เข้าสู่ระบบ"เซียนปรุงยาปลายแถว" อย่างข้า แค่เฝ้าหม้อยายังทำระเบิดได้ ใครจะไปคิดว่า…พอลืมดูไฟเพราะมัวแต่อ่านนิยายอยู่ดีๆ ข้าจะทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายเรื่องนั้นเสียเอง! แถมยังมาอยู่ในร่าง "มู่หรงซี" พระชายาจิ่นอ๋องผู้แสนอาภัพ ที่ถูกแม่เลี้ยงกับน้องสาวต่างมารดารังแกสารพัด ถูกวางยา ส่งขึ้นเตียงท่านอ๋อง และสุดท้ายยังต้องตายอย่างอนาถในเนื้อเรื่องเดิมอีกต่างหาก เดิมทีข้าคิดเพียงเอาชีวิตรอด จัดการคนชั่ว กินอิ่ม นอนสบาย ใช้ชีวิตเป็นพระชายาปลาเค็มไปวันๆ ก็พอแล้ว แต่เหตุใดทุกอย่างถึงเริ่มแปลกไป สามีผู้เย็นชาที่ควรเกลียดข้า กลับคลั่งรักข้าหนักขึ้นทุกวัน ครอบครัวจวนอ๋องที่ควรแตกแยก กลับอบอุ่นจนเหมือนบ้านจริงๆ ส่วนเหล่าตัวร้ายก็ทยอยพังพินาศกันหมดอย่างน่าอนาถ
ดูเพิ่มเติม“โง่เง่าเกินไปแล้ว!” เสียงใสดังลั่นตำหนักปรุงยาเล็กๆ บนยอดเขาเซียน
มู่หรงซีนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าเตาหลอมโอสถ มือหนึ่งถือพัดคอยโบกไฟ อีกมือเปิดนิยายเล่มหนาจนแทบปิดหน้าไม่มิด ดวงตากลมโตจ้องตัวหนังสือเขม็ง สีหน้าจริงจังราวกับกำลังศึกษาคัมภีร์ลับแห่งสวรรค์
ทว่า… สิ่งที่นางอ่านหาใช่ตำราวิชาเซียนไม่
แต่เป็นนิยายรักดราม่าน้ำตานองเรื่อง “เกมบัลลังก์วังหลัง” ที่แอบยืมมาจากศิษย์พี่ต่างหาก
“มู่หรงซีนี่โง่จริงๆ ถูกแม่เลี้ยงรังแกยังไม่พอ ยังถูกน้องสาวกลั่นแกล้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีก ถ้าเป็นข้าหรือจะตบเสียให้คว่ำทั้งแม่ทั้งลูก” นางพลิกหน้ากระดาษอย่างหัวเสีย อีกมือวางพัดก่อนจะหยิบฟืนเติมไฟไปที่เตาอย่างเผลอไผล ลืมไปว่าอาจารย์ให้เฝ้าหม้อยาเฉยๆ ห้ามเติมฟืนไฟอีก เพราะอาจารย์จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
“แล้วนี่อะไร พระเอกก็เย็นชา ร้ายกาจ พระชายาตัวเองอยู่ในจวนก็ไม่ได้รับความรักหลังจากแม่ตาย แต่งงานมีสามี สามีก็ยังรังเกียจอีก เห้อ... โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรมกับคนดีเลยสักนิด”
“ยังมีตอนจบอีก… มู่หรงซีตายเพราะถูกจับได้ว่าวางยาพระเอก พระเอกไปแต่งงานกับรักแรกที่เป็นแม่ทัพหญิงร่วมรบด้วยกัน แต่ก็ตายเพราะยาพิษสะสม นางเอกของเรื่องที่เป็นแม่ทัพหญิงกอดศพพระเอกร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด ใครแต่งนิยายเรื่องนี้ เฮงซวยเอ๊ย!”
