“จิ่นอ๋อง หม่อมฉันผิดไปแล้ว โปรดไว้ชีวิตด้วย” รู้แล้วว่าหมดหนทางแล้วจริงๆ คนที่หนุนหลังก็โดนจัดการไปแล้วมู่หรงซีมองภาพนั้นนิ่งๆ ก่อนหัวเราะเบาๆ“ตอนข้าขอร้อง พวกเจ้าเคยไว้ชีวิตข้าหรือ”ทั้งสองชะงัก หญิงสาวค่อยๆ เดินเข้าไปช้าๆ สายตาเย็นลงทีละน้อย“พวกเจ้าวางยาข้ากับท่านอ๋อง ขโมยสินเดิมมารดาข้า สับเปลี่ยนสินสอด ปล่อยข่าวใส่ร้าย เอาอัฐิท่านแม่มาข่มขู่ข้า”ยิ่งพูด สีหน้าพ่อของนางที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ยิ่งซีดลงเรื่อย ๆ มู่หรงซีหัวเราะเย็น“รู้หรือไม่ ตอนนั้นข้ากินข้าววันละมื้อยังยาก ฤดูหนาวไม่มีแม้แต่ถ่านไฟ เสื้อผ้าขาดก็ไม่มีคนสนใจ ส่วนมู่หรงหว่าน” นางหันไปมองน้องสาวต่างมารดา“กลับได้ทุกอย่างดีที่สุด”มู่หรงหว่านรีบส่ายหน้า“ไม่จริง เจ้าใส่ร้ายข้า!”แต่จังหวะนั้นเองเพียะ!!!เสียงตบดังลั่น ทุกคนตกใจ เพราะคนที่ลงมือคืออัครเสนาบดีมู่มู่หรงหว่านล้มลงกับพื้นทันที ใบหน้าชาไปหมดทั้งแถบ นางเงยหน้ามองบิดาอย่างไม่อยากเชื่อ“ทะ…ท่านพ่อ…”อัครเสนาบดีมู่ตัวสั่น ดวงตาแดงก่ำ ก่อนหันไปมองอนุหลิวอย่างเจ็บปวด“หลายปีมานี้ ข้าให้อำนาจดูแลจวนแก่เจ้า คิดว่าเจ้าจะดีกับลูกของข้า แต่เจ้ากลับใส่ร้ายลูกข้า หลอกข้า
Read more