All Chapters of รัก หลงใหล ทรมาน: Chapter 1 - Chapter 10

หนึ่งเดือนก่อนหน้านี้…การนอนหลับหนีหายไปจากฉันขณะที่ดวงตาเปิดขึ้นช้าๆ ฉันถูตาเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งบนเตียงของลาน่า และถอนหายใจ ฉันคิดถึงเมสันจริงๆ พระเจ้า ฉันคิดถึงเขามากเหลือเกินน้ำตาไหลลงมาตามแก้ม ฉันปัดมันออกด้วยข้อนิ้วชี้โดยอัตโนมัติ เหมือนกับว่าการเช็ดน้ำตาจะลบความเจ็บปวดที่ยังหลงเหลืออยู่ไปด้วย“เขาไม่เคยคู่ควรกับฉันเลย” ฉันร้องแหบๆ เสียงสูงกว่าปกติไปหลายโทนลาน่าขยับตัวข้างๆ ฉัน“ขอโทษนะ” ฉันพูดพร้อมยิ้มขอโทษเมื่อเธอเงยหน้ามองฉันลาน่ากับฉันอยู่ด้วยกันมาตลอด เราแบ่งปันทุกอย่างกันเสมอ ตั้งแต่เป็นนักศึกษาปีหนึ่งที่มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด ทุกช่วงเวลาดี ทุกช่วงเวลาแย่ ทุกความยุ่งเหยิงระหว่างนั้น เธอสละบ้านหรูในเมย์แฟร์ ของขวัญรับปริญญาจากแม่ เพื่อมาอยู่อพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของฉันที่เบ็กซลีย์ ไม่ได้หรูหราอะไรเลย เป็นการตัดสินใจที่ยังทำให้ฉันงุนงงและหงุดหงิดอยู่จนถึงทุกวันนี้“ที่นี่ก็กว้างพอแล้ว” เธอยืนกรานตอนนั้นฉันกลอกตาให้ พร้อมจินตนาการถึงชีวิตที่เราอาจได้ใช้ในย่านที่แพงที่สุดของลอนดอน ถ้าเธอยอมรับคฤหาสน์นั่น“ยังร้องไห้เพราะไอ้คนเลวนั่นอยู่อีกเหรอ” ลาน่าถาม หรี่ตามองฉันพร้อมขมวดคิ

การเดินทางไปแมคคัลเลนไฮต์สนั้นเหนื่อยพอตัว ขอบคุณพระเจ้าที่ฉันได้กินอาหารเช้ามาก่อน ฉันถอนหายใจด้วยความตื่นเต้น ลงจากรถไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับ และเซ็นชื่อในสมุด ฉันได้รับบัตรผ่านความปลอดภัย พนักงานต้อนรับผมสีน้ำตาลเข้มพาฉันขึ้นบันได เดินวนไปวนมา เข้าๆ ออกๆ ลิฟต์หลายรอบ ก่อนจะชี้ทางให้ฉันไปยังห้องโถงขนาดมหึมา ที่มีกระจกบานใหญ่อยู่รอบด้าน ฉันเดินไปเจอโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่ดูน่าเกรงขาม หญิงสาวที่มีป้ายชื่อ “แอนน์” ลุกขึ้นยืนและยิ้มให้ฉันอย่างอบอุ่น ก่อนจะชี้ทางไปยังประตูบานหนึ่งฉันก้าวเท้าเข้าไปอย่างระมัดระวัง มือสั่นเล็กน้อยขณะเอื้อมไปจับลูกบิดประตู บนประตูมีแผ่นป้ายทองเหลืองสลักชื่อ “แจ็ค แมคคัลเลน ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร”ฉันสูดหายใจลึกๆ ดันประตูเปิด แล้วก้าวเข้าไปแล้วก็แข็งค้างอยู่ตรงนั้นฉันยืนนิ่งอยู่ที่ประตู เป็นอัมพาตไปทั้งตัวเขากำลังจ้องมองฉัน สายตาเข้มข้น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันขณะประเมินฉันอย่างเงียบๆ เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่มหึมาเดินจากหลังโต๊ะทำงานขนาดมโหฬาร เดินตรงมาทางฉันด้วยจังหวะก้าวที่ยาวและไม่เร่งรีบ เห็นได้ชัดว่าเขารู้ว่าฉันไม่สามารถขยับตัวได้ พระเจ้า เขาหล่อมากจริงๆ“

“แกกลับมาเร็วจัง ฉันไม่คิดว่าแกจะกลับมาเร็วขนาดนี้” ลาน่าพูด ศีรษะยังคงจมอยู่กับกองเอกสารที่กระจายอยู่บนโต๊ะกาแฟ“ก็เพราะเขาได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้วนี่”ลาน่าแหงนหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว สายตาจับจ้องมาที่ฉัน “เป็นยังไงบ้าง?”ฉันรีบเดินเข้าไปในครัว แกล้งทำเป็นหยิบจับเครื่องปั่น ฉันไม่อยากพูดถึงอะไรที่เกี่ยวกับแจ็ค แม็คคัลเลนเลย“แล้วล่ะ?” เธอถามต่อ“มันโอเคนะ ลาน่า” ฉันพูดสั้นๆ หน้าร้อนวูบขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน“ฉันอยากรู้รายละเอียด” เธอกรี๊ดด้วยความตื่นเต้น ดันเก้าอี้ออกแล้วหันตัวมาทางฉัน “เขาขี้บ่นไหม?” ฉันหัวเราะคิกคักพร้อมจิบสมูทตี้แตงกวาอยู่ “ฉันนึกว่าเขาต้องอายุไม่น้อยกว่าห้าสิบแน่ๆ”“ฉันไม่ได้ถามอายุเขาหรอก แต่เขาดูผู้ใหญ่มาก” ฉันพูดอย่างลังเล “แต่ฉันจะถามครั้งหน้า ดูเหมือนเขาไม่ต้องการสัมภาษณ์อะไรมากหรอก คุณเบ็ตตันส่งข้อมูลทุกอย่างไปให้เขาแล้ว”ลาน่าจ้องมองฉันอย่างพินิจพิเคราะห์ สายตาไล่ดูหน้าฉัน “แล้วทำไมแกดูหม่นๆ อยู่ล่ะ?”เธอช่างสังเกตได้อย่างน่ารำคาญจริงๆ“เขาไม่ได้เป็นแบบที่ฉันคิดไว้เลย…”“แกคิดอะไรไว้?” เธอพูดเสียงแหลมขึ้น “ชาย

