All Chapters of เสียงในใจของพระชายาทำข้าหวั่นไหว: Chapter 21 - Chapter 30

32 Chapters

21

ภายในสวนด้านหลังจวนเงียบสงบ สายลมอ่อนพัดผ่านต้นไผ่จนเกิดเสียงซู่ซ่าเบาๆ มู่หรงซีกำลังเด็ดดอกไม้เล่นอย่างอารมณ์ดีในที่สุดก็ถึงฉากนี้สินะ ฉากที่สองแม่ลูกชั่วจะเอาอัฐิท่านแม่มาขู่ ตามเนื้อเรื่องเดิมไม่มีผิดเลยหญิงสาวแอบยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ แต่พอได้ยินเสียงฝีเท้า สีหน้าของนางก็เปลี่ยนทันทีจากคนกำลังอารมณ์ดี กลายเป็นหวาดระแวงขึ้นมาในพริบตา“พี่หญิงช่างอารมณ์ดีนักนะ” เสียงมู่หรงหว่านดังขึ้นจากด้านหลัง หลิวซื่อเดินมาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบมู่หรงซีรีบถอยหลังทันที สีหน้าซีดเผือด“พวก…พวกเจ้าจะทำอะไร”มู่หรงหว่านแค่นหัวเราะ“ทำไมต้องกลัวด้วยเล่า ก่อนหน้านี้ท่านพี่ยังกร่างอยู่เลยมิใช่หรือ พวกเราก็แค่อยากมาพูดคุยกับพี่หญิงก็แค่นั้นเอง” พูดจบ นางก็หยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาช้าๆทันทีที่เห็นกล่องนั้น มู่หรงซีเบิกตากว้างทันที“นะ…นั่น…”หลิวซื่อยิ้มบางๆ“จำได้หรือไม่ อัฐิของแม่เจ้า”หญิงสาวรีบพุ่งเข้าไปทันที“เอาคืนมาเดี๋ยวนี้”แต่หลิวซื่อกลับถอยหลัง ก่อนรอยยิ้มชั่วร้ายจะปรากฎบนริมฝีปากของนาง“อยากได้คืนหรือ ก็ต้องเชื่อฟังพวกข้าก่อน”มู่หรงซีรีบส่ายหน้า น้ำตาคลอทันที“อย่าทำอะไรอัฐิท่านแม่นะ ข้า
Read more

22

เงียบ… เงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจ สุดท้าย เซียวจิ่นเฉิงก็เป็นคนแรกที่ทนไม่ไหว“เสด็จแม่ เรื่องชายบำเรอมันจริงหรือ” อาจเพราะมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นหลายอย่าง จึงไม่ได้สอบถามเรื่องนี้หลังจากได้ยินเสียงในใจของมู่หรงซีพรืด!กุ้ยไทเฟยแทบพ่นน้ำชาออกมา“เจ้าเด็กบ้า!”ใบหน้าของไทเฟยแดงก่ำทันที เซียวจิ่นเหยียนเองก็ไอแห้งๆ ก่อนรีบพูดเสริม“เสด็จแม่ พวกลูกไม่ได้ตำหนิท่าน แต่…” เขาชะงักเล็กน้อย “พวกข้าแค่ตกใจเท่านั้นเอง”กุ้ยไทเฟยนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนดวงตาจะค่อยๆ แดงระเรื่อขึ้นมา“แล้วพวกเจ้าจะให้แม่ทำอย่างไร” น้ำเสียงนั้นสั่นเล็กน้อย “เสด็จพ่อของพวกเจ้าจากไปหลายปีแล้ว แม่อยู่เพียงลำพังในวังหลวงอย่างโดดเดี่ยวและเย็นชา จะไม่ให้แม่เหงาได้อย่างไร จนมาเจอกับชิงเหยา เขาทำให้แม่หายเหงา ความอ้างว้างก็หายไป ทำให้แม่สุขใจยิ่งนัก” พูดจบ นางก็ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาเบาๆเซียวจิ่นเฉิงหน้าเสียทันที“เสด็จแม่ ลูกไม่ได้หมายความเช่นนั้น!”เซียวจิ่นเหยียนเองก็ถอนหายใจ พอมาคิดดู เสด็จแม่ก็อยู่คนเดียวจริงๆ หลายปีมานี้พวกเขาสามพี่น้องก็ไม่ได้ดูแลใกล้ชิด เพราะมัวแต่ทำภารกิจของตัวเอง น้อยมากที่จะเจอกัน แม้จะอยู่
Read more