มู่หรงซีสะบัดหน้าอย่างขัดใจ ยิ่งโมโห นางก็ยิ่งเติมฟืนไฟที่เตาทำให้หม้อยาเริ่มเดือดเกินควบคุม
“นิยายอะไรช่างหดหู่ รันทด ทำไมตัวประกอบที่ชื่อเหมือนข้าต้องตายอนาถเช่นนี้ด้วยเล่า”
หม้อยาขนาดใหญ่ตั้งอยู่เหนือเปลวไฟสีคราม กลิ่นสมุนไพรหอมฟุ้งไปทั่วห้อง แต่เริ่มเดือดพล่านเกินควบคุมได้ โอสถในคืนนี้สำคัญอย่างยิ่ง เพราะมันคือโอสถทิพย์เจ็ดดารา ที่อาจารย์ของนางใช้เวลาหลายปีรวบรวมวัตถุดิบ
หากสำเร็จจะช่วยเพิ่มพลังลมปราณได้มหาศาล
หากล้มเหลว ต่อให้ทั้งยอดเขาเซียนรวมเงินกันก็ยังชดใช้ไม่หมด
ก่อนหน้านี้ชายชราหนวดขาวในชุดคลุมเซียนได้สั่งนักสั่งหนาว่าให้เฝ้าให้ดี
“ข้าจะลงเขาไปสักครู่ เจ้าแค่เฝ้าเอาไว้ อย่าเติมฟืนเพิ่ม เข้าใจหรือไม่”
“เจ้าค่ะอาจารย์”
“อีกครึ่งชั่วยามก็ปิดเตาได้แล้ว ห้ามแตะต้องมันเด็ดขาด!”
“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะอาจารย์ ศิษย์น้อมรับ”
“ถ้าเจ้าเฝ้าหม้อยาและปรุงยาสำเร็จ จะมีความดีความชอบ ปกติเจ้าไม่เอาไหน ไม่ได้สักเรื่องอะไรสักอย่าง หากอยากเลื่อนขั้นก็ต้องปรุงยาหม้อนี้ให้สำเร็จ ข้าช่วยเจ้าได้แค่นี้แหละ”
“เจ้าค่ะท่านอาจารย์” แม้นางจะไม่เอาไหนแต่ก็ขยันขันแข็ง ช่วยเหลืออาจารย์และศิษย์พี่ทำโน่นทำนี่ตลอด จึงเป็นที่รัก ดังนั้นถ้าอยากเลื่อนขั้น อาจารย์และเหล่าบรรดาศิษย์พี่จึงต้องช่วยให้ศิษย์น้องเล็กคนนี้มีผลงานบ้าง เพราะศิษย์คนอื่นในสำนักที่เป็นแขนงวิชาอื่นเขาประสบความสำเร็จบรรลุปราณกันไปหมดแล้ว เหลือแต่มู่หรงซีนี่แหละที่ยังอยู่ปลายแถว แถมไม่มีผลงานอีก จึงไม่สามารถช่วยเหลือให้เลื่อนขั้นเซียนได้
อาจารย์จ้องนางอยู่อีกอึดใจ คล้ายไม่ไว้ใจ สุดท้ายก็เดินจากไป เอาน่า... แค่เฝ้าหม้อยา ไม่ต้องทำอะไร เพราะสมุนไพรใส่ครบแล้ว ไฟก็ควบคุมเอาไว้แล้ว แค่นี้ไม่น่ายากเย็นอะไร
ทันทีที่อีกฝ่ายลับสายตา มู่หรงซีก็ถอนหายใจยาว
“ข้าอายุยี่สิบแล้วนะ ยังทำเหมือนข้าเป็นเด็กไปได้”
นางก้มกลับมาอ่านนิยายต่อทันที ยิ่งอ่านก็ยิ่งอิน
โดยเฉพาะช่วงที่พระชายามู่หรงซี ถูกแม่เลี้ยงวางแผนให้เสียตัวกับจิ่นอ๋องในงานเลี้ยง นางเอกซ้ำๆ หลายรอบก็สงสาร เสียตัวไม่พอยังต้องมาโดนข่มขู่อีก
“ร้ายเกินไปแล้ว!” นางตบโต๊ะดังปัง
“ฮูหยินหลิวนี่สมควรถูกฟ้าผ่า!”
