเพียงนี้”มู่หรงหว่านแทบสำลักเลือด“ท่านพ่อ! ข้า”“หุบปาก!”มู่หรงเจิ้งตวาดเสียงดัง“แม้แต่อาหารยังดูแลไม่ได้ เจ้าจะทำอะไรได้บ้าง ต่อไปออกเรือนไป มิขายหน้าตระกูลแย่หรือ”มู่หรงซีรีบก้มหน้าลงทันที เพราะกลัวทุกคนจะเห็นว่านางกำลังกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่นโอ๊ย…สะใจชะมัด!โดนบ้างเถอะนังน้องชั่ว!เซียวจิ่นอันปรายตามองพระชายาของตน แม้นางจะก้มหน้าอยู่ แต่เสียงในใจดังชัดเจนมากด่าอีกสิท่านพ่อ!ด่าแรงๆ เลย!เอาอีกๆ!เมื่อก่อนข้าโดนกลั่นแกล้งสารพัด อดมื้อกินมื้อ เสื้อผ้าดี ๆใส่ดีก็ไม่มี โดนให้ทำงานอยู่ในเรือนหลัง ไม่เคยพาออกงานในสังคมชั้นสูง คราวนี้พวกเจ้าสองคนต้องเจอหนักหน่วงยิ่งกว่าข้า นางมองแม่เลี้ยงที่ตอนนี้ไม่มีสง่าราศีเลยสักนิด เสื้อผ้าเครื่องประดับก็ไม่มี สวมแค่เสื้อผ้าธรรมดาและปิ่นป
Read more
PREV
1234
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status