All Chapters of รัก หลงใหล ทรมาน: Chapter 121 - Chapter 129

ฉันติดอยู่ในรถติดที่น่าหงุดหงิดของลอนดอน ความคิดลอยไปมาระหว่างการขับรถ ลงเอยที่แจ็ค ความจริงพุ่งเข้ามา ในความบ้าคลั่งทั้งหมด เขาประสบความสำเร็จตามจุดประสงค์ ฉันติดกับเขาตลอดกาล อย่างที่เขาต้องการ เพราะลูก พวกเขาจะอยู่ในชีวิตฉันเสมอ เขาจะมีอิทธิพลบางอย่างเหนือชีวิตฉันเสมอ เขาประสบความสำเร็จอย่างมีประสิทธิภาพ ตั้งท้องฉันและติดฉันกับเขาตลอดกาล แต่ฉันจะไปทำงาน เพราะแม้ในสภาพงุนงง ฉันจะไม่จมอยู่ในความสงสารตัวเอง ฉันจะไม่ให้อุปสรรคนี้ทำให้ฉันหลุดรางมากขึ้น การโยนแจ็คลงไปในหลุมไร้ก้นของใจฟังดูเป็นการกระทำที่ดีกว่าการจมลงในโคลนแห่งความสิ้นหวัง ฉันจะไม่ให้เขากำหนดอารมณ์ฉัน
หลังจากยี่สิบนาที รถติดก็ผ่อนลง และฉันก็จอดที่ลานจอดรถของแมคคัลเลน คอนเฟคชันเนอรี จอดโรลส์-รอยซ์ในจุดที่แจ็คกำหนดให้ฉัน แปลกที่จุดเก่าของฉันถูกจองไปแล้ว เขาได้สิ่งที่ต้องการเสมอ! เสมอ ฉันก้าวเข้าไปในธรณีประตูของแล็บ แล้วเห็นแบรนดอนเดินตรงมาหาด้วยแก้วโฟม“สวัสดีตอนเช้า สวย” เขาร้องเพลง ยัดแก้วร้อนเข้ามือฉัน “เป็นช็อกโกแลตร้อน ไม่ใช่กาแฟ หวังว่าจะไม่ทำให้คุณรังเกียจ” เขายิงรอยยิ้ม รอยยิ้มสดใสสวยงาม ทำไมฉันถึงปฏิบัติกับเขาเหมือ

นายวางแผนอะไรอีกแล้ว เหี้ย? และทำไมไม่มีใครบีบแตรดัง ๆ ไล่ให้นายไป?“โรบิน ฉันจะไม่หลีกไปจนกว่าเธอจะยอมคุยกับฉัน!” เขาร้องดัง นายบ้าหรือ? กลางถนน?
“ฉันไม่อยากให้เธอทิ้งฉัน คุยกันเถอะ เบบี้” เขาเริ่มเดินตรงมาหารถฉัน โอ้ ไม่พระเจ้า! “ฉันจะนั่งรอให้เธอออกมา ฉันมีทั้งวัน”ไม่มีใครจะจับนายออกไปจากทางหรือ? ทำไมทุกที่เงียบขนาดนี้? แล้วฉันก็เข้าใจ เรายังอยู่ในเขตของแมคคัลเลน นายเป็นเจ้าของทุกอย่าง เหี้ย ไม่มีใครจะคัดค้านการแสดงของนายหรือตั้งคำถาม อีกครั้งที่แจ็คพิสูจน์ว่าเขามีทุกคนพันรอบนิ้ว ฉันพ่นลมแรง แล้วก้าวออกไป ความไร้สาระนี้ต้องจบ! นายจะไม่จัดการฉันได้อีกต่อไป“นี่มันอะไร เหี้ย แจ็ค?”“เธอปฏิเสธที่จะคุยกับฉัน”“งั้นนายก่อรถติด? นายรู้ว่าทำไมฉันไม่อยากคุยกับนาย”“ฉันยินดีทำอะไรก็ได้เพื่อให้อภัย”“งั้นหลีกไปจากทางแล้วให้เราผ่าน!”“ไม่จนกว่าเราจะคุย ไม่จนกว่าเธอจะฟังฉัน ไม่มีใครขยับนิ้ว”
เขาขู่เข็ญ ฉันรู้ว่าเขาขู่ แต่หลังจากความเงียบยาวนาน เขาเริ่มลดตัวลงในท่านั่งยอง ฉันฟ่อ จริงจังขนาดนี้ ไม่มีใครกล้าพอจะจับนายออกจากถนน? ฉันหมุนตัว กวาดสายตาหาคนขับรถที่โกรธ แต่ฉันผิดหวัง พระเจ้าของฉัน!“โ