วันศุกร์มาถึงเร็วกว่าที่ฉันคาดไว้ ลาน่าอยู่ที่บาร์แล้ว ถ้าข้อความล่าสุดของเธอบอกอะไรได้บ้าง ฉันก็ไม่ควรทำให้เธอรอ เธอทำให้มันเป็นภารกิจของเธอในการสืบหาบาร์ใหม่และสำรวจเฉพาะที่ดีที่สุดด้วยกันทุกวันศุกร์ ฉันชอบสิ่งที่ทำให้เสียสมาธินั้น แม้ว่าฉันจะแน่ใจว่าแผนการหลอกลวงนี้คงไม่ยืนยาว ลาน่าเป็นคนยุ่งมากเกินไปในฐานะผู้ช่วยห้องปฏิบัติการในภาควิชาชีววิทยาของออกซ์ฟอร์ด จนไม่มีเวลามาเล่นเป็นนักสืบบาร์หรอกการเดินทางจากโรงงานแม็คคัลเลน คอนเฟคชันเนอรี่ไปยังแม็คคัลเลน ไฮทส์นั้นเหนื่อยมากเมื่อต้องเดิน บันไดไม่รู้จบและสะพานลอยที่ต้องปีนข้ามกัน ฉันหยุดชั่วขณะ ปล่อยให้สายตาไล่ดูภายนอกอาคาร มันยิ่งใหญ่ไม่แพ้โรงงานเลย ทั้งสองแห่งแผ่ออกมาด้วยบุคลิกเดียวกัน—น่าเกรงขาม สง่าผ่าเผย และดึงดูดใจ และฉันก็กดความรู้สึกชื่นชมที่แผ่กระจายอยู่บนใบหน้าของฉันไม่ได้ฉันมองข้ามบันไดแล้วก้าวเข้าลิฟต์ บันไดพวกนั้นดีสำหรับคาร์ดิโอพอๆ กับลู่วิ่งแบบเอียงเลย หัวใจของฉันเต้นแรงกระแทกอกด้วยความตื่นเต้นขณะที่ฉันเดินอย่างมุ่งมั่นไปยังสำนักงานของเขา เข้าไป ส่งมัน แล้วออกมา เข้าไป ส่งมัน แล้วออกมา เข้าไป ส่งมัน แล้วออกมา ฉันท่องมนต

ฉันขับรถเข้าไปในที่จอดรถของบาร์และในที่สุดก็ปลดตัวเองออกจากเข็มขัดนิรภัยที่รัดแน่นรอบร่างกายของฉัน ฉันก้าวออกมาและยืนอยู่ใต้แสงไฟภายนอกขนาดใหญ่ที่สว่างจ้า เงาของฉันยาวทอดไปบนพื้นคอนกรีต บังคับให้ฉันหยุดชั่วขณะ ฉันต้องการเวลาสักครู่—เพื่อหายใจ เพื่อรวบรวมความคิด เพื่อทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาได้ยังไงกันนั่นฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆฉันหายใจออกอย่างแรงและเดินเข้าไปข้างในลาน่าไม่ใช่คนที่หาได้ยาก และเธอก็ไม่ใช่อย่างนั้นจริงๆ ฉันเห็นเธอพิงอยู่กับเคาน์เตอร์บาร์อย่างเอนเอียง นิ้วของเธอพันอยู่รอบแก้วที่ดูเหมือนจะเป็นมาร์ตินี่หรือบลัดดี้ แมรี่“เฮ้” เธอพูด โน้มตัวเข้ามาจูบแก้มของฉัน “แกใช้เวลานานมากเลย ฉันโทรหาแกไม่หยุดเลย ฉันเป็นห่วง”“อย่างนั้นเหรอ?” ฉันโต้กลับ จ้องมองที่เครื่องดื่มของเธออย่างชัดเจน“ฉันต้องการเพื่อนบริษัท” เธอพูดอย่างไม่รู้สึกผิด “แกรู้ว่าฉันเป็นยังไงตอนที่กังวล อะไรทำให้แกมาช้าขนาดนี้? ฉันคิดว่าแกแค่ส่งรายงานแล้วมาเจอฉันที่นี่”“เราจูบกัน” ฉันพูดโพล่งออกมา พร้อมเดินผ่านเธอไปสั่งเครื่องดื่มที่บาร์“ฉันขอโทษ…อะไรนะ?” ลาน่าพูดติดอ่างด้วยความไม่เชื่อ ใบหน้าของเธอแสดงออกถึง