“แล้วมู่หรงซีก็ยอมง่ายๆ เช่นนั้นหรือ ก็แค่อัฐิ บุกไปชิงกลับมาก็สิ้นเรื่อง อ่อนแอเกินไปแล้ว เป็นเบี้ยหมากให้แม่เลี้ยงและฮองเฮาผู้ชั่วร้าย”
“โอ๊ย! ข้าอยากร้องไห้!”
มู่หรงซีอ่านไปด่าไปจนลืมเวลา หญิงสาวรีบคว้าฟืนโยนเข้าเตาด้วยความเผลอไผล จำได้แค่ว่าต้องเฝ้าหม้อยาแต่ลืมคำสั่งที่ว่าห้ามเติมฟืนไฟไปเสียสนิท
เปลวไฟพุ่งสูงขึ้น มู่หรงซีพยักหน้าอย่างพอใจ
“เช่นนี้สิถึงจะถูก ยาของท่านอาจารย์จะต้องเป็นโอสถขั้นเทพแน่ ๆ เพราะข้าเป็นคนดูแล” นางตบอกตัวเองก่อนอย่างภาคภูมิใจ
นางก้มกลับไปอ่านต่ออย่างเมามัน
“…สุดท้ายจิ่นอ๋องก็ตายเพราะพิษ ส่วนพระชายาก็ถูกคนทั้งแผ่นดินสาปแช่ง”
“จบอะไรเศร้าเช่นนี้!” อ่านซ้ำไปซ้ำมาก็อยากจะเปลี่ยนเนื้อเรื่องนัก แต่ก็ทำไม่ได้ ถ้านางเขียนเองรับรองสนุกกว่านี้แน่ นี่เซียนคนไหนเขียนเหรอ ไม่มีสมองหรือไงกันนะ
ทันใดนั้น
ครืนนน!
หม้อยาสั่นสะเทือนรุนแรง มู่หรงซีสะดุ้งเฮือก
“เอ๊ะ?”
เปรี๊ยะ!
รอยร้าวปรากฏขึ้นบนหม้อยา สีหน้านางซีดเผือดทันที
“เดี๋ยวนะ…นี่มัน”
ตูม!!!
เสียงระเบิดดังสนั่นยอดเขา เปลวไฟสีทองพวยพุ่งออกจากหม้อยา พลังลมปราณระเบิดกระจายไปทั่วห้อง
“กรี๊ดดดด!”
ร่างของมู่หรงซีถูกแรงระเบิดซัดกระเด็น ก่อนทุกอย่างจะมืดดับลง
กลิ่นกำยานหอมอ่อนลอยเข้าจมูก เสียงผู้คนดังอื้ออึงอยู่ไกลๆ
มู่หรงซีขมวดคิ้ว รู้สึกปวดศีรษะราวกำลังจะปริแตก
“อื้อ…”
นางค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ เพดานไม้แกะสลักงดงามปรากฏตรงหน้า ม่านเตียงสีแดงปักดิ้นทองพลิ้วไหวเบาๆ
“ที่นี่คือ…”
ยังไม่ทันได้คิดต่อ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านนอก
“เร็วเข้า!”
“ข้าได้ยินเสียงจริงๆ!”