23

มู่หรงซีมองเพียงแวบเดียวก็แทบหลุดอุทานนั่นไง! ยาตัดลูก ฮ่องเต้ไม่ระแวงฮองเฮาเลยหรือ แล้วก็ไม่สงสัยเลยหรือไงว่าเหตุใดหลายปีมานี้ถึงไม่มีลูกเลย นางให้ดื่มยาตัดลูกทุกวัน หลายปีมานี้ถึงไม่มีลูกเลยสักคน ไม่ว่าพระสนมคนไหนก็ไม่ท้อง ทั้ง ๆ ที่วังหลังมีสนมตั้งสามพันคน แล้วฮองเฮาก็มีแค่องค์ชายใหญ่คนเดียว บัลลังก์จะไปไหนเสียมือของฮ่องเต้เซียวเฉิงเยี่ยนที่กำลังจะรับถ้วยยาพลันชะงัก สีหน้าภายใต้รอยยิ้มเริ่มแข็งค้างยาตัดทายาทฮ่องเต้เงยหน้ามองฮองเฮาช้า ๆ ฮองเฮายังคงยิ้มอ่อนโยน“ฝ่าบาท ดื่มเถิดเพคะ ร่างกายพระองค์จะได้แข็งแรง”มู่หรงซีมองยานั้นอย่างสยดสยองแข็งแรงอะไรเล่า! ดื่มไปเถิด ราชวงศ์จะได้หมดสิ้นทายาทมือของฮ่องเต้สั่นนิดหนึ่งและเพล้ง! ถ้วยยาในมือหล่นแตกกระจายลงพื้นทันที ทุกคนสะดุ้ง ฮองเฮารีบลุกขึ้นทันที“ฝ่าบาท!”ฮ่องเต้เซียวเฉิงเยี่ยนรีบทำสีหน้าปกติ“มือข้าสั่นเลยถือถ้วยยาไม่ถนัด” เขามองเศษถ้วยยาแวบหนึ่ง ก่อนหัวเราะกลบเกลื่อน“แตกแล้วก็ช่างเถิด ช่วงนี้ข้าดื่มยาพวกนี้จนเบื่อแล้วเหมือนกัน”ฮองเฮาชะงักไปเล็กน้อย แต่ยังรีบยิ้มอ่อนโยน“เช่นนั้นหม่อมฉันให้คนไปต้มยาให้พระองค์ใหม่นะเพคะ” เสียงของ
Read more

24

“ในที่สุด เสี้ยนหนามที่ใหญ่ที่สุดก็กำลังจะหายไป”องค์ชายใหญ่ยกยิ้มเย็น“พอเสด็จอารองตาย ราชสำนักก็จะเหลือเพียงคนของเรา” ฮองเฮาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แต่ไม่นาน นางก็หรี่ตาลงเล็กน้อย“แต่ยังประมาทไม่ได้”“ต่อให้เหยียนอ๋องกับเฉิงอ๋องอยู่ในกำมือเรา ก็ยังเป็นเชื้อพระวงศ์ แม่ไม่ไว้ใจ ตัดบัวต้องอย่าให้เหลือใย”องค์ชายใหญ่หัวเราะเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ“เสด็จแม่กังวลเกินไปแล้ว ลูกก็บอกอยู่ว่าเสด็จอาสามมัวแต่หลงคุณหนูซู ส่วนเสด็จอาสี่ก็วิ่งตามหญิงคณิกาจนโงหัวไม่ขึ้น สองคนนั้นไม่มีทางเทียบเสด็จอารองได้” เขาวางถ้วยชาลงช้าๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน“หลังเสด็จอารองตาย ก็ไม่มีใครหยุดข้าได้อีกแล้ว ข้าเป็นลูกชายคนเดียวของเสด็จพ่อ แต่เสด็จพ่อไม่ทรงแต่งตั้งรัชทายาท กลับไปแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการ ทำเช่นนี้มันหยามหน้ากันชัด ๆ”ฮองเฮามองลูกชาย ก่อนค่อยๆ ยิ้มออกมาอย่างพอใจ“ลูกข้าถึงควรเป็นผู้ครองใต้หล้า” สองแม่ลูกหัวเราะเบาๆ ไปพร้อมกัน โดยไม่รู้เลยว่า จิ่นอ๋องที่พวกเขาคิดว่ากำลังใกล้ตาย เวลานี้กำลังนั่งดื่มชาอย่างสบายอารมณ์อยู่ในจวน และเลือดที่กระอักออกมา ก็เป็นเพียงเลือดที่มู่หรงซีแอบเตรียมไว้เท่านั้นรถม้า
Read more

