บททั้งหมดของ เสียงในใจของพระชายาทำข้าหวั่นไหว: บทที่ 1 - บทที่ 10

32

1

“โง่เง่าเกินไปแล้ว!” เสียงใสดังลั่นตำหนักปรุงยาเล็กๆ บนยอดเขาเซียนมู่หรงซีนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าเตาหลอมโอสถ มือหนึ่งถือพัดคอยโบกไฟ อีกมือเปิดนิยายเล่มหนาจนแทบปิดหน้าไม่มิด ดวงตากลมโตจ้องตัวหนังสือเขม็ง สีหน้าจริงจังราวกับกำลังศึกษาคัมภีร์ลับแห่งสวรรค์ทว่า… สิ่งที่นางอ่านหาใช่ตำราวิชาเซียนไม่แต่เป็นนิยายรักดราม่าน้ำตานองเรื่อง “เกมบัลลังก์วังหลัง” ที่แอบยืมมาจากศิษย์พี่ต่างหาก“มู่หรงซีนี่โง่จริงๆ ถูกแม่เลี้ยงรังแกยังไม่พอ ยังถูกน้องสาวกลั่นแกล้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีก ถ้าเป็นข้าหรือจะตบเสียให้คว่ำทั้งแม่ทั้งลูก” นางพลิกหน้ากระดาษอย่างหัวเสีย อีกมือวางพัดก่อนจะหยิบฟืนเติมไฟไปที่เตาอย่างเผลอไผล ลืมไปว่าอาจารย์ให้เฝ้าหม้อยาเฉยๆ ห้ามเติมฟืนไฟอีก เพราะอาจารย์จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว“แล้วนี่อะไร พระเอกก็เย็นชา ร้ายกาจ พระชายาตัวเองอยู่ในจวนก็ไม่ได้รับความรักหลังจากแม่ตาย แต่งงานมีสามี สามีก็ยังรังเกียจอีก เห้อ... โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรมกับคนดีเลยสักนิด”“ยังมีตอนจบอีก… มู่หรงซีตายเพราะถูกจับได้ว่าวางยาพระเอก พระเอกไปแต่งงานกับรักแรกที่เป็นแม่ทัพหญิงร่วมรบด้วยกัน แต่ก็ตายเพราะยาพิษสะสม นางเอกขอ
อ่านเพิ่มเติม

2

ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไหล่บ่าเข้ามาเต็มหัว นี่นางทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายที่กำลังอ่านอย่างนั้นเหรอว้าวุ่นน่ะสิหม้อยาอาจารย์ระเบิดไอ้หยา... ข้าต้องตายแน่ ๆ แต่ตอนนี้ข้ากำลังจะตายจริง ๆมู่หรงซีก้มมองสภาพตัวเอง เสื้อผ้ายับเยิน ไหล่ขาวมีรอยแดงจางๆ สมองพลันขาวโพลน“ไม่จริง…”“ไม่จริงใช่หรือไม่…”ปัง!ประตูถูกเปิดออกอย่างแรงฮูหยินหลิวนำสาวใช้และบ่าวหลายคนบุกเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจทันทีที่เห็นภาพบนเตียง นางก็ร้องเสียงหลง“สวรรค์!”“ซีเอ๋อร์!”มู่หรงซีหน้าเหวอ หนีไม่ทันแล้ว ไม่ทันแล้วจริง ๆ อะไรนี่ ทะลุมิติเข้ามาในฉากแรกของนิยายที่โดนจับได้ว่าแอบลักลอบได้เสียกับผู้สำเร็จราชการข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเอ่อ... ก็เอาไว้ที่เดิมน่ะสิ ข้าต้องเคร่งขรึมเอาไว้ สติมาปัญญาเกิด แต่ข้าไม่ค่อยมีปัญญาเสียด้วยสิ“คุณหนูใหญ่! เหตุใดท่านถึง…ถึง…”สาวใช้หลายคนรีบเบือนหน้าหนี ฮูหยินหลิวรีบยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปาดน้ำตา ร้องไห้สะอึกสะอื้นทันที“ชื่อเสียงของบุตรสาวข้า…จบสิ้นแล้ว!”เสียงเคลื่อนไหวบนเตียงดังขึ้น เซียวจิ่นอันลืมตาช้าๆ ด้วยความมึนงง ก่อนที่จะจำเหตุการณ์ทุกอย่างได้ พลันดวงตาของเขาก็เย็นเ
อ่านเพิ่มเติม