“มีคนทำอะไรไม่เหมาะสมในงานเลี้ยงท่านอัครเสนาบดี แย่จริง ๆ”
มู่หรงซีเบิกตากว้าง
เดี๋ยวนะ เสียงนี้มันคุ้นๆ นางรีบหันขวับไปด้านข้างกาย แล้วทั้งร่างก็แข็งค้างทันที บุรุษผู้หนึ่งกำลังนอนอยู่ข้างกายนาง
ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตาปิดสนิท คิ้วยาวดุจบรรจงวาด จมูกโด่งคม สวมเพียงอาภรณ์ชั้นในหลวมๆ เผยแผงอกแข็งแรง
และที่สำคัญ นี่คือเซียวจิ่นอัน จิ่นอ๋องผู้สำเร็จราชการ!
เซียวจิ่นอันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนวางฎีกาลงช้า ๆ ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย“ข้าจัดการเอง”สายตาทุกคู่เป็นประกายทันทีหนึ่งชั่วยามต่อมา มู่หรงซีกำลังเดินกลับเรือนอย่างสบายใจ แต่พอเดินเข้ามาในสวนใหญ่ นางก็ชะงักทันที เพราะตรงกลางสวน เซียวจิ่นอันกำลังยืนอยู่ใต้ต้นเหมยใช่ ยืนอยู่จริงๆ ไม่ได้ใช้รถเข็นแล้ว ชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีดำปักลายทอง ผมยาวพลิ้วไหวตามสายลม ใบหน้าหล่อเหลาราวเซียนบนสวรรค์ และที่สำคัญ กลีบดอกเหมยกำลังปลิววนรอบตัวเขาอย่างงดงามมู่หรงซีตาค้างโอ๊ย… สามีข้าหล่อเกินไปแล้ว!!!แต่ความจริงคือ ด้านหลังพุ่มไม้ เซียวจิ่นเฉิงกำลังโปรยดอกไม้จนเหงื่อตก“เร็ว ๆ ๆ ดอกไม้หมดแล้ว!”อีกด้านหนึ่ง หยุนเฟิงกำลังพัดแรงจนแขนแทบหลุด“ลมมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”เซียวจิ่นเหยียนยืนกุมขมับ รู้สึกอับอายแทนพี่ชายเหลือเกิน แต่เซียวจิ่นอันยังคงยืนนิ่งอย่างเท่ราวกับไม่รู้เรื่องอะไรมู่หรงซีเดินเข้ามาช้า ๆ ดวงตาเป็นประกายวิบวับ“ท่านอ๋อง…” นางกุมอกตัวเอง“ท่านหล่อมาก…”เซียวจิ่นอันยกมุมปากเล็กน้อย ก่อนยื่นมือออกไปหานาง มู่หรงซีรีบคว้ามือเขาทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความฟิน“โอ๊ย…ข้าจะเป็นลม”เซียวจิ่นอันมองนางนิ่งๆ ก่อนพูด
“จิ่นอ๋อง หม่อมฉันผิดไปแล้ว โปรดไว้ชีวิตด้วย” รู้แล้วว่าหมดหนทางแล้วจริงๆ คนที่หนุนหลังก็โดนจัดการไปแล้วมู่หรงซีมองภาพนั้นนิ่งๆ ก่อนหัวเราะเบาๆ“ตอนข้าขอร้อง พวกเจ้าเคยไว้ชีวิตข้าหรือ”ทั้งสองชะงัก หญิงสาวค่อยๆ เดินเข้าไปช้าๆ สายตาเย็นลงทีละน้อย“พวกเจ้าวางยาข้ากับท่านอ๋อง ขโมยสินเดิมมารดาข้า สับเปลี่ยนสินสอด ปล่อยข่าวใส่ร้าย เอาอัฐิท่านแม่มาข่มขู่ข้า”ยิ่งพูด สีหน้าพ่อของนางที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ยิ่งซีดลงเรื่อย ๆ มู่หรงซีหัวเราะเย็น“รู้หรือไม่ ตอนนั้นข้ากินข้าววันละมื้อยังยาก ฤดูหนาวไม่มีแม้แต่ถ่านไฟ เสื้อผ้าขาดก็ไม่มีคนสนใจ ส่วนมู่หรงหว่าน” นางหันไปมองน้องสาวต่างมารดา“กลับได้ทุกอย่างดีที่สุด”มู่หรงหว่านรีบส่ายหน้า“ไม่จริง เจ้าใส่ร้ายข้า!”