25

กุ้ยไทเฟยรีบยิ้มอ่อนโยน“ไปกินของอร่อยกันอย่างไรเล่า” พูดจบ นางก็แอบขยิบตาให้ลูกชายทั้งสามทันทีมู่หรงซีรู้สึกตงิด ๆ ในใจ ทำไมข้ารู้สึกว่า เหมือนมีคนกำลังจะซวยหนึ่งชั่วยามต่อมา ภายในหอจุ่ยเซียง ห้องรับรองชั้นบนสุดถูกปิดเงียบส่วนอีกด้าน หยุนเฟิงกำลังส่งจดหมายออกไปหลายฉบับอย่างรวดเร็วบนจดหมายทุกใบเขียนเหมือนกันว่า คืนนี้มาพบกันที่หอจุ่ยเซียงอย่าให้ผู้ใดรู้ ลงท้ายด้วยชื่อของลั่วชิงเหยาและที่สำคัญทุกฉบับถูกส่งไปให้ฮูหยินคนละจวนไม่นานนัก ประตูห้องชั้นล่างก็เปิดออก ลั่วชิงเหยาเดินเข้ามาด้วยชุดสีฟ้าอ่อน ใบหน้าหล่อเหลาสุภาพอ่อนโยนตามเคย เขายิ้มบาง ๆ เมื่อได้รับจดหมายจากฮูหยินท่านหนึ่งว่านัดมาเจอกัน คิดว่าคืนนี้คงเป็นนัดลับหวานชื่นอีกคืนแต่แกร๊ก!ประตูอีกด้านเปิดออก ฮูหยินคนหนึ่งเดินเข้ามาลั่วชิงเหยาชะงักยังไม่ทันพูดอะไรแกร๊ก!ประตูเปิดฮูหยินอีกคนเดินเข้ามาแล้วอีกคนอีกคนอีกคน!ลั่วชิงเหยายืนตาค้าง รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไปฮูหยินคนแรกเบิกตา“เจ้ามาที่นี่กับนางด้วยหรือ”ฮูหยินคนที่สองกรีดร้องทันที“เจ้าบอกว่ามีข้าคนเดียว สารเลว!”ลั่วชิงเหยาเริ่มหน้าซีด“มะ…ไม่ใช่อย่างนั้น ข้า
Read more

26

เซียวจิ่นเฉิงรีบพยักหน้าแรง ๆ“ใช่ๆ แล้วก็เครื่องประดับด้วย!”พูดจบ เขาก็หยิบกล่องหยกใบหนึ่งออกมา ข้างในคือปิ่นทองรูปผีเสื้อประดับอัญมณีงดงามมากมู่หรงซีตกใจทันที“ให้ข้าหรือ”“แน่นอน!”เซียวจิ่นเฉิงยิ้มกว้าง“พี่สะใภ้เหมาะกับของสวยๆ”เซียวจิ่นเหยียนเองก็วางกล่องไม้จันทน์ลงตรงหน้านางเงียบๆ ข้างในคือกำไลหยกสีขาวน้ำนมคู่หนึ่ง“ของตอบแทน เรื่องก่อนหน้านี้”“เรื่องอะไรหรือ” นางเอ่ยถามอย่างสงสัย ขณะคีบอาหารเข้าปาก“ก็พี่สะใภ้เป็นพี่สะใภ้ที่ดีไง ก็เลยต้องตอบแทน”“อ้อ... แน่นอนอยู่แล้ว” นางยิ้มรับโอ๊ย… บ้านนี้ใจดีเกินไปแล้ว ข้าเริ่มทำตัวไม่ถูกขึ้นมาจริง ๆหญิงสาวยิ้มแหย ๆ ก่อนรีบพูด“ทุกคนไม่ต้องดีกับข้าขนาดนี้ก็ได้ ข้าเกรงใจนะ”ทั้งโต๊ะเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกุ้ยไทเฟยจะหัวเราะเบาๆ“เกรงใจอะไร เจ้าเป็นครอบครัวเดียวกับพวกเราแล้ว”เซียวจิ่นเฉิงพยักหน้าแรง ๆ“ใช่ พี่สะใภ้ช่วยพวกเราตั้งเยอะ!”แม้แต่เซียวจิ่นอันยังพูดเสียงเรียบ“ไม่ต้องเกรงใจ”มู่หรงซีเม้มปากเล็กน้อย หัวใจอุ่นขึ้นอย่างประหลาดวัน ๆ นางเอาแต่กินกับนอน ไปช่วยอะไรพวกเขาตอนไหนกันนะ หรือว่าการกินกับนอนช่วยพวกเขาได้เยอะ งั้นข้าก็จะกินกั
Read more