3

เขารู้ดีว่าฮองเฮาไม่ชอบเขา เพราะฮ่องเต้โปรดปรานเขาซึ่งเป็นน้องชายแท้ๆ มากกว่าลูกชายของตนเอง นั่นทำให้ฮองเฮาระแวงว่าเขาจะยึดอำนาจแล้วลูกชายตัวเองจะไม่ได้เป็นรัชทายาท เพราะฮ่องเต้ยังไม่แต่งตั้งรัชทายาท แต่แต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทน เขาจึงระวังตัวมาตลอด ตั้งแต่มีปัญหาจากการโดนลอบทำร้ายตอนไปสู้ศึกที่ชายแดน ขาก็เดินไม่ได้ปกติเหมือนคนอื่น จึงระวังเรื่องอาหารการกินเพราะระแวงเรื่องจะถูกลอบวางยาพิษนี่แหละมู่หรงเจิ้ง อัครเสนาบดีเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เมื่อสาวใช้ไปรายงานว่ามีเรื่อง พอเห็นสภาพลูกสาวก็มีสีหน้าผิดหวัง แต่อย่างไรนางก็คือลูกสาวของภรรยาผู้ล่วงลับ เสียหายถึงขนาดนี้อย่างไรอ๋องผู้สำเร็จราชการก็ต้องรับผิดชอบ“ท่านอ๋อง หรงซีเป็นลูกสาวคนโตของกระหม่อม หากพระองค์ไม่รับผิดชอบก็จะเสียชื่อเสียง ต่อไปหรงหว่านลูกสาวคนรองของกระหม่อมจะออกเรือนได้อย่างไร คนคงลือกันไปทั่วให้เสียหาย”มู่หรงหว่านหันไปสบตากับมารดาก่อนจะเหยียดยิ้มออกมา อย่างไรวันนี้อ๋องผู้สำเร็จราชการก็ต้องรับผิดชอบ เพราะบิดาของนางเป็นถึงอัครเสนาบดีมีตำแหน่งใหญ่โต มู่หรงซีเป็นลูกสาวคนโตไม่ใช่ลูกตาสีตาสาทีไหนที่จะทิ้งขว้างได้ง่า
อ่านเพิ่มเติม

4

เซียวจิ่นอันรับราชโองการ สีหน้าเรียบเฉย“กระหม่อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้มองน้องชาย ก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่น“หากนางทำให้เจ้าลำบากใจ เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ แต่หากนางถูกผู้อื่นบงการ ข้าจะไม่ปล่อยคนเบื้องหลังไว้แน่”เซียวจิ่นอันกำราชโองการในมือแน่น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างเย็นชา“แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ” เพราะเขาเอง ก็อยากรู้เช่นกันว่าเบื้องหลังเกมนี้คือผู้ใดหลังจากฮ่องเต้พระราชทานราชโองการ เซียวจิ่นอันก็นำพระราชโองการไปที่จวนอัครเสนาบดี หลังอ่านราชโองการจบ มู่หรงซีก็ถึงกับหงายหลังทันทีกิริยางดงามเหรอ อ่อนโยนเรียบร้อยเหรอ เขียนราชการโองการปัญญาอ่อนแบบนี้มาได้ยังไง ใครได้ยินเข้าคงหัวเราะฟันหลุดเสียงในใจของนางเขาได้ยินชัดเจน เซียวจิ่งอันเอ่ยออกมาเสียงราบเรียบเย็นชาหลังจวนอัครเสนาบดีรับราชโองการ“วันมะรืนฤกษ์ดีเหมาะสมคู่ควรที่สุด ข้าจะรับมู่หรงซีเข้าตำหนักชิงอัน จงเตรียมตัวเอาไว้”“เร็วขนาดนั้นเชียว” มู่หรงซีอุทานเสียงหลง“เสียมารยาท ความเป็นหญิงของเจ้าอยู่ที่ใด อุทานเสียงดังน่าเกลียด ทะลุกลางปล้องขึ้นมา มีใครให้เจ้าพูดหรือยัง” อัครเสนาบดีตำหนิบุตรสาว ทำเอามู่หรงซีหน้างอ เอาทำปากยิก ๆข้า
อ่านเพิ่มเติม

