All Chapters of รัก หลงใหล ทรมาน: Chapter 41 - Chapter 50

เสียงเคาะเบา ๆ ดังที่ประตูห้องฉัน ตามด้วยเสียงเงียบ ๆ ของลานา“โรบิน ผ่านไปสามวันแล้ว ขอร้องล่ะ ออกมาเถอะ เธอไม่ได้พูดอะไรกับฉันเลย หรือออกจากห้องเลย นี่คือโอกาสสุดท้ายก่อนที่ฉันจะเรียกแม่กับพ่อมาช่วยรื้อทั้งตึกเลย” เธอขู่ฉันไขกุญแจประตู เสียงเอี๊ยดเบา ๆ ดังยาวขณะที่ฉันค่อย ๆ ดึงประตูเปิดให้เธอเข้า ฉันทรุดลงในอ้อมแขนเธอ น้ำตาไหลไม่หยุด“ฉันน่าสมเพชมาก ลานา ทำไมฉันถึงทำแบบนี้กับตัวเองเรื่อย ๆ?” ฉันสะอึกสะอื้น ร้องไห้จนสำลัก“โอ โรบิน เธอไม่ได้น่าสมเพชอะไรเลย” เธอกอดฉันแน่น ลูบผมยาวหนาของฉันด้วยจังหวะช้า ๆ“แต่เธอต้องกินอะไรสักอย่าง ขอร้องล่ะ”“ฉันไม่หิว” ฉันสะอึกสะอื้นเสียงดัง หายใจทางปากฉันรู้สึกและดูเหมือนคนยุ่งเหยิง ฉันไม่ได้ออกจากห้องไปสามวันแล้ว ฉันขังตัวเองไว้ข้างใน เศร้าโศกและจมอยู่กับความเจ็บปวดและความสงสารตัวเอง ฉันโทษและฉีกตัวเองเป็นชิ้น ๆ ที่ตกหลุมรักคนนอกใจอีกคน ที่ยอมให้ตัวเองถูกดึงดูดด้วยเสน่ห์ ความมั่นใจ ความลึกลับที่น่าดึงดูด โอ ใบหน้าของเขา พระเจ้า ใบหน้าที่ดูเหมือนเทพเจ้า…ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบของเขาฉันรู้สึกน่าสมเพชและรังเกียจตัวเองที่ตกหลุมรักแจ็ค ฉันเป็นภาพที่น่าสม

เรื่องนี้น่าอายมาก เธอพาฉันไปที่เก้าอี้บาร์ในครัวและให้ฉันนั่งลง“ฉันเสียใจมากที่เธอต้องได้ยินทุกอย่างนั้น ลานา” ฉันพูด หยิบทิชชูจากที่ใส่แล้วสั่งน้ำมูก“ฉันไม่ได้ยินอะไรเลยสักนิด” เธอพึมพำ หันหน้าออกจากฉันแล้วหัวเราะลั่น“โอ้พระเจ้า ฉันอายจะตาย” ฉันเอาฝ่ามือทั้งสองปิดตา แก้มร้อนวาบ ฉันน่าจะปล่อยให้เธอออกตัวไปก่อน“ร็อบบิน”“หือ?”“ฉันคิดว่าเธอควรฟังเขา ฟังอย่างจริงจัง เขาดูเหมือนอยากอธิบายตัวเองอย่างจริงใจ แต่เธอไม่ยอมให้โอกาส ฉันรู้ว่าเขาทำให้เธอเจ็บและเข้าใจ แต่ให้โอกาสเขาอธิบายตัวเองด้วย”ฉันแทบไม่อยากเชื่อหู เธอไม่เข้าใจทุกอย่างที่เขาทำให้ฉันเจ็บปวดเหรอ? ฉันแค่ต้องให้อภัยเขาเลยเหรอ?“เธออยู่ฝ่ายแจ็คเหรอ?”“ไม่ใช่ ร็อบบิน ฉันไม่ได้สนับสนุนแจ็ค ถ้าจะพูดให้ถูกคือฉันเชียร์เธอต่างหาก เธอหลงรักเขาอย่างสุด ๆ และทุกคนก็รู้” เธอถอนหายใจ “เธอเจ็บปวดอยู่ เลยไม่อยากฟังคำอธิบายของเขา และนั่นก็โอเคมาก แต่พอเธอใจเย็นลงแล้วค่อยฟังที่เขาจะพูด แล้วตัดสินใจเองว่ายังต้องการเขาอยู่หรือเปล่า”“ลานา เธอเกลียดเมสันเพราะเขาเป็นไอ้โกหกนอกใจที่ไม่มีค่า เหมือนกับแจ็คน่ะแหละ แต่ยังไงฉันก็ต้องให้โอกาสแจ็คเหรอ

“เธอจะล้อเล่นหรือเปล่า! ห้าวัน ห้าฟักกิงวันที่เธอเพิกเฉยต่อฉัน ซ่อนตัว และปฏิเสธที่จะฟังฉัน ไปเลย”เขาเอื้อมมาจับข้อมือฉัน ฉันสะบัดหนี ฉันจะไม่ไปไหนกับเขาทั้งนั้นเขาหัวเราะเยาะ ถอยหลังก่อนจะกวาดตามองร่างกายทั้งหมดของฉัน เขาโกรธฟักกิงมาก ฉันก็เช่นกัน“ตามฉันไปที่ออฟฟิศ เราต้องคุยกัน” เขาพึมพำ น้ำเสียงแว่วลงเป็นเสียงทุ้มเบาฉันไม่อาจอยู่กับเขาสองต่อสองได้ ฉันจะยอมแพ้ต่อเขาแน่ ๆ ฉันยังไม่พร้อมที่จะพูดคุยตอนนี้“ไม่ ฉันมีนัดทานอาหารเที่ยงกับลานา ไปกับเธอไม่ได้” ฉันพูด เงยหน้ามองเขาตรง ๆ บีบความมั่นใจเข้าไปในน้ำเสียง ฉันต่างหากที่ควรจะโกรธ! ชิทเลย“ลานาจะฟักกิงเข้าใจเอง ตามฉันไปที่รถบลัดดี้ของฉัน ตอนนี้เลย!” เขาตะโกนเหมือนคนบ้า ดึงดูดสายตาที่ไม่พึงประสงค์ เขาไม่แคร์แม้แต่น้อย แต่ฉันแคร์ สิ่งสุดท้ายที่ฉันต้องการคือหน้าของฉันปรากฏอยู่ในหนังสือพิมพ์แมคคัลเลนเพราะสร้างฉากโกลาหลกับเจ้านาย—ที่ฉันกำลังเย็ดอยู่ด้วยนะ และโกรธมากอยู่ตอนนี้ด้วย อย่างไรก็ตาม โอ้พระเจ้า จะทำอะไรดีตอนนี้? ฉันหันหัวไปทั้งสองข้าง หน้าแดงเหมือนมะเขือเทศ รู้สึกประหม่าขึ้นมาทันใด เขาจะทำให้ฉันอับอายแน่ถ้าฉันไม่ออกไปกับเขา“