27

“ภรรยาที่รักของข้า” เขากระซิบระหว่างจูบ “ข้าอยากมีลูกกับเจ้า”ริมฝีปากเขาลากไล้ลงมาตามลำคอขาวผ่อง ดูดเบาๆ จนเกิดรอยแดงจางๆ มือใหญ่ลูบไล้ลงไปตามเนินอกอวบอิ่ม มู่หรงซีครางแผ่ว“ท่านอ๋อง อืม... ข้าทรมานเหลือเกิน”“ข้ารู้” เขาจูบปลอบลงบนไหล่ขาวเนียนละเอียด“ข้าจะอ่อนโยน แต่ข้าก็หิวเจ้ามาก”ร่างกายกำยำแน่นด้วยกล้ามเนื้อแกร่งบดเบียดกับนางอย่างเร่าร้อน มู่หรงซีหน้าแดงจัด แต่ดวงตากลับพร่ามัวด้วยความปรารถนาเซียวจิ่นอันก้มลงเลียวนยอดอกนุ่มนิ่มสีสดของนาง ลิ้นร้อนผ่าววนเวียนรอบยอดถันที่กำลังชูชัน ดูดดึงเบาๆ จนนางครางเสียงสั่นระริกมืออีกข้างลูบไล้ลงไปยังเนินลับที่แดงระเรื่อ นิ้วเรียวยาวลูบวนรอบเม็ดเล็กๆ ที่อ่อนไหวที่สุด จนน้ำหวานไหลหยาดเยิ้ม“อ๊าท่านอ๋อง ข้าเสียว” นางบิดเอวไปมา มือเล็กๆ สอดเข้าไปในผมดำของเขา กดศีรษะเขาแนบแน่นกับอกตัวเองเขายิ้มในลำคอ“ชุ่มฉ่ำขนาดนี้ ยังบอกว่าเจ็บอีกหรือ” จากนั้นเขาก็เลื่อนตัวลงต่ำ จูบไล้ลงไปตามหน้าท้องแบนราบ ลงไปยังเนินนุ่มที่ชื้นแฉะ ลิ้นร้อนผ่าวแทนที่นิ้ว ดูดดึงเม็ดอ่อนอย่างทะนุถนอม วนเวียนซ้ำๆ จนมู่หรงซีตัวเกร็งกระตุก ครางชื่อเขาออกมาด้วยเสียงหวานซ่าน“ท่านอ๋
Read more

28

เซียวจิ่นอันคว้าแขนนางเอาไว้ทันที“ไปกัน”“หา จะพาข้าไปไหน” นางทำหน้าเหวอ“เหยียนเอ๋อร์จะไปสารภาพรัก พวกเราต้องไปเป็นสักขีพยาน”ก่อนนางจะทันตั้งตัว เซียวจิ่นอันก็อุ้มนางขึ้นรถม้าในทันที หญิงสาวทำหน้าเหลอหลาอย่างหนัก“เดี๋ยวนี้เลยหรือ”“อืม”“ตอนนี้ แต่ไม่ดีมั้ง”“ดี”เซียวจิ่นอันตอบเรียบ ๆ ดวงตาวาววับมุ่งมั่น ไม่ให้ทางรอดนางปฏิเสธได้“น้องชายข้าใจร้อน”เซียวจิ่นเหยียนเริ่มรู้สึกว่าตัวเองคือข้ออ้าง ที่จริงนี่คือการจับชายโฉดหญิงชั่วให้ได้คาหนังคาเขาต่างหากเล่าด้านนอก หยุนเฟิงรีบควบม้าออกไปทันทีตามคำสั่งลับของเซียวจิ่นอัน พร้อมกระจายข่าวทั่วเมืองหลวงว่า“วันนี้เหยียนอ๋องจะสารภาพรักคุณหนูซู ถึงขั้นเตรียมขอแต่งงาน ที่นอกเมือง”ชาวบ้านแตกตื่นทันที“จริงหรือ เหยียนอ๋องจะมีพระชายาแล้ว รีบไปดูเร็ว เห็นว่าใครไปเป็นสักขีพยานจะได้รับซาลาเปาและขนมด้วย”ไม่นานนัก หน้าบ้านพักนอกเมืองก็เต็มไปด้วยผู้คน ทั้งชาวบ้าน ขุนนาง และพวกชอบดูเรื่องชาวบ้านมู่หรงซียืนงงอยู่หน้าประตู“พวกเรามาทำอะไรที่นี่กัน”เซียวจิ่นอันยกมุมปาก“เดี๋ยวเจ้าก็รู้”จากนั้นปัง!!!หยุนเฟิงกระแทกประตูจนเปิดผางทันที ก่อนตะโกนเสียงดั
Read more