5

ชายชู้คนนั้นแม่เลี้ยงของนางก็จ้างมาทำให้คนเข้าใจผิด สุดท้ายพระเอกก็เกลียดพระชายาผู้นี้หนักกว่าเดิมแต่ครั้งนี้ นางจะเปลี่ยนเนื้อเรื่องทั้งหมด และเอาคืนอย่างสาสม มู่หรงซียกยิ้มอย่างชั่วร้าย คนอ่านนิยายจบแล้วอย่างข้า ไม่มีวันยอมโดนรังแกง่ายๆ หรอก!ยามไฮ่ผ่านไปไม่นาน ภายในเรือนเงียบสงบ ทันใดนั้น หน้าต่างถูกเปิดออกช้า ๆ เงาร่างหนึ่งแอบย่องเข้ามาอย่างระมัดระวังชุ่ยหลัน! ซึ่งเป็นสาวใช้คนสนิทของมู่หรงหว่านนั่นเอง ในมือของนางถือกระบอกไม้ไผ่เล็กๆ ก่อนค่อยๆ เป่ายานอนหลับเข้ามาในห้องควันสีขาวจางลอยกระจายทั่วบริเวณ บนเตียง มู่หรงซีรีบคว้าผ้ามาปิดจมูกเอาไว้แน่น ก่อนแกล้งเอนตัวลงนอนนิ่ง ๆ ไม่นานนัก ชุ่ยหลันก็ย่องเข้ามาในห้อง“หลับแล้วจริงๆ ยานอนหลับออกฤทธิ์เร็วดีจริง” นางหัวเราะหยันเบา ๆ ก่อนรีบเปิดประตูให้คนด้านนอกเข้ามามู่หรงหว่านเดินเข้ามาพร้อมฮูหยินหลิว สีหน้าสองแม่ลูกเต็มไปด้วยความโลภ เมื่อเห็นหีบสินสอดเรียงราย ดวงตาพวกนางก็เป็นประกายทันที“ท่านแม่ ของพวกนี้ล้วนเป็นของล้ำค่าทั้งนั้น” มู่หรงหว่านลูบหีบทองคำอย่างหลงใหล“จิ่นอ๋องใจกว้างกับนังโง่นี่เกินไปแล้ว”ฮูหยินหลิวยิ้มเย็น“ต่อไปของพวกนี้
อ่านเพิ่มเติม

6

แท่งทองแตกออกเป็นสองท่อนทันที!ด้านในกลวง!ผู้คนฮือฮาลั่น“ทองปลอม!”“สวรรค์! นั่นสินสอดจากจิ่นอ๋องไม่ใช่หรือ!”“เหตุใดถึงเป็นของปลอมได้!” เสียงซุบซิบดังระงมไปทั่วจวน“หรือจิ่นอ๋องเกลียดพระชายาจนเอาของปลอมมาแต่งงานด้วย”“ก็คุณหนูใหญ่วางยาท่านอ๋องก่อนนี่นา”“หากเป็นข้า ข้าก็เกลียด!”สีหน้าของเซียวจิ่นอันเย็นเยียบลงทันที แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจนคนทั้งลานเงียบกริบ“นี่มันอะไรกันท่านอัครเสนาบดี” เสียงของเขาเย็นเฉียบหยุนเฟิงรีบก้าวออกมาทันที เซียวจิ่นอันมองหีบสินสอดแตกกระจายตรงหน้า แววตาคมเต็มไปด้วยไอสังหาร“สินสอดของข้าแต่แรกเป็นของจริงทั้งหมด เหตุใดถึงกลายเป็นของปลอมไปได้”มู่หรงเจิ้งหน้าเปลี่ยนสีทันที ฮูหยินหลิวรีบกรีดร้องเสียงหลง“ซีเอ๋อร์ เจ้าทำเรื่องโง่เง่าอะไรลงไปอีกแล้ว” นางรีบบีบน้ำตาทันที มู่หรงซีทำหน้าเบื่อหน่ายมารดาเลี้ยงของนางเริ่มเล่นละครอีกแล้วสินะ เสียงในใจของนางทำให้เซียวจิ่นอันหรี่ตามอง นี่หมายความว่าเป็นฝีมือของฮูหยินหลิวเช่นนั้นหรือ“ต่อให้เจ้าจะรักชายชู้คนนั้นเพียงใด แต่ก็ไม่ควรขโมยสินสอดของท่านอ๋องไปเช่นนี้”มู่หรงหว่านรีบทำสีหน้าตกใจไม่ต่างจากผู้เป็นมารดา“ท่านพี่
อ่านเพิ่มเติม