ฉันหมุนนาฬิกาไปรอบข้อมือ อะไรทำให้เขานานขนาดนี้?
ลาน่าพุ่งลงมาข้ามห้อง กระเป๋าสะพายพันรอบไหล่แน่น“จะไปแล้วเหรอ?” ฉันถาม บิดตัวอย่างอึดอัดในที่นั่ง“ใช่ ฉันต้องไป มีเรื่องเยอะต้องทำที่แผนก” ฉันพยักหน้า เกาหัว เขย่าสมองเพื่อช่วยคิดแผนถ่วงเวลาเธอ“อืม ช่วยทำน้ำแตงกวาให้ฉันก่อนออกไปได้ไหม?” เธอหันสายตาถามมาทางฉัน แล้วหรี่ตา “อะไร?” ฉันถาม แสร้งประหลาดใจ“โรบิน มีขวดหลายขวดทิ้งไว้ในตู้เย็น”“ฉันอยากได้น้ำแตงกวาคั้นสด”“เธอบอกว่าอยากได้แตงกวาแช่แข็งตอนที่ฉันทำดิบ!”“ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ขอร้องงงง” ฉันทำปากยื่น ถูมือเข้าด้วยกันตรงหน้าในท่าอธิษฐานล้อ“โอเค ได้!” เธอโยนกระเป๋าลงบนโซฟา แล้วเดินไปครัว ก่อนที่ฉันจะรีบดึงโทรศัพท์ออกมา โทรหาไมค์“ฉันไม่รู้จะกักเธอไว้ได้นานแค่ไหน นายใกล้หรือยัง?”“ใกล้แล้ว 10 ถึง 15 นาทีสูงสุด”“ไกลเกินไป ฉันหมดไอเดียแล้ว เธอจะไม่ดีใจที่รู้ว่าฉันถ่วงเวลาด้วยการแกล้ง”“ฉันจะติดหนี้เธอ โรบิน ช่วยยืดคอให้ฉัน ฉันอยากให้มันสมบูรณ์แบบ”“งั้นรีบก่อนที่เธอจะจับเกมเราได้”“ขอบคุณ”
ฉันวางสาย เห็นลาน่ารินเนื้อหาลงในแก้วไวน์ นั่นเร็วมาก“นี่” เธอยิ้ม เลื่อนแก้วเข้ามือฉัน “น้ำแตงกว