29

“แน่นอน” เขาดึงนางเข้ามากอดแน่นส่วนเยวี่ยเหนียงก็ยิ้มหวานอย่างพอใจ ทั้งสองกำลังแนบชิดกันอย่างเร่าร้อน โดยไม่รู้เลยว่า ตอนนี้จดหมายลับฉบับหนึ่งเพิ่งถูกส่งไปถึงอนุซูในจวนองค์ชายใหญ่ อนุซูอ่านจดหมายจบก็หน้าซีดเผือด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยความโกรธ“องค์ชายใหญ่กำลังอยู่ที่หอเยว่เซียงกับหญิงคณิกาคนโปรด” มือของนางสั่นเทา ตั้งแต่ถูกแต่งเป็นอนุ องค์ชายใหญ่ก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ทั้งดุด่า ตบตี และเย็นชา แต่นางยังอดทน เพราะคิดว่าสักวันเขาจะรักตนจริง ๆแต่ตอนนี้ เขายังไปเกลือกกลั๊วกับหญิงชั้นต่ำอีก“สารเลว!” อนุซูปัดถ้วยชาจนแตกกระจัดกระจาย จากนั้นก็พาคนบุกออกจากจวนอย่างเดือดดาลภายในหอเยว่เซียง มู่หรงซีกำลังกินไก่อบอย่างมีความสุข“อร่อยมาก…”กุ้ยไทเฟยเองก็พยักหน้าพลางมองลูกสะใภ้อย่างเอ็นดู“อร่อยก็กินเยอะๆ นะ” ประโยคนั้นอบอุ่น หลังมือของแม่สามีลูบหลังของนางเหมือนนางเป็นเด็กๆครอบครัวนี้เลี้ยงข้าดีเกินไปแล้วนางคิดในใจ แต่ความคิดในใจของนางทำให้คนรอบข้างหัวเราะชอบใจใหญ่จังหวะนั้นเองปัง!!!ประตูห้องตรงข้าม ถูกถีบเปิดออกอย่างแรง อนุซูในชุดหรูหราพุ่งเข้ามาพร้อมสาวใช้หลายคน ใบหน้าเต็มไปด้วยความ
Read more

30

“ไม่!!!” องค์ชายใหญ่ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แต่ถูกองครักษ์ของเซียวจิ่นอันจับเอาไว้ทันที“พาตัวไป” เสียงทรงอำนาจของจิ่นอ๋องดังขึ้น เหมือนปิดทางหนีขององค์ชายใหญ่อย่างสิ้นเชิงภายในพระราชวัง ฮ่องเต้เซียวเฉิงเยี่ยนกำลังอ่านฎีกาอยู่ จู่ ๆ ขันทีหลวงก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา“ฝ่าบาท แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายใหญ่เกิดเรื่องแล้ว”ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น”แต่พอเห็นองค์ชายใหญ่ถูกหามเข้ามาในสภาพเลือดท่วมทั้งตัว ฮ่องเต้ถึงกับลุกพรวดทันที“อวี้เฉิน!”ฮองเฮาที่รีบตามมาทีหลังถึงกับกรีดร้อง“ลูกข้า!”หมอหลวงหลายคนรีบกรูกันเข้ามารักษา บรรยากาศทั้งตำหนักวุ่นวายไปหมดมู่หรงซีที่ยืนอยู่กับครอบครัวจวนจิ่นอ๋อง ตอนนี้หน้าซีดเล็กน้อยโอ๊ย… ขนาดข้ายังเจ็บแทนเลย เป็นภาพที่สยองจริงๆ ความคิดในใจของนางทำให้จิ่นอ๋องต้องเอามือปิดตาพระชายาเอาไว้ผ่านไปครู่ใหญ่ หมอหลวงใหญ่ก็หน้าซีด ก่อนคุกเข่าลง“ฝ่าบาท…”ฮ่องเต้รีบถามทันที“เป็นอย่างไรบ้าง!”หมอหลวงตัวสั่น“กระหม่อมไร้ความสามารถ ของสำคัญขององค์ชายใหญ่” เขากลืนน้ำลาย “ไม่อาจใช้การได้อีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ทั้งตำหนักเงียบกริบ ฮองเฮาทรุดลงทันที“ไม่!!! ไม่จริง”องค์ชายใหญ่ที่นอน
Read more
PREV
1234
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status