7

ว้าว ว้าว ว้าว! เท่ไปเลย เขาเข้าข้างนางด้วย เรียกนางว่าพระชายา สุดยอด!เสียงในใจของนางทำให้เซียวจิ่งอันหน้าแดงลามไปถึงใบหูอีกรอบ คำชมของนางเขารับเอาไว้ก็แล้วกัน“กระหม่อมเลอะเลือนไปทั่วครู่ ท่านอ๋องโปรดอภัย”“ข้าว่าท่านไม่ได้เลอะเลือนชั่วครู่กระมัง ท่านรักภรรยาคนใหม่และลูกสาวคนใหม่ จนหลงลืมพระชายาของข้าไปแล้วกระมัง” เสียงนั้นเข้มข้นและดุดัน ทำเอาอัครเสนาบดีคุกเข่าแทบไม่ทัน“กระหม่อม กระหม่อมผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย“หยุนเฟิง”“พ่ะย่ะค่ะ”“ค้นให้ทั่วจวน วันนี้แม้ต้องขุดดินลงไปลึกเท่าใดก็ต้องหาสินสอดให้เจอ ถ้าหาไม่เจอข้าจะเอาเรื่องพวกเจ้าทั้งจวน” เสียงเข้มประกาศกร้าว“ท่านแม่ เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้เจ้าคะ เราใส่ความหรงซีแล้ว ท่านอ๋องน่าจะจัดการมัน แต่จะมาจัดการเราทั้งจวน” มู่หรงหว่านกระซิบกับมารดา“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน”“ถ้าท่านอ๋องเจอสินสอดขึ้นมาจะทำยังไงเจ้าคะ”“ต้องให้คนไปเคลื่อนย้าย”เอาล่ะ สองแม่ลูกเริ่มร้อนรนแล้ว กำลังจะไปเคลื่อนย้ายสินสอดแล้วสิ เสียงในใจของมู่หรงซีทำให้เซียวจิ่นอันหรี่ตามองสองแม่ลูกอีกครั้ง“ถ้ายังไม่เจอสินสอดห้ามใครก้าวออกจากตรงนี้แม้แต่ก้าวเดียว
อ่านเพิ่มเติม

8

“พูดความจริงออกมาเถอะ ครอบครัวเจ้าที่ถูกข่มขู่ ข้าจะช่วยเอง” ชายผู้นั้นสะดุ้งเฮือกทันทีมู่หรงซีพูดต่อเสียงเรียบ“แต่ถ้าเจ้ารับผิดแทนคนอื่น ครอบครัวเจ้าก็ไม่รอด รวมถึงชีวิตเจ้าด้วย” นางหยุดเล็กน้อย ก่อนยิ้มบางๆ“แต่ถ้าเจ้าพูดความจริง ข้าจะให้รางวัลเจ้าอีกก้อน”บ่าวผู้นั้นเริ่มตัวสั่นหนักกว่าเดิม สุดท้ายก็โขกศีรษะลงกับพื้นดังปึก!“ข้าน้อยผิดไปแล้ว!” เสียงนั้นดังลั่นไปทั่วลาน“ฮูหยินหลิวเป็นคนสั่งทุกอย่างขอรับ!”ผู้คนฮือฮาลั่นทันที ฮูหยินหลิวหน้าซีดเผือด“เจ้าพูดจาเหลวไหล ท่านพี่อย่าไปเชื่อนะเจ้าคะ อย่าไปเชื่อทาสชั้นต่ำเช่นนี้”บ่าวผู้นั้นร้องไห้แทบขาดใจ“นางเอาครอบครัวข้าน้อยมาข่มขู่ นางบอกว่าอยากยึดสินเดิมคุณหนูใหญ่ เพราะอิจฉาที่คุณหนูใหญ่ได้แต่งงานกับท่านอ๋อง ข่าวลือเสียหายในเมืองหลวงก็เป็นนางที่จ้างคนไปปล่อย!”มู่หรงหว่านหน้าถอดสีทันที ฮูหยินหลิวกรีดร้องอย่างเสียสติ“เจ้าบ่าวชั้นต่ำ เจ้าพูดจาโกหก พูดจาโกหก”นางพุ่งเข้าไปหวังตบตีอีกฝ่าย แต่ยังไม่ทันถึงตัวเพียะ!!!มู่หรงเจิ้งตบภรรยาจนกระเด็นอีกครั้ง“เจ้ามันหญิงชั่ว ข้าไว้ใจเจ้า แต่เจ้ากลับทำร้ายซีเอ๋อร์ถึงเพียงนี้!” ฮูหยินหลิวล้มกอง
อ่านเพิ่มเติม