เราถึงโรงจอดรถของโรงพยาบาลวิเรลล์ และฉันรู้สึกถึงความรังเกียจของแจ็คได้ทันที“ลานจอดรถเล็ก เหี้ย ฉันเคยเห็นตู้ฟักที่ใหญ่กว่านี้”“แจ็ค” ฉันพูด หายใจยาว แล้วพ่นลมแรง “โรงพยาบาลนี้จัดอันดับสองดีที่สุดในลอนดอนทั้งหมด นายแค่ชินกับพื้นที่ใหญ่โตหรูหรา”“ใช่เลย อันดับสอง ไม่ใช่หนึ่ง เธอสมควรได้สิ่งที่ดีที่สุดในทุกอย่าง ฉันไม่ชอบลานจอดรถ”“นายยังไม่แม้แต่เข้าไปข้างใน”“ฉันแน่ใจว่าจะไม่ชอบเช่นกัน”ฉันพ่นลม “ช่วยใส่กางเกงในให้ฉันหน่อยได้ไหม?”“หันมาหาฉัน” ฉันบิดตัว หันหน้าเข้าหาเขา โยนขาขึ้นตัก ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ สอดใส่ โน้มตัวไปข้างหน้า เขาดึงขึ้นเหนือก้น ก่อนจะดึงประตูเปิด แล้วนำฉันออกไป เขากำลังจะโยนฉันขึ้นไหล่ แต่ฉันถอนตัวจากกำมือ“ขอร้อง แจ็ค ไม่ใช่ที่นี่” ฉันอ้อนวอน สั่นหัวไปมา“ฉันจะไม่ยอม เหี้ย โรบิน เราเข้าไปในอ้อมแขนฉัน หรือเราไม่เข้าไปเลย”“พระเจ้าของฉัน แจ็ค! ทำไมนายจะเห็นด้วยกับฉันสักอย่างไม่ได้ เหี้ย?”“เพราะฉันชอบทำตามใจ เหี้ย และเธอควรระวังปากหวานนั้น”“อย่าอุ้มฉันเข้าไป”“ทำไม?”“มันเป็นโรงพยาบาล! และฉันไม่ใช่คนป่วย ฉันใช้ขาได้ดีมาก”“เหตุผลไม่พอ” เขากำราม แล้วโยนฉันขึ้นคอ “เธอ

“โรบิน…”“พระเจ้า…” หัวใจฉันเต้นกระแทกกับกระดูกอก เขายิ้ม“ก่อนที่ฉันจะเจอเธอ ฉันไม่เคยมีความตั้งใจจะตั้งหลัก ฉันโน้มน้าวตัวเองว่าฉันไม่คู่ควรที่จะเป็นสามี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพ่อ แต่เธอเข้ามาในชีวิตฉันแล้วทำให้ทุกอย่างบิดเบี้ยว เธอเข้ามาในชีวิตฉันแล้วพลิกชีวิตฉันกลับหัวกลับหาง” เขาหัวเราะ ดวงตาเอ่อน้ำ “ในทางที่ดี ฉันต้องบอก เธอทำให้ฉันรู้สึกมีชีวิต ครบถ้วน ดีขึ้น เธอทำให้ฉันรู้สึกคู่ควร เธอคือทูตสวรรค์ของฉัน ฉันคือปีศาจ การผสมผสานที่ควรจะเป็นไปไม่ได้ทางเหตุผล ที่จะอธิบาย หรือแม้แต่เข้าใจ แต่เธอทำให้มันเป็นไปได้ เธอทำให้ฉันทั้งตัวหลุดราง ทำให้ฉันตั้งคำถามกับทุกอย่างที่คิดว่ารู้หรืออยากได้ และแทรกซึมความคิด กลืนกินฉันทั้งวัน… และคืน”“แจ็ค…” ฉันกระซิบ ดวงตาฉันเองก็อุ่นด้วยน้ำตา“เธอคือทุกอย่างที่ฉันคิดถึง ทุกอย่างที่ฉันหายใจเพื่อ ทุกอย่างที่ฉันอยากได้ จนฉันทนการทรมานไม่ไหวอีกต่อไป เธอทำให้ฉันเชื่อในความรัก โรบิน เธอแสดงให้ฉันเห็นความรู้สึกที่ทรงพลังจนสามารถทำลายฉันและทำให้ฉันรู้สึกมีชีวิต ฉันเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์เพราะเธอ เพราะเธอเดินเข้าไปในออฟฟิศฉันเมื่อหลายเดือนที่แล้ว ฉันไม่มีอะไรโดยไม่