แต่จังหวะนั้นเองเพียะ!!!เสียงตบดังลั่น ทุกคนตกใจ เพราะคนที่ลงมือคืออัครเสนาบดีมู่มู่หรงหว่านล้มลงกับพื้นทันที ใบหน้าชาไปหมดทั้งแถบ นางเงยหน้ามองบิดาอย่างไม่อยากเชื่อ“ทะ…ท่านพ่อ…”อัครเสนาบดีมู่ตัวสั่น ดวงตาแดงก่ำ ก่อนหันไปมองอนุหลิวอย่างเจ็บปวด“หลายปีมานี้ ข้าให้อำนาจดูแลจวนแก่เจ้า คิดว่าเจ้าจะดีกับลูกของข้า แต่เจ้ากลับใส่ร้ายลูกข้า หลอกข้า
“ไม่!!!” องค์ชายใหญ่ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แต่ถูกองครักษ์ของเซียวจิ่นอันจับเอาไว้ทันที“พาตัวไป” เสียงทรงอำนาจของจิ่นอ๋องดังขึ้น เหมือนปิดทางหนีขององค์ชายใหญ่อย่างสิ้นเชิงภายในพระราชวัง ฮ่องเต้เซียวเฉิงเยี่ยนกำลังอ่านฎีกาอยู่ จู่ ๆ ขันทีหลวงก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา“ฝ่าบาท แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายใหญ่เกิดเรื่องแล้ว”ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น”แต่พอเห็นองค์ชายใหญ่ถูกหามเข้ามาในสภาพเลือดท่วมทั้งตัว ฮ่องเต้ถึงกับลุกพรวดทันที“อวี้เฉิน!”ฮองเฮาที่รีบตามมาทีหลังถึงกับกรีดร้อง“ลูกข้า!”หมอหลวงหลายคนรีบกรูกันเข้ามารักษา บรรยากาศทั้งตำหนักวุ่นวายไปหมดมู่หรงซีที่ยืนอยู่กับครอบครัวจวนจิ่นอ๋อง ตอนนี้หน้าซีดเล็กน้อยโอ๊ย… ขนาดข้ายังเจ็บแทนเลย เป็นภาพที่สยองจริงๆ ความคิดในใจของนางทำให้จิ่นอ๋องต้องเอามือปิดตาพระชายาเอาไว้ผ่านไปครู่ใหญ่ หมอหลวงใหญ่ก็หน้าซีด ก่อนคุกเข่าลง“ฝ่าบาท…”ฮ่องเต้รีบถามทันที“เป็นอย่างไรบ้าง!”หมอหลวงตัวสั่น“กระหม่อมไร้ความสามารถ ของสำคัญขององค์ชายใหญ่” เขากลืนน้ำลาย “ไม่อาจใช้การได้อีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ทั้งตำหนักเงียบกริบ ฮองเฮาทรุดลงทันที“ไม่!!! ไม่จริง”องค์ชายใหญ่ที่นอน
“แน่นอน” เขาดึงนางเข้ามากอดแน่นส่วนเยวี่ยเหนียงก็ยิ้มหวานอย่างพอใจ ทั้งสองกำลังแนบชิดกันอย่างเร่าร้อน โดยไม่รู้เลยว่า ตอนนี้จดหมายลับฉบับหนึ่งเพิ่งถูกส่งไปถึงอนุซูในจวนองค์ชายใหญ่ อนุซูอ่านจดหมายจบก็หน้าซีดเผือด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยความโกรธ“องค์ชายใหญ่กำลังอยู่ที่หอเยว่เซียงกับหญิงคณิกาคนโปรด” มือของนางสั่นเทา ตั้งแต่ถูกแต่งเป็นอนุ องค์ชายใหญ่ก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ทั้งดุด่า ตบตี และเย็นชา แต่นางยังอดทน เพราะคิดว่าสักวันเขาจะรักตนจริง ๆแต่ตอนนี้ เขายังไปเกลือกกลั๊วกับหญิงชั้นต่ำอีก“สารเลว!” อนุซูปัดถ้วยชาจนแตกกระจัดกระจาย จากนั้นก็พาคนบุกออกจากจวนอย่างเดือดดาลภายในหอเยว่เซียง มู่หรงซีกำลังกินไก่อบอย่างมีความสุข“อร่อยมาก…”กุ้ยไทเฟยเองก็พยักหน้าพลางมองลูกสะใภ้อย่างเอ็นดู“อร่อยก็กินเยอะๆ นะ” ประโยคนั้นอบอุ่น หลังมือของแม่สามีลูบหลังของนางเหมือนนางเป็นเด็กๆครอบครัวนี้เลี้ยงข้าดีเกินไปแล้วนางคิดในใจ แต่ความคิดในใจของนางทำให้คนรอบข้างหัวเราะชอบใจใหญ่จังหวะนั้นเองปัง!!!ประตูห้องตรงข้าม ถูกถีบเปิดออกอย่างแรง อนุซูในชุดหรูหราพุ่งเข้ามาพร้อมสาวใช้หลายคน ใบหน้าเต็มไปด้วยความ
“โง่เง่าเกินไปแล้ว!” เสียงใสดังลั่นตำหนักปรุงยาเล็กๆ บนยอดเขาเซียนมู่หรงซีนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าเตาหลอมโอสถ มือหนึ่งถือพัดคอยโบกไฟ อีกมือเปิดนิยายเล่มหนาจนแทบปิดหน้าไม่มิด ดวงตากลมโตจ้องตัวหนังสือเขม็ง สีหน้าจริงจังราวกับกำลังศึกษาคัมภีร์ลับแห่งสวรรค์ทว่า… สิ่งที่นางอ่านหาใช่ตำราวิชาเซียนไม่แต่เป็
ชายชู้คนนั้นแม่เลี้ยงของนางก็จ้างมาทำให้คนเข้าใจผิด สุดท้ายพระเอกก็เกลียดพระชายาผู้นี้หนักกว่าเดิมแต่ครั้งนี้ นางจะเปลี่ยนเนื้อเรื่องทั้งหมด และเอาคืนอย่างสาสม มู่หรงซียกยิ้มอย่างชั่วร้าย คนอ่านนิยายจบแล้วอย่างข้า ไม่มีวันยอมโดนรังแกง่ายๆ หรอก!ยามไฮ่ผ่านไปไม่นาน ภายในเรือนเงียบสงบ ทันใดนั้น หน้าต
เซียวจิ่นอันรับราชโองการ สีหน้าเรียบเฉย“กระหม่อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้มองน้องชาย ก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่น“หากนางทำให้เจ้าลำบากใจ เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ แต่หากนางถูกผู้อื่นบงการ ข้าจะไม่ปล่อยคนเบื้องหลังไว้แน่”เซียวจิ่นอันกำราชโองการในมือแน่น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างเย็นชา“แน่นอนพ่ะย่ะค่
เขารู้ดีว่าฮองเฮาไม่ชอบเขา เพราะฮ่องเต้โปรดปรานเขาซึ่งเป็นน้องชายแท้ๆ มากกว่าลูกชายของตนเอง นั่นทำให้ฮองเฮาระแวงว่าเขาจะยึดอำนาจแล้วลูกชายตัวเองจะไม่ได้เป็นรัชทายาท เพราะฮ่องเต้ยังไม่แต่งตั้งรัชทายาท แต่แต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทน เขาจึงระวังตัวมาตลอด ตั้งแต่มีปัญหาจากการโดนลอบทำร้ายตอนไปสู้ศึกที่ช












ความคิดเห็น