9

โอ๊ย… ตายแน่… ข้าต้องถูกย่างสดตั้งแต่วันแรกแน่ ๆเสียงในใจของนางดังขึ้นอีกครั้งฮ่องเต้ กุ้ยไทเฟย เซียวจิ่นเหยียนและเซียวจิ่นเฉิง ทั้งสี่คนแข็งค้างไปพร้อมกัน ในขณะที่อ๋องชินคุ้นชินกับเสียงของนางไปเสียแล้วเมื่อครู่…พวกเขาได้ยินเสียงในใจอีกแล้วเหรอ คราแรกแค่คิดว่าหูฝาด แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วในขณะที่มู่หรงซีกำลังกังวลหนักถ้าข้าตกลงไปจริงๆ จะไหม้หน้าไหมนะแล้วถ้าเสียโฉมขึ้นมา ข้ายังจะหนีออกจากจวนไปหาผู้ชายหล่อๆ ได้อีกเหรอเซียวจิ่นเฉิงแทบสำลักผู้หญิงคนนี้คิดอะไรอยู่กันแน่!ฮ่องเต้เองก็เริ่มสีหน้าประหลาด คนเราจะได้ยินเสียงในใจผู้อื่นได้อย่างไรกัน…หรือเขาหูฝาด?กุ้ยไทเฟยหรี่ตามองมู่หรงซีอย่างพิจารณาสตรีผู้นี้ ประหลาดนักเซียวจิ่นอันเองก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนคนที่ได้ยินเสียงในใจนาง จะไม่ได้มีแค่เขาแล้วแต่นั่นไม่สำคัญ สำคัญคือเขายังไม่อยากให้นางตาย อย่างน้อยก็จนกว่าจะรู้ว่านางซ่อนความลับอะไรเอาไว้อีกบ้างมู่หรงซีกำลังยืนตัวแข็งหรือจะวิ่งหนีดี แต่ถ้าหนีตอนนี้ มีหวังโดนจับตัดหัวแน่!ขณะที่กำลังลังเล ทันใดนั้นเอง“อ๊ะ!”ร่างบางพลันถูกดึงเข้าไปหาอย่างแรง ก่อนจะพบว่าตนเองถูกจับนั่งลงบนตักขอ
อ่านเพิ่มเติม

10

ขณะเดียวกัน เซียวจิ่นอันที่นั่งอยู่บนรถเข็นกลับเงยหน้าขึ้นสบตาพี่ชายอย่างนิ่งสงบก่อน ขยิบตาให้เบาๆ ครั้งหนึ่ง ความหมายชัดเจนมาก หยุดก่อน เดี๋ยวค่อยคุยกันฮ่องเต้สูดหายใจลึกทันทีใช่… ตอนนี้ยังมีคนนอกอยู่เต็มไปหมด หากเขาเสียอาการมากกว่านี้มีหวังคนได้สงสัยแน่ ที่สำคัญเสียงในใจของนางก็ไม่มีใครได้ยิน นอกจากคนในครอบครัวไม่กี่คนจังหวะนั้นเอง ขันทีข้างกายก็รีบโน้มตัวเข้ามากระซิบถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตอนจิ่นอ๋องไปรับเจ้าสาวที่จวนมู่หรงทั้งเรื่องสินเดิมถูกขโมย เรื่องถูกใส่ร้าย และเรื่องฮูหยินหลิวถูกจับไปส่งที่ศาลดวงตาของฮ่องเต้พลันสว่างขึ้นทันที มีทางลงแล้ว!ฮ่องเต้จึงกระแอมเสียงหนักแน่น ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าขรึม“ข้าเพียงได้ยินเรื่องที่ครอบครัวของเจ้ากลั่นแกล้งเจ้า จึงรู้สึกโมโหแทนจิ่นอ๋องและเผลอตวาดออกไป”ทุกคนในห้องพิธีต่างถอนหายใจโล่งอกทันที คราวนี้กุ้ยไทเฟยและน้องชายทั้งสองของจิ่นอ๋องก็อยากรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น คนสนิทของฮ่องเต้จึงเล่าเหตุการณ์คร่าวๆ ให้ทั้งสามฟังแบบกระซิบกระซาบ เพราะทั้งสามไม่ได้ไปที่จวนอัครเสนาบดีจึงไม่รู้เรื่องราวอะไรพอกุ้ยไทเฟยได้รู้เรื่องนี้ก็เริ่มมองสะใภ้ใหม่ เพรา
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1234
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status