ฉันกดหน้าผากไว้กับของเขา โยนมือไปรอบไหล่กว้างของเขาอย่างลังเล ก่อนที่เขาจะบุกจูบปากฉันด้วยความหลงใหลอย่างเต็มที่—ช้ามากและไม่รีบร้อนเขากอดบริเวณเอวฉันให้แน่นขึ้น ดันฉันเข้าหาเขามากขึ้น เราเป็นมวลของลิ้นและน้ำลาย ฉันเกี่ยวขาไว้รอบสะโพกของเขา ขณะที่เขาวางฉันลงบนโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ของเขา“ฉันต้องมีเธอ” มันเป็นคำประกาศ ไม่ใช่คำขอ เขาดึงชุดของฉันขึ้นเหนือเอวก่อนจะยกฉันขึ้นจากโต๊ะและดึงกางเกงในของฉันลงด้วยมืออีกข้าง ฉันดึงมันออกเองและถ่างขาออกกว้างให้เขา“พระเจ้า ร็อบบิน เธอทำให้ฉันบ้าได้จริง ๆ”เขาคลายเข็มขัดและรูดซิปในไม่กี่วินาที ดึงกางเกงลงเพื่อเผยให้เห็นความยิ่งใหญ่มหึมาของเขา ฉันกลืนน้ำลาย ฉันยังคงรับมือไม่ได้กับขนาดของเขา เขาเลื่อนฉันมาหาเขาโดยจับที่ก้นมาที่ขอบโต๊ะก่อนจะฝังตัวเองเข้าไปในฉันด้วยการแทงที่มั่นคงครั้งเดียว ฉันสะดุ้งไปข้างหน้า หัวชนกับหน้าอกแข็งของเขา“แจ็ค” ฉันร้องไห้ คราง และครวญครางขณะที่เขายืดข้างในฉันอย่างอร่อยด้วยความเต็มอิ่มของเขา กล้ามเนื้อของฉันรัดรอบควยของเขาขณะที่เขารวบรวมตัวเองและโถมเข้าออกในจังหวะช้า“ฟักกิงพระเจ้า ร็อบบิน ฉันเบื่อเธอไม่เป็นเลย” เขาหายใจหอบ ถอ

หลังจากอีกหนึ่งเซสชั่นร้อนแรงของการร่วมรักอย่างเข้มข้นในออฟฟิศของผู้ชายคนนั้น ฉันเหนื่อยล้า หิวโซ และหายใจหอบแทบไม่ทัน แจ็คอุ้มฉันออกจากออฟฟิศของเขาในอ้อมแขน ผ่านโถงทางเดินที่คึกคักของคนที่กำลังออกจากอาคาร มีฝูงชนเลิกงานจำนวนมาก เชิญชวนให้มีผู้ที่คอยมองอีกชุด เราเข้าไปในรถแอสตัน มาร์ตินของเขาเพื่อไปกินอาหารเย็น—อาหารกลางวันสายที่ Mack n’ Rolls ร้านอาหารที่ใกล้ที่สุดกับ The Heights เราทานเสร็จราว ๆ ห้าโมงห้าสิบนาที รู้สึกอิ่มเต็มที่…ทั้งร่างกายและจิตใจ เราได้ไวน์มาด้วย เป็นทางของฉันในการปลอบโยนลานาที่ฉันทิ้งเธอและไม่รับสาย ฉันรู้สึกแย่มากและมันก็ควรจะเป็นอย่างนั้น—แต่ถ้าจะพูดให้ยุติธรรม เธอต่างหากที่โน้มน้าวให้ฉันให้อภัยแจ็ค นี่จึงเป็นผลพวงของมัน ใบหน้าอันงดงามของแจ็คเมื่อฉันค่อย ๆ ปฏิเสธข้อเสนอที่จะอยู่ด้วยกันตลอดคืนทำให้ขาหนีบของฉันรัดแน่นเป็นปม…ดูสิว่าฉันจะพลาดอะไรไป แต่ก็นั่นแหละ ฉันต้องคืนดีกับเพื่อนที่ดีที่สุด ลานาไม่ควรถูกทอดทิ้งแบบนั้นแจ็ควางฉันลงอย่างระมัดระวังที่หน้าประตูอพาร์ตเมนต์ของฉัน อุ้มฉันในอ้อมแขนสำหรับการจูบที่ทำให้หายใจไม่ออกก่อนจะขึ้นรถ เสียงเครื่องยนต์ที่คำรามเบา